Η Βάνα είναι πρωτοετής φοιτήτρια στο Τμήμα των Μηχανικών Μεταλλειολόγων-Μεταλλουργών στο ΕΜΠ. Τη συναντήσαμε χθες στη στάση λεωφορείων ακριβώς έξω από τον σταθμό του μετρό «Κατεχάκη». Επιβιβαστήκαμε μαζί στο λεωφορείο και κατευθυνθήκαμε προς το κτίριο της ΣΕΜΦΕ όπου ήταν στημένες αρκετές από τις κάλπες των τμημάτων. Χθες ήταν προγραμματισμένες οι φοιτητικές εκλογές όλων των ΑΕΙ της χώρας.
Είχαν προηγηθεί τα επεισόδια της Τρίτης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης αλλά και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, όπου βγήκαν ρόπαλα και έπεσε ξύλο. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για βεντέτα μεταξύ αντίπαλων πολιτικών χώρων. Ωστόσο, δεν είναι ακριβώς σαφή τα αίτια και στις δύο περιπτώσεις.
Η 19χρονη Βάνα, παρά το γεγονός ότι ενδιαφέρεται για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, επιλέγει συνειδητά να μην ενταχθεί σε κάποια φοιτητική ή κομματική παράταξη. «Θέλω να κρατάω μια κριτική στάση απέναντι σε όλα τα κόμματα», λέει στην «Κ». Μέχρι στιγμής έχει πάει μόνο σε μια φοιτητική συνέλευση με τις φίλες της. «Δεν τη βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Κάθε παράταξη προτείνει τα δικά της, αλλά με ενοχλούν οι επιθετικοί τόνοι στη συζήτηση. Επίσης, δυσκολεύομαι να βρω τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις προτάσεις τους· μου φαίνεται ότι αναλώνονται σε μια κόντρα για το ποιος θα επικρατήσει, παρά για το πώς θα λυθεί ένα πραγματικό πρόβλημα της σχολής», σημειώνει. Σύμφωνα με την ίδια, την απασχολεί ιδιαίτερα η έλλειψη πόρων που αφορούν την Παιδεία. «Εχει μειωθεί η χρηματοδότηση. Θα ήθελα περισσότερα χρήματα να δοθούν στις υποδομές. Στη σχολή μας, για παράδειγμα, τα εργαστήρια χρειάζονται εκσυγχρονισμό», αναφέρει ανεβάζοντας λίγο τον τόνο της φωνής της.
Αναφορικά με το πρόσφατο περιστατικό που σημειώθηκε στη Θεσσαλονίκη η ίδια το περιέγραψε ως μια εικόνα που ελπίζει να μην ξαναδεί. «Από τη μία πλευρά, βλέπουμε αστυνομία και ΜΑΤ να μπαίνουν στον χώρο και να γίνεται όλο αυτό, και από την άλλη, έχουμε εικόνες που θυμίζουν ‘’πεδίο μάχης’’. Καμία από τις δύο πλευρές δεν βοηθάει. Προσωπικά, πιστεύω ότι η αστυνομία δεν θα έπρεπε να μπαίνει έτσι στα πανεπιστήμια», λέει η Βάνα. Το άσυλο θεωρεί πως δεν βοηθάει όταν επιτρέπει σε παράνομες ομάδες ανθρώπων, που δεν έχουν σχέση με το πανεπιστήμιο, να εισέρχονται στον χώρο. Μια λύση που προτείνει η ίδια προκειμένου να τηρηθεί ένα μέτρο και να νιώθουν οι φοιτητές ασφαλείς μέσα στους χώρους του ιδρύματος θα ήταν η αξιοποίηση ομάδων security οι οποίες να υπάγονται στη διοίκηση του πανεπιστημίου. Τελικά, παρότι ήταν η μόνη από την παρέα της που κατέβηκε στην κάλπη, ένιωσε την ανάγκη να στείλει το δικό της μήνυμα.
Χθες, πάντως, ο χώρος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ήταν «στολισμένος» από άκρη σε άκρη. «Τραπεζάκια έξω» με δεκάδες φοιτητές πάνω και δίπλα σε αυτά, αφίσες κολλημένες η μία δίπλα στην άλλη σαν επαναλαμβανόμενο μοτίβο από κολάζ, φοιτητές με μπροσούρες στα χέρια, τρικάκια σκορπισμένα στο πάτωμα, πανό που κρέμονταν από τις ταράτσες των τμημάτων.
Οι φοιτητές της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) και των άλλων παρατάξεων που πρόσκεινται στην Αριστερά εκτελούσαν χρέη περιφρούρησης. Βρίσκονταν από νωρίς το πρωί στις σχολές. Με δερμάτινο μπουφάν και κράνος στο χέρι συνομιλούσαν και αντάλλασσαν πολιτικές απόψεις. Σύμφωνα με φοιτητές που μίλησαν στην «Κ» και πρόσκεινται στην παράταξη των ΕΑΑΚ, «είμαστε έτοιμοι. Χθες όπως και κάθε μέρα βρισκόμαστε σε εγρήγορση καθώς φοβόμαστε νέα “επίθεση” από κάποια αναρχική ομάδα». Οπως εξηγούν, η «βεντέτα» κρατάει αρκετό καιρό μεταξύ των δύο πλευρών. «Αν μας βρουν έξω, ακόμη και για καφέ να έχουμε πάει, θα μας σαπίσουν στο ξύλο», αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Στους διαδρόμους του Πολυτεχνείου συναντήσαμε και τον 19χρονο Παναγιώτη. Είναι φοιτητής στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών (ΣΕΜΦΕ). Στον ελεύθερο χρόνο του παίζει thrash metal και ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες. Ο ίδιος βλέπει τις εκλογές ως έναν σημαντικό δημοκρατικό θεσμό, αλλά δεν κρύβει την ανησυχία του. «Δεν πηγαίνω στις συνελεύσεις γιατί υπάρχουν τραμπούκοι», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Αν ψηφίσεις κάτι διαφορετικό, σε κοιτάνε με περίεργο μάτι. Φοβάμαι για τη σωματική μου ακεραιότητα. Το πανεπιστήμιο είναι ελεύθερος χώρος, αλλά πρέπει να τον σεβόμαστε. Δεν μπορείς να γεμίζεις τα πάντα γκράφιτι ή να σπας τζάμια. Εμείς τα πληρώνουμε αυτά», περιγράφει.
Τα σημαντικά θέματα για τον ίδιο αφορούν κυρίως την εγκατάλειψη των υποδομών του πανεπιστημίου και τη δυσκολία πρόσβασης των φοιτητών στον χώρο αυτόν. Πολλές φορές μπορεί να περιμένει μέχρι και 45 λεπτά για να έρθει το λεωφορείο που τον εξυπηρετεί. «Πηγαίνεις στις τουαλέτες και μυρίζει. Το φαγητό στη λέσχη είναι κακής ποιότητας και αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε 4 ευρώ για μία μπαγκέτα. Επίσης, θα ήθελα να μπορώ να επιλέξω μαθήματα μεγαλύτερων ετών», αναφέρει χαρακτηριστικά. Οπως μας περιγράφει, η συζήτηση στον φοιτητικό του σύλλογο στρέφεται πολύ περισσότερο στον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και λιγότερο σε καθημερινά ζητήματα.
Καθώς μιλάμε, μας διακόπτουν φωνές από τον πάνω όροφο. «Πάρτε το χαμπάρι μία και καλή, εδώ θα είναι πάντα μια κόκκινη σχολή». Τα αποτελέσματα έχουν μόλις ανακοινωθεί.
