Δεν είναι μόνο ότι η Αργεντινή το βράδυ της Κυριακής έχασε τον τίτλο. Στο Μουντιάλ 2026 η ομάδα που έχει οπαδούς ανά τον κόσμο, από την Αθήνα ώς την Καλκούτα και το Ναϊρόμπι, έχασε και πολλούς από τους φανατικούς υποστηρικτές της. Αν υπήρχε κάποιος «κακός» σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η Αργεντινή. Η κάτοχος του τίτλου κινδύνευσε να ηττηθεί από το Πράσινο Ακρωτήρι ενώ πολλοί είπαν ότι ευνοήθηκε από αμφιλεγόμενες διαιτητικές αποφάσεις στις νίκες της επί της Αιγύπτου και της Ελβετίας. Στο διαδίκτυο οργίαζαν οι φήμες περί συνωμοσίας με στόχο να φτάσει ο Μέσι στον τελικό. Ο ίδιος ο Τραμπ ήθελε να του παραδώσει το κύπελλο, σχολίαζαν οι χρήστες των social media. Και δεν ήταν μόνο αυτά. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύστηκαν από βίντεο που κατέγραφαν την ανάρμοστη συμπεριφορά Αργεντινών στα γήπεδα, περιστατικά με οπαδούς να εξαπολύουν ρατσιστικές ύβρεις ή να λούζουν με μπίρα Αιγύπτιους φιλάθλους. Ενώ τα πανό για την ιδιοκτησία των Νήσων Φώκλαντ που σήκωσαν οι ίδιοι οι παίκτες στο ματς με την Αγγλία δεν πέρασαν απαρατήρητα.
«Σαν ένα»
Κυριακή βράδυ στη σχολή χορού Danzarin, και η «ανάρμοστη» συμπεριφορά της ομάδας δεν δείχνει να πτοεί τους δεκάδες φίλαθλους, Αργεντινούς και μη, που έχουν καταφτάσει εδώ για να δουν την ομάδα του Μέσι να σηκώνει ίσως ένα κύπελλο ακόμη, διαψεύδοντας εκείνους που διαβλέπουν το τέλος της. «Δεν είναι μόνο ο Μέσι, είναι όλη η ομάδα που παίζει ενωμένη, σαν ένα», επισημαίνει η Νατάλια που ζει στην Ελβετία και βρίσκεται στη χώρα μας για να επισκεφθεί τα πεθερικά της. «Δεν θα χάναμε τον αγώνα με τίποτε», σχολιάζει κουνώντας μια τεράστια βεντάλια στην αποπνικτική από τις ανάσες και τη ζέστη αίθουσα, όπου λάβαρα και συνθήματα ενθαρρύνουν τους παίκτες στην οθόνη.
Σε στάση προσοχής στον εθνικό ύμνο της Αργεντινής, οι οπαδοί θα δείξουν από νωρίς τη διάθεσή τους απέναντι στην Ισπανία και τον «θρόνο». Ο εθνικός ύμνος της λατινοαμερικανικής χώρας, που καθιερώθηκε το 1813, αποτελεί σύμβολο ανεξαρτησίας, με τους στίχους του να υμνούν την ελευθερία και την ισότητα. Οι αρχικοί στίχοι του εθνικού ύμνου ήταν φιλελεύθεροι και εναντίον της Ισπανίας. Κατά τον 19ο αιώνα, ο ύμνος ακουγόταν ολόκληρος. Καθώς όμως ξεθώριαζαν τα εχθρικά αισθήματα και η χώρα δεχόταν πολλούς Ισπανούς μετανάστες, ο πρόεδρος Χούλιο Αργεντίνο Ρόκα με διάταγμα όρισε ότι σε δημόσιες τελετές και χώρους θα ανακρούονται μόνο η πρώτη και η τελευταία στροφή του εθνικού ύμνου.
Ηθικό ακμαίο
Σήμερα όμως οι μνήμες επανέρχονται. Ο Κάρλος, ιδιοκτήτης της σχολής τάνγκο που φιλοξενεί τη βραδιά, και ζει στην Ελλάδα πάνω από 20 χρόνια, θα ανακοινώσει την εκκίνηση του παιχνιδιού γνωρίζοντας πως θα είναι ένας δύσκολος αγώνας. Ενας αγώνας που εμπεριέχει δυο εποχές ποδοσφαίρου. Από τη μία, η ισπανική ομάδα, με την πίστη της στη συλλογικότητα, στο «πασάρισμα» της μπάλας και σε μια νέα γενιά ταλαντούχων παικτών που δεν κουβαλά το βάρος του μύθου. Από την άλλη, η Αργεντινή, πρωταθλήτρια κόσμου και χώρα που έχει μάθει να αναζητεί στο ποδόσφαιρο όσα συχνά της στερεί η πολιτική και η ιστορία: την αξιοπρέπεια, την ενότητα και μια αίσθηση εθνικής δικαίωσης.
