Η οδός ∆ραγατσανίου στην Αθήνα και η οδός Ερνέστου Εμπράρ στη Θεσσαλονίκη είναι δύο δρόμοι που δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο. Η πρώτη βρίσκεται στην καρδιά του εμπορικού τριγώνου της πόλης και υπήρξε η κατεξοχήν πιάτσα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών της πρωτεύουσας. Η δεύτερη οριακά μπορεί να χαρακτηριστεί «οδός», καθώς στην πραγματικότητα πρόκειται για τον ακάλυπτο μιας οικοδομής στο λαβυρινθώδες ανάγλυφο της παλιάς βιοτεχνικής Θεσσαλονίκης στα Ανω Λαδάδικα.
Η θεσμικά μετέωρη ταυτότητα του μικροσκοπικού αυτού στενού δεν εμπόδισε ορισμένες από τις πιο διάσημες ροκ μπάντες της πόλης (ή μάλλον εξαιτίας αυτής) να κάνουν τις πρόβες τους εδώ και, αργότερα, να ηχογραφούν τους δίσκους τους. Η οδός Εμπράρ ήταν ήδη από τη δεκαετία του ’80 «ο δρόμος των στούντιο», το σήμα κατατεθέν της underground μουσικής σκηνής της Θεσσαλονίκης.
Και σε αυτό το μάλλον ανορθόδοξο σημείο διασταυρώνεται με τη μακρινή της οδό Δραγατσανίου. Οι αποκλίνουσες ταυτότητες αυτών των δύο μικρών δρόμων άρχισαν να συγκλίνουν. Σημείο (κοινής, πλέον) αναφοράς, η ανάπτυξη του τουρισμού και της εστίασης. Οι παλιές επιχειρήσεις ηλεκτρικών ειδών (στη Δραγατσανίου) έκλεισαν στα χρόνια της κρίσης και ο δρόμος ερήμωσε, τα στούντιο και τα «προβάδικα» της Εμπράρ έγιναν Αirbnb, ενώ νέα καφέ και μπαρ κλήθηκαν να υποστηρίξουν με άλλους, πιο αποδοτικούς οικονομικά τρόπους το παλιότερο αφήγημα μιας εναλλακτικής γειτονιάς στο μεταίχμιο δύο «κόσμων».
Η νύχτα «κάηκε» από φώτα μέσα σε έξι μήνες
Του Δημήτρη Ρηγόπουλου
Η μεταμόρφωση της Δραγατσανίου δεν μπορεί να προσεγγιστεί ξεχωριστά από την κατάρρευση της Σταδίου και τον αργό θάνατο του αθηναϊκού εμπορίου ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μετά. Σήμερα, σε μία ακτίνα λίγων δεκάδων μέτρων απλώνονται έξι νέα εστιατόρια, πιτσαρίες, φούρνοι, μπαρ που έκαναν εγκαίνια τους τελευταίους έξι μήνες και μας προσφέρουν μια μοναδική ακτινογραφία της αθηναϊκής κατάστασης σε ζωντανή μετάδοση.
Η έλευση του νέου γαστρονομικού πρότζεκτ του σεφ Σωτήρη Κοντιζά έδωσε την απαραίτητη σφραγίδα επαγγελματικής στιβαρότητας, αλλά αυτό που ακολούθησε θύμισε περισσότερο κοχλάζουσες συνοικιακές πιάτσες διαδοχικών μπαρ με εκατοντάδες θαμώνες να ξεχειλίζουν στα πεζοδρόμια και πολύ συχνά και στους ίδιους τους δρόμους. Το θέαμα στη Δραγατσανίου γίνεται ακόμη πιο συναρπαστικό τα απογεύματα ή νωρίς το βράδυ τις καθημερινές ή την Κυριακή, ημέρες και ώρες που βασιλεύουν το σκοτάδι, το εμπόριο και η χρήση ναρκωτικών (ακριβώς απέναντι, στην πλατεία Κλαυθμώνος).
