Σε ηλικία15 ετών, η Σουνίτα Κρίσναν έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού από οκτώ άνδρες. Την κατηγόρησαν ότι ήταν πολύ «ελεύθερη» και ότι «προκάλεσε» τον βιασμό της. Για 32 χρόνια η Σουνίτα μάχεται για την προστασία των θυμάτων του εμπορίου «λευκής σαρκός» και της σεξουαλικής κακοποίησης.
Με αφορμή τη συμμετοχή της στο SNF Nostos 2026 του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), η Κρίσναν θα επισκεφθεί την Αθήνα το διάστημα 21-28 Ιουνίου. Τη συναντάμε μέσω διαδικτυακής σύνδεσης στην πόλη Χαϊντεραμπάντ και η ίδια εξιστορεί στην «Κ» την αδιάκοπη μάχη της ενάντια στα κυκλώματα κακοποίησης
Αναγκάστηκα να ασχοληθώ με τα σεξουαλικά εγκλήματα επειδή υπέστην η ίδια ομαδικό βιασμό όταν ήμουν 15 ετών. Αυτό άλλαξε τη ζωή μου. γυναικών και παιδιών.
Το βίωμα
«Αναγκάστηκα να ασχοληθώ με τη σεξουαλική εκμετάλλευση και τα σεξουαλικά εγκλήματα επειδή υπέστην η ίδια ομαδικό βιασμό όταν ήμουν 15 ετών. Αυτό άλλαξε τη ζωή μου με πολλούς τρόπους. Με βίασαν ομαδικά οκτώ άνδρες και με κατηγόρησαν ότι ήμουν πολύ “ελεύθερη”, ότι το ζήτησα και πως κατέληξα με αυτούς επειδή το “προκάλεσα” εγώ».
Για την Κρίσναν, η προσωπική ιστορία της και η αντίδραση της κοινωνίας αποτέλεσαν το εφαλτήριο του αγώνα της: «Eνα από τα σημαντικότερα πράγματα που κατάλαβα μέσα από την κακοποίησή μου είναι το πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες και τα κορίτσια από την κοινωνία όταν υφίστανται σεξουαλική επίθεση. Μου έλεγαν ότι ήμουν υπεύθυνη γι’ αυτό που μου συνέβη. Hμουν δακτυλοδεικτούμενη ως ανέντιμη και μου φέρθηκαν σαν να ήμουν εγώ εγκληματίας».
«Oμως», προσθέτει, «αυτό που βίωσα είναι κάτι που υπάρχει σε όλο τον κόσμο. Αν μια γυναίκα βιαστεί, νιώθει ντροπή και ενοχή για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Στην Ινδία είναι εντονότερο λόγω του κοινωνικοπολιτισμικού πλαισίου μας και του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι οικογένειές μας». Για περισσότερα από 32 χρόνια η Κρίσναν, μέσω της οργάνωσης «Prajwala», έχει αφοσιωθεί στην εξάλειψη του εμπορίου «λευκής σαρκός».
Η αγορά για κακοποιητικό υλικό υπάρχει επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση – Οι θύτες πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τους πιάσει.
Τη ρωτάμε για το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος στην Ινδία, με την ίδια να τονίζει ότι η κυβέρνηση δεν παρουσιάζει την αλήθεια. «Δεν έχουμε επιβεβαιωμένα στοιχεία», υπογραμμίζει, «ο αριθμός που η κυβέρνηση πριν από 22 χρόνια ανακοίνωσε είναι περίπου 3 εκατομμύρια κακοποιήσεις κάθε χρόνο». «Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για δέκα φορές περισσότερες περιπτώσεις, γιατί με την τεχνολογία υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα που τα εκμεταλλεύονται διαδικτυακά και δεν προχωρούν σε καταγγελία. Επομένως, οι πραγματικοί αριθμοί είναι εκατομμύρια και αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο. Μεταξύ αυτών των εκατομμυρίων, μόνο μερικές χιλιάδες αναφέρονται», σημειώνει. «Πρέπει να αναφέρω», συνεχίζει, «ότι η αγορά για κακοποιητικό υλικό υπάρχει επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση και η ζήτηση είναι για μικρότερα παιδιά. Αυτή η αγορά σήμερα ανθεί γιατί δεν αλλάζει η ζήτηση».
Η εκστρατεία
Tο 2015, η Κρίσναν ξεκίνησε την εκστρατεία #ShameTheRapist (σ.σ. «Ντροπή στον βιαστή»), η οποία οδήγησε το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας να συστήσει επιτροπή για τον αποκλεισμό βίντεο βιασμών στο Διαδίκτυο και τη θέσπιση μιας ολοκληρωμένης νομοθεσίας για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων στη χώρα.
«Η αγορά πορνογραφικού υλικού είναι τεράστια. Οι εταιρείες τεχνολογίας δεν έχουν κάνει τίποτα για να τη ρυθμίσουν και τα κενά στις πλατφόρμες έχουν επιτρέψει στους κακοποιούς να αναρτούν και να διαδίδουν τέτοια βίντεο σε όλο τον κόσμο», περιγράφει. «Το περιεχόμενο ή τα βίντεο με παιδιά αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες αγορές στον κόσμο, τόσο στο “εμφανές” Διαδίκτυο όσο και στο “σκοτεινό” (dark web)», συμπληρώνει και εξηγεί: «Το να βρίσκεις αναρτημένο αυτό το περιεχόμενο σημαίνει ότι κάπου ένα παιδί βιάζεται και γυρίζεται βίντεο του βιασμού του. Ωστόσο, δυστυχώς η κατανόηση ή ακόμη και η ευαισθητοποίηση σχετικά με αυτό το πρόβλημα είναι πολύ χαμηλή. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι συμβαίνει κάπου μακριά».
Η ίδια λαμβάνει καθημερινά απειλές και κακοποιητικό υλικό στο κινητό της. «Το γεγονός ότι συμβαίνουν τόσο πολλά οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει φόβος στους θύτες. Πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τους πιάσει και ακόμη κι αν πιαστούν, μπορούν εύκολα να διαφύγουν».
«Ποιες είναι οι ψυχολογικές επιπτώσεις για τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδιά που έχουν υποστεί βιασμό;», ρωτάμε. «Κάθε άτομο που πέφτει θύμα εμπορίας ανθρώπων καταστρέφεται σωματικά. Εχει χάσει την ταυτότητά του, είναι συντετριμμένο και χρειάζεται πολύ χρόνο για να ανακάμψει».
Τη ρωτάμε τι της δίνει ελπίδα να συνεχίζει σήμερα. «Τα χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών αφού περάσουν όλα αυτά. Αυτό το χαμόγελο, κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη ελπίδα που πρέπει να δει ο κόσμος. Επειδή αυτά τα παιδιά και αυτά τα κορίτσια έχουν ζήσει τις χειρότερες πτυχές της ανθρωπότητας. Εχουν βιώσει προδοσία, απόρριψη. Εχουν βιώσει πόνο και συγκλονιστικές εμπειρίες. Αλλά αν μπορούν να συγχωρήσουν και αν μπορούν να προχωρήσουν και να χαμογελάσουν στον κόσμο με ελπίδα, νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ελπίδα», καταλήγει.