Με τα βλέμματα στραμμένα στη μεγάλη οθόνη, ακούγοντας την αναμετάδοση απευθείας από την αργεντίνικη τηλεόραση, με την εκρηκτική και παθιασμένη φωνή του γνωστού αθλητικογράφου Πάμπλο Γκιράλτ, το ηθικό είναι ακόμη ανεβασμένο.
Το γκολ του Τόρες
«Αν τα καταφέρουμε να το κρατήσουμε στο μηδέν – μηδέν, θα το πάρουμε στα πέναλτι» λέει ο Πάμπλο, ο οποίος ζει και εργάζεται χρόνια στην Ελλάδα ως σεφ, εξυμνώντας τον μεγάλο τερματοφύλακα της ομάδας, τον «Ντιμπού». Ο Βασίλης συμφωνεί πως όλα θα κριθούν στα πέναλτι, ενώ εξηγεί πως ως Παναθηναϊκός ανέκαθεν υποστήριζε τη θρυλική ομάδα, όπως και όλη η ελληνική ομάδα του, σε αντίθεση με τους φιλάθλους του Ολυμπιακού που τάσσονταν πάντα υπέρ της Βραζιλίας. Ωστόσο ο αγώνας δεν κρίθηκε στα πέναλτι. Οταν ο Φεράν Τόρες πέτυχε το γκολ που έδωσε στην Ισπανία το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της, όλοι γνώριζαν πως η Αργεντινή αντιστεκόταν στο γήπεδο περισσότερο με τη μνήμη και το πάθος της παρά με τις δυνάμεις της.
«Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες κράτησε για ώρα όρθια την ομάδα του, όμως η αποβολή του Ενσο Φερνάντες ήταν μοιραία» θα πει η Αριέλ, δασκάλα χορού, με δάκρυα στα μάτια. Στην αγκαλιά της η μικρή της κόρη, με τη φανέλα του Μέσι. «Η Ισπανία δεν κέρδισε μόνο έναν τελικό, αλλά αναγγέλλει την επιστροφή ενός ποδοσφαιρικού μοντέλου που επενδύει στη μέθοδο, στις ακαδημίες και στη συνέχεια, σε μια Ευρώπη που συχνά δυσκολεύεται να πιστέψει ακόμη και στις ίδιες της τις δυνατότητες», έγραφε ήδη η El Pays, θριαμβολογώντας.
Ο αποχαιρετισμός του Μέσι
Ωστόσο, η εικόνα που θα μείνει από τη βραδιά δεν είναι εκείνη των Ισπανών που σήκωναν το τρόπαιο. Είναι το πρόσωπο του Λιονέλ Μέσι μετά το τελευταίο σφύριγμα. Στα 39 του χρόνια, ο αρχηγός της Αργεντινής αποχαιρέτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο και μαζί του έκλεισε ένας από τους τελευταίους μεγάλους κύκλους του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Για μια χώρα τραυματισμένη από οικονομικές κρίσεις, πολιτικές συγκρούσεις και επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις, ο Μέσι ήταν μια μορφή συλλογικής παρηγοριάς. Η κατάκτηση του Μουντιάλ το 2022 είχε μετατρέψει την προσωπική του δικαίωση σε εθνικό θρίαμβο.
Το χθεσινό του αντίο δεν είχε τη λάμψη ενός θριάμβου αλλά τη σιωπηλή δύναμη μιας ήττας. Καθώς ο Μέσι αποχωρούσε, έφευγε από τη μεγαλύτερη σκηνή ένας ποδοσφαιριστής που, για σχεδόν δύο δεκαετίες, έκανε εκατομμύρια ανθρώπους στην υφήλιο να πιστεύουν ότι η επιμονή και το ταλέντο μπορούν, έστω για 90 λεπτά, να νικήσουν τη σκληρότητα της πραγματικότητας. Οι Αργεντινοί της Ελλάδας, με σκυμμένα τα κεφάλια, έσβησαν την οθόνη στην αίθουσα και είπαν και εκείνοι τα μεγάλα αντίο τους. «Δεν μας βοήθησε το χέρι του Θεού» σχολίασαν κάποιοι ενθυμούμενοι δοξασμένες μέρες. «Δεν τελειώνει εδώ η ιστορία μας» είπαν άλλοι, με το βλέμμα στραμμένο στον νεαρό Χουλιάν Αλβαρεζ, τον «επόμενο Μέσι».