Η απόκοσμη ερημιά του 2024 έχει δώσει τη θέση της σε ένα από τα πιο ζωντανά σημεία του κέντρου. Ομολογώ ότι ανεξάρτητα από την ταυτότητα του κάθε μαγαζιού, αυτό που βλέπω από μακριά μού αρέσει. Ωστόσο, αναρωτιέμαι: Είναι μια εικόνα που θα πρέπει να μας κάνει χαρούμενους ή ακόμη πιο σκεπτικούς; Ο Γιάννης Α. Αίσωπος, πρόεδρος και καθηγητής Αρχιτεκτονικού και Αστικού Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Πατρών, πιστεύει ότι το σκοτάδι και η ερημιά στη διάρκεια της νύχτας δεν αποτελούν απαραίτητα πρόβλημα για μια πόλη. «Αντιθέτως, περιγράφουν συνθήκες απουσίας της αστικής έντασης σε τμήματά της, δημιουργώντας επιθυμητές διαφοροποιήσεις στη φυσιογνωμία του αστικού ιστού ώστε η πόλη να μην είναι όλη η “ίδια”».
Απέραντο μπαρ
Στην περίπτωση της οδού Δραγατσανίου, η εστίαση –ταχεία ή «αργή» και ποιοτική– και η αναψυχή σπεύδουν να καλύψουν το κενό που άφησαν πίσω τους τα κάποτε ακμάζοντα καταστήματα λιανικού εμπορίου ηλεκτρικών ειδών, αλλάζοντας τη μέχρι τώρα αντίληψή μας για την περιοχή. «Η συνθετότητα του αστικού χώρου του κέντρου της πόλης, με τους πεζοδρόμους, την πλατεία, τον βυζαντινό ναΐσκο και τις στοές που διατρυπούν τους κτιριακούς όγκους, προσφέρει ιδιαίτερη, πολυσύνθετη χωρική εμπειρία για εργαζομένους και τουρίστες την ημέρα και επισκέπτες των χώρων αναψυχής τη νύχτα. Το βραδινό πλήθος «ξεχειλίζει» στο πεζοδρόμιο, στον δρόμο και στην πλατεία, ο αστικός χώρος αποδεικνύεται αναμφισβήτητα πιο ενδιαφέρων και φιλόξενος για την κοινωνική επαφή από έναν εσωτερικό: η πόλη μετατρέπεται σε ένα εξαπλωμένο υπαίθριο μπαρ», σημειώνει ο κ. Αίσωπος.
«Συγκροτεί αυτό μια θετική εξέλιξη;», σπεύδω να ρωτήσω. «Αναμφίβολα “ενεργοποιεί” την περιοχή, όμως οδηγεί στην περαιτέρω ομογενοποίηση της πόλης, εξαλείφοντας τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα τμήματά της. Μπορεί να αποφευχθεί η εξάπλωση της αναψυχής; Μοιάζει πως όχι. Αντιστοιχεί στην εξάπλωση του AirBnB: τα άδεια κελύφη πληρούνται με νέες χρήσεις αναψυχής, για κατοίκους αλλά και για τουρίστες. Ομως, την ίδια στιγμή, το εγκαταλελειμμένο κτιριακό απόθεμα επισκευάζεται, αναβαθμίζεται, συντηρείται, ας μην το ξεχνάμε. Η πόλη μορφοποιείται είτε ελεύθερα από την οικονομία ή, κανονιστικά, με επιταχύνσεις ή επιβραδύνσεις και περιορισμούς, από την πολιτική βούληση μέσω του σχεδιασμού – η δεύτερη όμως στα καθ’ ημάς απουσιάζει…».
