Η ηλικιωμένη γυναίκα φοράει μάσκα λίγο πιο λευκή από τα μαλλιά της. Είναι καθισμένη σε ένα πράσινο παγκάκι, σε μια μικρή πλατεία δυο βήματα από εκεί όπου μέχρι πριν από περίπου δύο ώρες στεκόταν το σπίτι της, το διαμέρισμα στο οποίο ζούσε τα τελευταία 33 χρόνια.
Τώρα, στη θέση του μένουν μόνο συντρίμμια. Τόσο η Λίτσα, όσο και ο σύζυγός της και η κόρη τους, οι οποίοι κατοικούσαν στον τρίτο και στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας στην Αλκμήνης 22 που κατέρρευσε χθες, σώθηκαν τυχαία. Η κόρη της δούλευε. Εκείνη έλειπε. Ο σύζυγός της είχε πάει να μιλήσει με τον μηχανικό για τη ρωγμή και την κλίση που προκάλεσαν οι εργασίες στο διπλανό οικόπεδο στη δική τους πολυκατοικία, από ό,τι δηλώνει η Λίτσα στην «Κ».
Περιτριγυρισμένη όπως είναι από τους δεκάδες δημοσιογράφους που μαζεύτηκαν χθες στο σημείο, η Λίτσα προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία της. Ανέβασε πίεση –η τιμή της ήταν στο 19– και πήρε δύο χάπια. Με δάκρυα στα μάτια, η κόρη της, Μαρίνα, της δίνει νερό, της λέει να σηκωθεί από το παγκάκι, ότι θα εκκενωθεί το τετράγωνο για λόγους ασφαλείας. «Δεν μπορώ να φύγω», λέει η Λίτσα, «εδώ είναι οι κόποι μιας ζωής».
Μιλώντας στην «Κ», η Μαρίνα αναφέρει ότι πρόλαβε το πρωί να φύγει, να πάει στη δουλειά. «Το είδα το σπίτι τότε και δεν θα το ξαναδώ», σημειώνει. Η μητέρα της πιάνει την κοντομάνικη μπλούζα της, την τεντώνει με τον δείκτη και τον αντίχειρα της. «Μόνο αυτό μου έχει μείνει», δηλώνει στην «Κ», «έχουμε μείνει άφραγκοι, έπεσαν όλα».
Το σημείο θυμίζει, όπως αναφέρει μια περαστική, εμπόλεμη ζώνη. Τα κάγκελα από τα διαλυμένα μπαλκόνια έχουν πλακώσει το ένα το άλλο, ανάμεσά τους είναι οι τέντες που μέχρι χθες έκαναν στους κατοίκους σκιά, από πάνω τους κεραίες που βρίσκονταν στην ταράτσα. Αστυνομικοί προσπαθούν να συγκρατήσουν τους δημοσιογράφους και τους αποσβολωμένους γείτονες από το επίμαχο σημείο, όσο δυνάμεις της Πυροσβεστικής επιχειρούν εκεί – κόβοντας το ρεύμα, προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν τα δύο κατοικίδια που ο αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων, Γιώργος Αποστολόπουλος, αναφέρει στην «Κ» ότι βρίσκονται κάπου στα χαλάσματα.
Εμοιαζε με σεισμό
Αυτόπτες μάρτυρες τονίζουν ότι η στιγμή της κατάρρευσης τους θύμισε ισχυρό σεισμό. «Ηταν ένα βουητό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου», λέει εργαζόμενος σε συνεργείο που βρίσκεται στον ίδιο δρόμο. Μια γυναίκα, που επίσης δεν ήθελε να κατονομαστεί, βρισκόταν στο αυτοκίνητό της απέναντι από την πολυκατοικία, όταν άρχισε να καταρρέει χθες το μεσημέρι. «Ωπα, ώπα, ώπα», άκουσε να λένε μεταξύ τους οι εργάτες. Ενας εργολάβος έτρεξε σε εκείνη, της είπε ότι πρέπει να φύγει τρέχοντας. Ομως είχε παγώσει, έμεινε ακινητοποιημένη κοιτάζοντας την πολυκατοικία πρώτα να βυθίζεται μονοκόμματα στο έδαφος, ύστερα να γέρνει στο πλάι. Την τράβηξε από το παράθυρο και έτρεξαν μαζί.
Εκείνη άκουσε να λένε οι μηχανικοί ότι προηγουμένως η πολυκατοικία είχε γείρει 14 μοίρες και ότι πρώτα είχαν ειδοποιήσει τους κατοίκους να εκκενώσουν το κτίριο. Αλλά η Λίτσα τονίζει πως κανείς δεν τους είπε τίποτα. Οι κάτοικοι άρχισαν να ανησυχούν λόγω της κλίσης που ένιωσαν, έτσι θορυβήθηκαν και, όσοι δεν έλειπαν στις δουλειές τους, βγήκαν από τα σπίτια τους μόλις λίγα λεπτά πριν αυτά γίνουν παρελθόν.
Η Σοφία, συνάδελφος της Μαρίνας η οποία γνωρίζει την οικογένειά της από το 1988, αναφέρει πως οι μηχανικοί χθες θα έκαναν εργασίες για να στηρίξουν τα θεμέλια της πολυκατοικίας, καθώς είχαν σκάψει πολύ βαθιά στο διπλανό οικόπεδο. Η Μαρίνα, η οποία πείθει επιτέλους τη μητέρα της να μεταφερθεί από το παγκάκι, όσο παρακαλάει τους δημοσιογράφους να απομακρύνουν τις κάμερες σε μια στιγμή που οι ίδιοι έχουν χάσει τον κόσμο κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους, κατηγορεί τους πολιτικούς μηχανικούς.
Πιστεύει ότι έγιναν λάθη που τους έβαλαν όλους σε θανάσιμο κίνδυνο και έκαναν όλη την περιουσία τους σκόνη.
«Αυτά τα σπίτια», λέει στην «Κ» η Μαρίνα, «στον σεισμό του 1999 δεν έπαθαν τίποτα». Μια γειτόνισσα την αγκαλιάζει, της προτείνει να κοιμηθεί στο σπίτι της το βράδυ· ακόμη ούτε εκείνη ούτε οι γονείς της ξέρουν πού θα ζήσουν από εδώ και μπρος. «Κι έπεσε τώρα η πολυκατοικία», συνεχίζει, σκουπίζοντας τα μάτια της, «χωρίς λόγο».
