Ο Σ. Μάλαμας το ξέρει πια: η μουσική καθόλου δεν ημερεύει τα αντιμνημονιακά θηρία. Το πάθημα του Ν. Πορτοκάλογλου, που τραγούδησε «νικητές και νικημένοι όλοι χάσαμε μαζί», λογικά θα του θυμίζει πώς προσέκρουσε εκείνος στην επαναστατική ορθότητα. Ο Σ. Μάλαμας ανέκοψε τους εκπαιδευτικούς που πήγαν να σηκώσουν πανό στη συναυλία του και αυτό αρκούσε για να του κολλήσουν τη ρετσινιά του μνημονιακού πράκτορα, όπως ακριβώς τώρα στολίζουν με παγκαλική τεχνοτροπία τον δύστυχο Ν. Πορτοκάλογλου. Φυσικά, κανείς απ’ τους δύο δεν έχει πιάσει στη μουσική κλίμακα τον Γ. Νταλάρα που τόλμησε να πει πως «το Μνημόνιο είναι μονόδρομος». Αποτέλεσμα; Στη συναυλία του στον Πειραιά συννέφιασε, καθώς έκρυψαν τον ουρανό τα γιαούρτια. Ενώ η παλιά του συνοδοιπόρος, η Χ. Αλεξίου, αποδείχθηκε σοφότερη: εκείνη σήκωσε στον αέρα το κόκκινο γάντι της καθαρίστριας και έγινε η πολιούχος κάθε μουσικόφιλου επαναστάτη.
Η σιωπή, βλέπετε, είναι στην περίπτωσή μας χρυσός, αφού οι αντιμνημονιακές πενιές, που έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα, ούτε το 12άρι της Κύπρου στη Eurovision δεν θα εξασφάλιζαν. Θα θυμάστε τον Ν. Σφακιανάκη που στην πίστα έκανε ρίμα τις «παρωπίδες» με τις «φρούδες ελπίδες», ενώ δήλωνε πως «το καθεστώς είναι φασιστικό» στο Derti fm. Η αντιμνημονιακή παράσταση, βέβαια, είχε ξεκινήσει νωρίτερα: το 2011, που οι Αγανακτισμένοι βγήκαν στις πλατείες, βγήκε και ο Δ. Μητροπάνος να τραγουδήσει εκείνο το αξέχαστο «βάλε κατσαρόλα/ φίλε μου ξεκόλλα» του Στ. Κραουνάκη. Από την πρώτη κιόλας εκτέλεση, ο τέντζερης του YouTube βρήκε το καπάκι στο Twitter. Η καζούρα έπιασε τόσα ντεσιμπέλ, που η «κατσαρόλα» χώθηκε στο μουσικό ντουλάπι. Αλλά οι επαναστατημένοι βάρδοι δεν πτοήθηκαν. Την επόμενη χρονιά, το ντελίριο του ξεσηκωμού χτύπησε τον Μ. Μητσιά: «Αθήνα και Βρυξέλλες/ τράπεζες και βδέλλες» ξεκίνησε να τραγουδάει, «Αθήνα με Λονδίνο/ φίδι Βερολίνο». Κι αν το τραγουδιστό του μανιφέστο πάτωσε στα τσαρτ της επανάστασης, το επόμενο αντιμνημονιακό pop idol ακόμα αναζητείται. Για όσο, τουλάχιστον, κρατάει o χορός του Μνημονίου.