Ο εποικισμός της Δραγατσανίου από την εστίαση δεν είναι απλώς μια φωτογραφία της στιγμής. Το εξωστρεφές «ποτάμι» με ταχυφαγεία, καφέ, μπαρ, εστιατόρια ξεκινάει από την πλατεία Συντάγματος, διακλαδώνεται με τους «παραποτάμους» της Λέκκα, της Κολοκοτρώνη και της Πραξιτέλους και εκβάλλει βουλιμικά προς κάθε κατεύθυνση: ανατολικά προς την πλατεία Αγίας Ειρήνης, δυτικά προς τη μικρή πλατεία των Αγίων Θεοδώρων και εσχάτως προς τη Δραγατσανίου. Και όπως φαίνεται, θα έχει και συνέχεια.
Πολύ κοντά, στη γειτονική Στοά του Αρσακείου, μέχρι το τέλος Μαΐου θα έχει ξεκινήσει τη λειτουργία του ο νέος πολυαναμενόμενος γαστρονομικός (και όχι μόνον) πολυχώρος της Αθήνας με τέσσερα επώνυμα εστιατόρια, ένα μεγάλο, σύγχρονο μπακάλικο με ελληνικά προϊόντα και πλήθος άλλων, μικρότερων καταστημάτων τόσο στη στοά όσο και στο αίθριο του υψηλού συμβολισμού αρχιτεκτονικού συγκροτήματος.
Οχι μόνο εστίαση
Ο Πάνος Τριανταφυλλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Legendary Food που «τρέχει» την επένδυση και «ψυχή» του πρότζεκτ, θεωρεί ότι η εστίαση είναι τάση της εποχής μας. «Και είναι λογικό. Ο κόσμος δεν τρώει απλώς έξω· συναντιέται, συνδέεται, κοινωνικοποιείται. Ανέκαθεν η “συνεστίαση” ήταν ο πυρήνας της μεσογειακής μας κουλτούρας, μόνο που παλαιότερα αυτό το “σμίξιμο” γύρω από το τραπέζι συνέβαινε κυρίως μέσα στο σπίτι. Ετσι κι εμείς την εμπειρία της “συνεστίασης” τη συμπεριλάβαμε στη “Στοά”, επιτρέποντας σε κάθε παρέα να κάθεται στο ίδιο τραπέζι και να επιλέγει μάλιστα πιάτα από διαφορετικά μαγαζιά. Η εμπειρία, όμως, δεν σταματάει εκεί. “Διαβάσαμε” την περιοχή και αποφασίσαμε να δώσουμε πολλούς λόγους επίσκεψης σε αυτήν. Σε ένα οικοδομικό τετράγωνο φέραμε οκτώ διαφορετικές εμπειρίες: εστίαση dine-in και street food, αγορά προϊόντων από όλη την Ελλάδα, χώρο εκδηλώσεων πολιτισμού, Ελληνες δημιουργούς, βιωματική εκπαίδευση, το Θέατρο Τέχνης βεβαίως, που επενδύσαμε αναβαθμίζοντας την είσοδό του, το Europa Experience και καταστήματα ένδυσης επί της Σταδίου, όπως ήταν παλιά. Στη “Στοά”, επιδιώκουμε η εστίαση να είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης περατζάδας. Μακριά από την πίεση του προγραμματισμού και τη δέσμευση των κρατήσεων, στηρίζουμε την ομορφιά του απροόπτου».
Ο Στάθης Καλύβας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στην Οξφόρδη και συγγραφέας, ο οποίος έχει θίξει επανειλημμένως μέσα από την αρθρογραφία του στην «Κ» τις παρενέργειες από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, θεωρεί ότι εστίαση και τουρισμός είναι συγκοινωνούντα δοχεία. «Και στην περίπτωση της Δραγατσανίου η σύνδεση εστίασης και τουρισμού είναι εμφανής. Δεν πιστεύω πως υπάρχει business plan νέου εστιατορίου στο ευρύτερο κέντρο που να μη συνυπολογίζει τον τουρισμό ως σημαντική (και κάποιες φορές ως κύρια) πηγή εσόδων. Καθώς τα νέα εστιατόρια στη Δραγατσανίου διαφημίζονται κυρίως μέσω social media, προσελκύουν πολλούς ξένους επισκέπτες».
