Την αντίθεση των συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας στο Μάτι προκάλεσε η απόφαση του Αρείου Πάγου να αναιρέσει εν μέρει την απόφαση του Εφετείου για απόρριψη του ελαφρυντικού του σύννομου βίου για τους Σ. Τερζούδη (τότε αρχηγός της Πυροσβεστικής), Β. Ματθαιόπουλο (τότε υπαρχηγός) και Ι. Καπάκη (τότε γ.γ. Πολιτικής Προστασίας).
Οπως αναφέρουν, αν και ο Αρειος Πάγος αναγνωρίζει πλήρως την ενοχή, τις παραλείψεις και τις ευθύνες των συγκεκριμένων στελεχών για τους νεκρούς και τους εγκαυματίες, ανοίγει ξανά το θέμα των ποινών τους για να εξεταστεί η ελαφρυντική περίσταση του «πρότερου σύννομου βίου».
«Ο έντιμος βίος δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το τυπικό λευκό ποινικό μητρώο, αλλά και από το ουσιαστικό βάρος της ευθύνης απέναντι σε κάθε ανθρώπινη ζωή», αναφέρουν μεταξύ άλλων οι συγγενείς.
«Το βασικό ερώτημα βέβαια παραμένει και αυτό ανοιχτό σαν πληγή οκτώ χρόνια μετά: Πού είναι η δική μας Δικαιοσύνη;», καταλήγει η ανακοίνωση.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
Σε νέα δίκη στέλνει ο Αρειος Πάγος τους 3 από τους 4 καταδικασθέντες για την «υπόθεση» της φονικής πυρκαγιάς της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική.
Στην απόφασή του, ο Αρειος Πάγος αναγνωρίζει την ενοχή των καταδικασθέντων, αναγνωρίζει τις πράξεις, τις παραλείψεις και τις ευθύνες τους για τους 102 (αναγνωρισμένους στο βούλευμα) από 120 νεκρούς και για τους 32 (βάσει βουλεύματος) από τους 57 εγκαυματίες.
Και όμως, ταυτόχρονα, θέτει σε εκ νέου συζήτηση την έκτιση των ποινών τους.
Η απόφαση αφορά τον τότε αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος Σωτήρη Τερζούδη, τον τότε υπαρχηγό Βασίλη Ματθαιόπουλο και τον τότε Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας Ιωάννη Καπάκη, που καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία και σωματικές βλάβες από αμέλεια κατά συρροή.
Παρότι δεν αμφισβητείται ούτε η ενοχή τους ούτε η τέλεση των αδικημάτων, ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι πρέπει να επανεξεταστεί το ενδεχόμενο ελάφρυνσης των ποινών τους λόγω «πρότερου σύννομου βίου».
Τι σημαίνει, όμως, τελικά «σύννομος βίος»;
Το ότι κάποιος δεν είχε πριν καταγεγραμμένες ποινικές καταδίκες δεν αρκεί για να αποδείξει ότι έζησε σύννομα ή και έντιμα. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πρόσωπα που κατείχαν θέσεις ύψιστης ευθύνης και των οποίων οι αποφάσεις, οι παραλείψεις ή η ανεπάρκεια συνέβαλαν σε εθνική εγκληματική τραγωδία.
Ο έντιμος βίος δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το τυπικό λευκό ποινικό μητρώο, αλλά και από το ουσιαστικό βάρος της ευθύνης απέναντι σε κάθε ανθρώπινη ζωή.
Και ενώ οι καταδικασμένοι διεκδικούν ελαφρύνσεις, τα θύματα δεν επανέρχονται. Οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Οι εγκαυματίες δεν ξαναβρίσκουν την πρότερη ζωή τους. Οι οικογένειες συνεχίζουν να ζουν με την απώλεια και τον πόνο.
Και η δικαίωσή μας διαρκώς απομακρύνεται.
Την ίδια στιγμή, δε, εκκρεμεί και άλλη δίκη εις βάρος τους, όπως και για το σύνολο των 21 κατηγορουμένων, για επιπλέον θύματα των ίδιων αδικημάτων.
Πώς, λοιπόν, θεμελιώνεται στην πράξη ο «πρότερος σύννομος βίος»;
Και μήπως ο κατακερματισμός της υπόθεσης σε πολλαπλές δίκες και η μη συμπερίληψη δεδομένων παίζουν καθοριστικό ρόλο ακόμη και σήμερα στις εξελίξεις, αφού τελικά θολώνουν τα νερά και το τοπίο γύρω από τα πραγματικά περιστατικά αλλά και τους κατηγορούμενους/καταδικασθέντες;
Γιατί διαφορετικά, ούτε για πλημμελήματα θα δικάζονταν, ούτε ανάμεσά μας θα κυκλοφορούσαν όσοι εκθέτουν σε θανατηφόρο κίνδυνο τις ζωές μας με λευκά ποινικά μητρώα.
Τουλάχιστον, απορρίφθηκε το αίτημα του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, του ανθρώπου από τον οποίο ξεκίνησε η φωτιά.
Το βασικό ερώτημα βέβαια παραμένει και αυτό ανοιχτό σαν πληγή οκτώ χρόνια μετά: Πού είναι η δική μας Δικαιοσύνη;
