Πέντε άνθρωποι υπέστησαν εγκαύματα και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο από τις βομβιστικές επιθέσεις εναντίον στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, ενώ αργά χθες το απόγευμα έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, που από τη δολοφονική επίθεση είχε υποστεί εκτεταμένα εγκαύματα. Μέχρι την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές δεν είχαν ανακοινωθεί συλλήψεις, ούτε υπήρξε ανάληψη ευθύνης από κάποια «συλλογικότητα». Ωστόσο, ουδείς αμφιβάλλει ότι πρόκειται για «επαναστατική» πράξη κάποιων γκρουπούσκουλων του αντισυστημικού τόξου, με «αριστερή» μάσκα, που προσπαθούν να σπείρουν τον φόβο και να τρομοκρατήσουν.
Είχαν προηγηθεί οι προκλητικές περιπολίες σε συνοικίες της πόλης, από τα αποκαλούμενα «τάγματα εφόδου» του «Ρουβίκωνα», με μαύρες μπλούζες και στάμπες με τη σημαία της Παλαιστίνης, που αναζητούσαν Εβραίους – να τους κάνουν άραγε τι, αν τους συναντήσουν;
Και αν πάμε μερικές ακόμη εβδομάδες πίσω στον χρόνο, θα συναντήσουμε τον άγριο προπηλακισμό, από ανήκοντες στον «αντισυστημικό» φοιτητικό χώρο και (φευ) στον καθηγητικό (!) κλάδο, του αντιπρύτανη του ΑΠΘ Ιάκωβου Μιχαηλίδη στο κτίριο της πρυτανείας, γιατί τόλμησε, λέει, να βάλει τάξη στις φοιτητικές εστίες.
Αόρατη τρομοκρατία
Είναι πολλά τα κρούσματα, σε μικρό χρονικό διάστημα, για να μην αναρωτηθεί κανείς τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Απάντηση επ’ αυτού ενδεχομένως να μην υπάρχει ακόμη, αλλά κάποια ανησυχητικά φαινόμενα δεν μπορεί να περάσουν απαρατήρητα. Οπως η διαφαινόμενη αναβίωση του βαθιά ριζωμένου αντισημιτισμού στην πόλη των 50.000 εξοντωθέντων από τους ναζί Εβραίων. Αυτή τη φορά, όχημα για τον αντισημιτισμό είναι ο αντισυστημισμός και ο ακραίος λαϊκισμός. Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι τωρινές «παγάνες» του «Ρουβίκωνα» που προκαλούν ανατριχίλα και αποτροπιασμό.
Τον Οκτώβριο του 2023, όταν η Χαμάς εισέβαλε στο Ισραήλ, έσφαξε 1.500 αμάχους, βίασε και απήγαγε αθώους, στους αντισυστημικούς κύκλους της Θεσσαλονίκης επικρατούσε γενικευμένη αίσθηση ότι οι Εβραίοι «πήραν αυτό που τους άξιζε» – κυκλοφόρησαν μάλιστα στην πόλη και τρικάκια… Ηταν τέτοιο το κλίμα της αόρατης τρομοκρατίας στη συνέχεια, με πρόσχημα την υπέρμετρη βία του Ισραήλ, που ώθησε τον ραββίνο της πόλης να δηλώσει ότι αποφεύγει να κυκλοφορεί με το παραδοσιακό μαύρο καπέλο –όπως και άλλοι Εβραίοι ντόπιοι ή επισκέπτες με το κιπά–, ενώ μειώθηκαν δραματικά οι επισκέψεις σχολείων στο Εβραϊκό Μουσείο, γιατί δεν το επέτρεπαν συνδικαλιστικές ενώσεις εκπαιδευτικών.
Η Θεσσαλονίκη πλήρωσε ακριβά τον αντισημιτισμό τη δεκαετία του ’30. Τότε ήταν οι φασιστικές οργανώσεις με κορυφαία την 3Ε που πυρπολούσαν συνοικίες, όπως το Κάμπελ, και δολοφονούσαν. Αλλά και τη δεκαετία του 2010 η Χρυσή Αυγή επιχείρησε να ξεθάψει τον αντισημιτισμό. Βρήκε, όμως, απέναντί της τον Γιάννη Μπουτάρη, που ύψωσε το πολιτικό ανάστημά του και το κύρος του, υπερασπιζόμενος σθεναρά, όχι δίχως προσωπικό κόστος, τη διεθνή πολυπολιτισμική εικόνα της πόλης.
Απάθεια
Σήμερα η Θεσσαλονίκη δείχνει να μην αντιδρά και είναι και αυτό ένα ακόμη ανησυχητικό σημάδι. Οι ελίτ, πανεπιστημιακές, πολιτιστικές, επιχειρηματικές, πολιτικές, αυτοδιοικητικές εμφανίζονται απαθείς, και στη «λογική» που λέει «άσε τώρα, πού να μπλέξουμε». Φοβούνται; Αδυνατούν να διαβάσουν τα συντελούμενα στο «σπίτι» τους; Ελάχιστοι φορείς, παράγοντες και προσωπικότητες με κύρος στην πόλη και στην κοινωνία της έσπευσαν να αντιδράσουν, καταδικάζοντας ανοιχτά επικίνδυνες, φασίζουσες πρακτικές, όπως οι προαναφερόμενες, ανεξαρτήτως του μανδύα που ενδύονται οι δράστες.