Ποια ρεαλιστικά «αναχώματα» θα έβλεπε ο ίδιος υπό τις υπάρχουσες συνθήκες; «Μια δυνατότητα θα ήταν η στήριξη των μικρών καταστημάτων που δίνουν στο κέντρο τον χαρακτήρα του και που ενώ έχουν ικανοποιητική δραστηριότητα, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις αστρονομικές αυξήσεις ενοικίων που ζητούνται ή οδηγούνται στην έξωση για τη μετατροπή των κτιρίων στα οποία βρίσκονται σε τουριστικά καταλύματα. Τέτοια προγράμματα έχουν χρησιμοποιηθεί σε πόλεις όπως το Παρίσι, αλλά είναι μάλλον ασύμβατα με τις δυνατότητες του ελληνικού Δημοσίου και ακόμη περισσότερο της τοπικής αυτοδιοίκησης».
1.286 νέες άδειες ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων εκδόθηκαν το 2025 στο κέντρο της Αθήνας (1η Δημοτική Κοινότητα) από την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων. Οι αρχικές αιτήσεις ήταν 1.434.
Ρεαλιστικά μιλώντας, το ελληνικό Δημόσιο μπορεί απλώς να αποφύγει να κάνει τα πράγματα χειρότερα, ισχυρίζεται ο κ. Καλύβας. Πώς; «Αφενός αποφασίζοντας με δημιουργικό τρόπο να παραχωρήσει τα κλειστά ακίνητά του για μη τουριστικές επενδύσεις (π.χ. στέγαση φοιτητών) και δημιουργώντας κίνητρα και αντικίνητρα για τη χρήση κλειστών ιδιοκτησιών. Και αφετέρου, αποφεύγοντας να μετακινήσει τις δημόσιες υπηρεσίες από το κέντρο, μια κίνηση που και θα ζημιώσει ανεπανόρθωτα και θα οδηγήσει στη μονοκαλλιέργεια ενός κυβερνητικού πάρκου σε γειτονιές που δεν το έχουν ανάγκη και που, αντιθέτως, θα κινδύνευαν να πληγούν από κάτι ανάλογο».
Περισσότερες άδειες και έλεγχοι
Τα στοιχεία του Δήμου Αθηναίων για τον αριθμό νέων αδειών σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος για ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στο κέντρο της Αθήνας (1η Δημοτική Κοινότητα) είναι αποκαλυπτικά. Από το 2022 και μετά, βγαίνοντας από την πανδημία, αυξάνονται όπως είναι φυσικό τόσο οι αιτήσεις όσο και οι άδειες για χώρους εστίασης. Πιο συγκεκριμένα, οι 970 άδειες του 2022 έγιναν 1.248 ένα χρόνο μετά, έφτασαν στις 1.403 το 2024 και 1.286 πέρυσι.
Ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας δηλώνει στην «Κ» ότι «όποιος επαγγελματίας λειτουργεί με σεβασμό στους κανόνες έχει τη στήριξή μας. Οποιος τους παραβιάζει γνωρίζει πλέον ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις συνέπειες», αναφερόμενος στη νέα, αυστηρότερη κανονιστική απόφαση για την κατάληψη κοινόχρηστων χώρων, η οποία ισχύει από τον περασμένο Ιούνιο και προβλέπει μεταξύ άλλων πιο τσουχτερά πρόστιμα και κυρώσεις.
170 καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος σφραγίστηκαν από τη Δημοτική Αστυνομία το 2025 για παραβίαση κανόνων
χρήσης κοινόχρηστου χώρου.
