Δεκάδες γυναίκες, ντυμένες στα λευκά, χορεύουν κρατώντας ντέφια και μαράκες. «Hare Krishna, Hare Krishna, Hare Krishna», τραγουδούν σαν να ψέλνουν – είναι ένας αρχαίος σανσκριτικός ύμνος, ένα μάντρα διαλογισμού. Ανάμεσά τους κυκλοφορούν πράσινα και λευκά παγόνια. Τριγύρω δέντρα ελιάς και πικροδάφνες. Με κάθε ελαφρύ αεράκι, βουκαμβίλιες ραίνουν το οδόστρωμα με τα βυσσινί τους φύλλα. Στο άσραμ της Παιανίας, το μυαλό ηρεμεί όσο η φύση οργιάζει.
Βρισκόμαστε στους πρόποδες του Υμηττού, πριν από λίγες μέρες, στην οδό Αλήθειας 1, στο Σατυανάντασραμ Eλλάδος, το οποίο ιδρύθηκε από τη Σουάμι Σιβαμούρτι Σαρασουάτι το 1977. Πριν από περίπου 20 χρόνια, πέρα από τη διάδοση της γιόγκα μέσω του άσραμ, η Σουάμι ξεκίνησε μερικές ομάδες γυναικών σε διάφορες πόλεις της χώρας. Μία φορά τον χρόνο, τα μέλη τους περνούν ένα τριήμερο στην Παιανία, κάνοντας στο άσραμ το συμπόσιο γυναικών.
Μαζί με τις εθελόντριες, περίπου 90 γυναίκες διαφόρων ηλικιών –από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τον Βόλο, την Καλαμάτα κ.ά.– συγκεντρώθηκαν στο πνευματικό κέντρο, για να παρουσιάσουν το έργο τους της τελευταίας χρονιάς, και, κυρίως, για να τιμήσουν τη Σουάμι. Η Σουάμι λατρεύεται από τις γυναίκες που βρίσκονται εδώ. Είναι καθοδηγήτριά τους – όχι μόνο στην πνευματικότητα αλλά και στη ζωή.
«Είναι πηγή έμπνευσης, σοφίας, γνώσης και το κυριότερο αποδοχής», αναφέρει στην «Κ» η Φωτεινή Καλογιάννη, υπεύθυνη της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Δουλεύει έντονα μαζί τους, τονίζει, και πέραν από τις φιλανθρωπικές τους δράσεις, τους δίνει ένα θέμα που δουλεύουν κάθε χρόνο. Φέτος ήταν η σύνδεση – με τον εαυτό, με τους άλλους, με τη φύση. «Μας κάνει να ανθίζουμε, στόχος της είναι να ανακαλύψουμε ότι ουσία της ζωής είναι η εσωτερική ηρεμία και η ανιδιοτελής προσφορά», συμπληρώνει. Τη γνώρισε πριν από 45 χρόνια, σε μια πολύ δύσκολη προσωπική της στιγμή, και τη βοήθησε πολύ. «Μου διέλυσε όλα τα γιατί, όλες τις απορίες, έφερε χαρά στη ζωή μου, κάτι σαν καινούργια γέννηση – είναι μια τεράστια αγκαλιά αγάπης η Σουάμι, χωράει όλο τον κόσμο μέσα».
«Φωτεινό παράδειγμα»
Ολες τους συγκινούνται όταν μιλούν για εκείνη. «Φρόντισε να μας ενώσει τόσες γυναίκες, υπάρχει συμπόνια και αγάπη μεταξύ μας γιατί εκείνη είναι το φωτεινό παράδειγμα που μας καθοδηγεί», σημειώνει η Ελένη Ζαρογιάννη από τη Λάρισα.
Η Σουάμι είναι Αυστραλή, αλλά μαθήτευσε με τον διάσημο γκουρού Παραμαχάμσα Σατυανάντα στην Ινδία. Γνωρίζοντας την αγάπη της για την Ελλάδα, εκείνος την είχε προτρέψει να έρθει εδώ για να μας φέρει τη γιόγκα. Στη δεκαετία του ’70, πρώτη της στάση ήταν η Καλαμάτα.
«Εμείς νιώθουμε ακόμα τις δονήσεις που έχει αφήσει η δασκάλα μας, τη συναντάμε μετά από τόσα χρόνια εκεί από όπου πέρασε κι ακόμα τη θυμούνται», αναφέρει η Σοφία Χουλιαρά, υπεύθυνη της ομάδας Καλαμάτας. Δεν μιλάει μόνο για την πόλη. «Αλλά και για χωριά από τα οποία είχε περάσει – σαν να είναι μαγνήτης», τονίζει, «πάει και εμείς ακολουθούμε».
Μου μιλούν κατά τη διάρκεια του γεύματος – στο άσραμ, φυσικά, δεν τρώνε κρέας, δεν πίνουν αλκοόλ, δεν καπνίζουν. Τρώμε σούπα λαχανικών, αγγούρι, ντομάτα, ψωμί, δύο φρούτα ο καθένας. Υστερα είναι η ώρα για γιόγκα νίντρα, μια πρακτική σωματικής, νοητικής και συναισθηματικής χαλάρωσης, πριν αρχίσουν τις χειροτεχνίες.
Η ηχογραφημένη φωνή της Σουάμι ακούγεται από τα μεγάφωνα, όσο οι γυναίκες βρίσκουν χώρο να ξαπλώσουν – μέσα στις κλειστές αίθουσες του άσραμ ή στον κήπο. Η όλη εμπειρία θα μπορούσε να θυμίζει κάποιου είδους γιόγκικο καλτ ή πνευματική αίρεση. Αλλά όταν κανείς γνωρίσει τη Σουάμι, κατανοεί τη λατρεία που έχει εμπνεύσει. Είναι γαλήνια και οξυδερκής. Τα γαλάζια, διαπεραστικά της μάτια, καταπίνουν τα πάντα γύρω της όσο εκείνη μένει ακίνητη. Τη ρωτάω γιατί ξεκίνησε τις ομάδες γυναικών και τα συμπόσια πριν από δύο δεκαετίες. Ο γκουρού της, αναφέρει, της είπε ότι θα πρέπει να έχει γυναίκες γύρω της, ότι θα τις βοηθήσει να βρουν τη φωνή τους στον σημερινό κόσμο, γιατί οι γυναίκες έχουν έναν σκοπό. Να έρθουν σε επαφή με τους εαυτούς τους, κι ύστερα με την κοινωνία, για να τη βοηθήσουν.
Συζητάμε για το πώς οι διδαχές της ινδουιστικής φιλοσοφίας και της γιόγκα σε πολλά σημεία τέμνονται με αυτές των αρχαίων Ελλήνων. Η αλήθεια είναι μία, τονίζει. Απλώς υπάρχουν πολλοί τρόποι να την προσεγγίσεις. Το άσραμ είναι ένας χώρος γαλήνιος, όπου άνθρωποι όλων των ηλικιών –από παιδιά μέχρι ηλικιωμένοι– έρχονται για να ημερεύσουν τη βουή της καθημερινότητας και να κατανοήσουν λίγο καλύτερα τους εαυτούς τους και τη ζωή. Κι εκείνη τι παίρνει από όλο αυτό; «Την ικανοποίηση να βλέπω τόσους ανθρώπους να εξελίσσονται, να είναι πιο υγιείς και πιο χαρούμενοι».
