Το ενδεχόμενο να εμφανιστούν στη Γερμανική Σχολή Αθηνών (που φέρει παράλληλα και το όνομα του επιφανούς αρχαιολόγου Βίλχελμ Ντέρπφελντ), στην είσοδο του Ινστιτούτου Γκαίτε, στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο είτε ακόμη και στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης δικαστικοί επιμελητές συνοδεία αστυφυλάκων, όπως συνέβη και πριν από 15 χρόνια, για να προβούν στη δήμευση γερμανικής περιουσίας, εάν ο υπουργός Δικαιοσύνης υπογράψει τη σχετική εντολή, δεν περιποιεί τιμή σε καμία ελληνική κυβέρνηση και δεν δικαιώνει καμία πολύχρονη προσπάθεια διεκδίκησης πολεμικών αποζημιώσεων. Ο πολιτισμός δεν δημεύεται!
Τα συγκεκριμένα εκπαιδευτικά, πολιτιστικά και ερευνητικά ιδρύματα αποτελούν όχι μόνο εγγυητές μιας γόνιμης συνεργασίας, που έχει τις ρίζες της στον φιλελληνισμό του 19ου αιώνα, αλλά και τους βασικούς πυλώνες του διαλόγου και των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Πρωτίστως, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και η Γερμανική Σχολή Αθηνών φέρουν ειδικό βάρος, μαζί με το Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας, το πρώτο παράρτημα που λειτούργησε εκτός γερμανικής επικράτειας: είναι αναπόσπαστο μέρος των ελληνογερμανικών σχέσεων και έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στα δύο έθνη. Το έργο τους συνδέεται με αξίες ουμανιστικές, που έχουν τη ρίζα τους στον Διαφωτισμό, καθώς τα ιδρύματα αυτά κατάφεραν συχνά με το έργο τους, ακόμη και σε «σκοτεινούς καιρούς», να γεφυρώσουν αντιθέσεις, αντιπαλότητες και καταστροφές που επέφεραν πόλεμοι, αντικοινοβουλευτικές εκτροπές και διείσδυση οικονομικών συμφερόντων στη χώρα, επουλώνοντας τραύματα και παράγοντας πολιτισμική υπεραξία προς αμοιβαίο όφελος των δύο λαών.
Η γλώσσα, ο πολιτισμός και η γνώση είναι αδιανόητο να καθίστανται όμηροι πολιτικών αντιπαραθέσεων και οικονομικών διεκδικήσεων, ειδικά στο ήδη τεταμένο κλίμα των διαπραγματεύσεων της χώρας με τους Ευρωπαίους εταίρους. Η πολιτική διαθέτει τα δικά της εργαλεία στην επίλυση των διαφορών. Ομως, στο όνομα της «ιστορικής δικαίωσης» δεν μπορεί ο πολιτισμός να είναι το πρώτο θύμα της σύγκρουσης, τελώντας υπό την απειλή μιας παράλογης δήμευσης, απειλώντας άμεσα την υπόσταση αυτών των ιδρυμάτων. Μία τέτοια κίνηση θα έπληττε καίρια το κύρος της Ελλάδας και θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα τις πολιτιστικές σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, διαγράφοντας το φωτεινό παρελθόν και προδιαγράφοντας το σκοτεινό μέλλον.