Οντως, οι σφραγίσεις καταστημάτων αυξήθηκαν κατακόρυφα μέσα σε ένα χρόνο: από τις 29 του 2024 φτάσαμε στις 170 το 2025. «Σήμερα διαμορφώνεται μια νέα κουλτούρα στην πόλη», τονίζει ο Χάρης Δούκας. «Οι επαγγελματίες γνωρίζουν πλέον ότι η αυθαίρετη ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων δεν γίνεται ανεκτή και ότι οι παραβάσεις τιμωρούνται. Για τον λόγο αυτό σπεύδουν να ακολουθήσουν τη νόμιμη διαδικασία και να καταθέσουν τις σχετικές αιτήσεις».
«Περιφραγμένη» μονοκαλλιέργεια στην κυψέλη της μουσικής
Της Αλεξίας Καλαϊτζή
Περνώντας από τον στενό δρόμο που φέρει το όνομα του Γάλλου πολεοδόμου που διαμόρφωσε τη σύγχρονη εικόνα της Θεσσαλονίκης, ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Δημητρούδης άκουγε πάντα μουσικές. Hχοι ροκ, ρέγκε και πανκ ταξίδευαν από τα ανοιχτά παράθυρα στο πεζοδρόμιο της οδού Ερνέστου Εμπράρ συνοδεύοντας τους άλλοτε ελάχιστους περαστικούς. Κάποιοι από τους ιθύνοντες ήταν φίλοι του: μουσικοί όλοι –επαγγελματίες και ερασιτέχνες– που πρόβαραν μέσα στα κτίρια τα τραγούδια τους και δημιουργούσαν μελωδίες, σκυμμένοι πάνω σε ηλεκτρονικές κιθάρες και ντραμς. Τώρα, δεν γνωρίζει κάποιον που να έχει απομείνει. Το soundtrack της οδού Εμπράρ συνθέτουν πλέον τα ροδάκια από τις βαλίτσες και ο ήχος που κάνουν τα φλιτζάνια όταν ακουμπούν στα τραπέζια των καφέ και εστιατορίων που παρατάσσονται στον δρόμο.
«Είναι ο ορισμός του εξευγενισμού», λέει στην «Κ» ο κ. Δημητρούδης, περιγράφοντας μια εικόνα με μεγάλες τζαμαρίες, νέον λάμπες, χίπστερ κουρεία και κωδικούς στις εισόδους των κτιρίων, η οποία ανέτρεψε βίαια και πολύ γρήγορα το προηγούμενο καθεστώς. Η οδός Εμπράρ και οι όμοροι δρόμοι στα Aνω Λαδάδικα, το δυτικό όριο του κέντρου της Θεσσαλονίκης, ήταν επί δεκαετίες το σπίτι της μουσικής σκηνής της πόλης αφού εκεί είχαν στήσει πολλά μουσικά συγκροτήματα αυτοσχέδια στούντιο, όπου έκαναν πρόβες και ηχογραφούσαν. Ο Γιάννης Δημητρούδης είναι από τους ελάχιστους που διατηρούν ακόμη στούντιο στην περιοχή, λίγα μέτρα μακριά από την Εμπράρ. «Στην πολυκατοικία μας υπήρχαν πέντε στούντιο και μία σχολή κρουστών. Από το 2025 έχουμε μείνει μόνο εμείς και η σχολή», αναφέρει.
Kοιτίδα μουσικής
Η Αλεξάνδρα Καραμούτσιου, μουσικός και μεταδιδακτορική ερευνήτρια, έχει μελετήσει σε βάθος την εξέλιξη της περιοχής. «Από τα τέλη του ’80 και μετά, και κυρίως τη δεκαετία του ’90, άρχισε σταδιακά το τμήμα αυτό του δυτικού κέντρου να γεμίζει με στούντιο. Ο βασικός λόγος είναι η αποβιομηχάνιση της Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε τότε και κορυφώθηκε στις αρχές του 2000. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν κενά κάποια κτίρια, που δεν ήταν κατάλληλα για κατοικία», εξηγεί. Σταδιακά, μουσικά συγκροτήματα άρχισαν να νοικιάζουν συνεταιριστικά τους χώρους. Oπως αναφέρει η ερευνήτρια, από εκεί πέρασαν γνωστά συγκροτήματα της πόλης.
«Eνα από τα πρώτα συγκροτήματα ήταν οι Τρύπες». Ο Γιάννης Δημητρούδης θυμάται τον κόπο και τα έξοδα που κατέβαλαν τα μουσικά σχήματα ώστε να μετατρέψουν τους χώρους αυτούς των πρώην βιοτεχνιών σε στούντιο: από το να «ντύσουν» τους άδειους τοίχους με ηχοαπορροφητικά υλικά που είχαν στη διάθεσή τους –κάποιες φορές αυγοθήκες και φθηνές μοκέτες– μέχρι το να κλείσουν τρύπες και να εγκαταστήσουν συστήματα θέρμανσης και ψύξης.
«Οι χώροι αυτοί μάς έδιναν μεγαλύτερη άνεση χρόνου. Δεν ήταν ένα επαγγελματικό στούντιο στο οποίο θα είχες δύο ώρες στη διάθεσή σου για μια ηχογράφηση». Η συγκέντρωση των αυτοσχέδιων στούντιο και η ζύμωση που συνεπαγόταν μεταξύ των μουσικών δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για μια έκρηξη δημιουργικότητας στην πόλη. «Είναι μοναδικό αυτό που γίνεται στη Θεσσαλονίκη. Μιλάμε για μια κοιτίδα 40 ετών που γεννάει ασταμάτητα. Η πρακτική αυτή αποτελεί ταυτοτικό κομμάτι της πόλης. Αυτές οι μουσικές χρειάζονται χώρο και χρόνο ελεύθερο», τονίζει η κ. Καραμούτσιου.
Τα πράγματα άρχισαν να μεταβάλλονται το διάστημα μετά την πανδημία. Είχαν προηγηθεί η ανάπλαση πλατειών στην περιοχή και η ανάπτυξη της γειτονιάς με την έλευση καφέ και μπαρ. Επειτα, τα κτίρια άρχισαν να μετατρέπονται σε διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Τα μουσικά σχήματα είτε εξαναγκάζονται να φύγουν είτε δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα αυξανόμενα ενοίκια. «Υπήρχε συχνά και πίεση από μεσίτες προς ιδιοκτήτες να πουλήσουν. Πολλά δόθηκαν και για Golden Visa», επισημαίνει ο Γιάννης Δημητρούδης. Στη δική του περίπτωση, δεν έγινε αυτό αλλά αυξήθηκε η τιμή του ενοικίου.
Η ακύρωση της συναυλίας
Μέσω της δημιουργίας της ανεξάρτητης ομάδας Gentrification SKG, η κ. Καραμούτσιου και ο κ. ∆ημητρούδης προσπαθούν να αναδείξουν την πίεση που υφίστανται οι μουσικοί της πόλης εξαιτίας της απότομης αλλαγής χαρακτήρα της περιοχής. Σε συνεργασία με την ΑΜΚΕ οlipoli και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης, διοργάνωσαν μια συναυλία για το θέμα αυτό στην οδό Εμπράρ, η οποία θα «έκλεινε» το συνέδριο του Ιδρύματος με τίτλο «Πόλη σε μετασχηματισμό. Αστικές πολιτικές και κοινωνική συμμετοχή» το Σάββατο 28 Μαρτίου.
Οι διοργανωτές υπογραμμίζουν πως, παρότι είχαν λάβει τις απαραίτητες άδειες από δήμο και τροχαία, η συναυλία ακυρώθηκε λίγες ώρες πριν από την έναρξή της έπειτα από παρέμβαση ιδιοκτητών, οι οποίοι επικαλέστηκαν το γεγονός ότι ο δρόμος είναι ιδιωτικός και για αυτόν τον λόγο μάλιστα υπάρχουν μπάρες στην είσοδο και στην έξοδό του.
Η «Κ» απευθύνθηκε στους ιδιοκτήτες που έφεραν αντίρρηση. Οι ίδιοι θέλησαν να εκπροσωπηθούν μέσω του δικηγόρου τους, Θανάση Τσίγκρου, ο οποίος δήλωσε πως παρότι όντως εκδόθηκε μία πράξη από τον Δήμο Θεσσαλονίκης που έδινε την άδεια για τη διοργάνωση της εκδήλωσης, αυτή η πράξη δεν έλαβε υπόψη ότι ο δρόμος είναι ιδιωτικός. «Οι διοργανωτές έπρεπε να ζητήσουν την άδεια από τη γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών των δύο οικοδομών, πράγμα το οποίο δεν έκαναν. Από τη στιγμή που βρέθηκαν κάποιοι συνιδιοκτήτες στον χώρο και διαπίστωσαν ότι αυθαίρετα θα γίνει η εκδήλωση, αφενός θεώρησαν ότι προσβάλλονται τα δικαιώματά τους, αφετέρου σκέφτηκαν ότι ενδεχομένως να έχουν ευθύνες στην περίπτωση που προκληθούν επεισόδια ή ατυχήματα. Συνεπώς, αυτό που έκριναν σκόπιμο ήταν να κληθεί η αστυνομία για να εφαρμοστεί η νομιμότητα».
Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και η απάντηση του Δήμου Θεσσαλονίκης. «Κάποιοι αποφάσισαν να δώσουν αυτό το όνομα σε αυτό το πέρασμα χωρίς να ερευνήσουν το σχέδιο πόλης», σημείωσε ο Πρόδρομος Νικηφορίδης, αντιδήμαρχος Τεχνικών Εργων και Βιώσιμης Κινητικότητας, επιβεβαιώνοντας ότι ο δρόμος είναι ιδιωτικός –επρόκειτο εκεί να κατασκευαστεί η Στοά Εφαρμοστίδη– και επιβεβαιώνοντας ότι κακώς δόθηκε η άδεια. Σε ερώτηση για το αν τον ανησυχεί το σενάριο τουριστικής μονοκαλλιέργειας του δρόμου και της περιοχής, ο κ. Νικηφορίδης απάντησε πως παρότι πράγματι τον ανησυχεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τον ανησυχεί εξίσου η όχληση που μπορεί να προκαλούν τα στούντιο αυτά όταν δεν διαθέτουν την απαραίτητη ηχομόνωση. «Πάρα πολύ καλοί οι καλλιτεχνικοί χώροι, αλλά τι γίνεται όταν λειτουργούν εις βάρος άλλων; […] Ξέρετε πόσο μεγάλη όχληση είναι να θέλεις να κοιμηθείς στο σπίτι σου και να βαράνε οι άλλοι τα τύμπανα;».
Και για τους τουρίστες
Οι διοργανωτές εξέφρασαν θυμό και απογοήτευση με την εξέλιξη αυτή. «Απ’ ό,τι γνωρίζω δεν υπήρχε συλλογική απόφαση όλων των ιδιοκτητών, που να λέει ότι δεν θέλει να γίνει συναυλία. Εμείς προφορικά είχαμε ενημερώσει όλα τα καταστήματα, γιατί έχει μπαράκια και εστιατόρια η περιοχή, και δεν είχαμε συναντήσει κάποια αντίσταση», σχολίασε η κ. Καραμούτσιου, λέγοντας μάλιστα ότι τον Ιούνιο του 2025 είχε πραγματοποιηθεί παρόμοια συναυλία στον ίδιο δρόμο χωρίς κανένα πρόβλημα, και μάλιστα με τουρίστες να διασκεδάζουν παρακολουθώντας τη μουσική εκδήλωση. «Καλέσαμε τους τουρίστες, ενημερώνοντάς τους για την ιστορία του δρόμου και προτρέποντάς τους να γιορτάσουν μαζί μας».
