Φοράω λευκό κάπρι, μπλούζα μαρινιέρα, τα μαλλιά μου είναι πιασμένα αλογοουρά. Στερεωμένη στους ώμους μου είναι η τσάντα με τα φαρδιά, μαλακά λουριά της. Στα χείλη μου σχηματίζεται ένα διάπλατο, κουτσοδόντικο χαμόγελο. Στα πόδια μου μπλέκεται η Λάρα, το ενός έτους κόλεϊ της οικογένειας. Κι εγώ ποζάρω στον φακό της μητέρας μου χαρούμενη στο μπαλκόνι, εκείνο το πρωινό πριν ξεκινήσω την Α΄ Δημοτικού στη Θεσσαλονίκη.
Μπαίνοντας πια στο σχολείο, οι ώρες έτρεχαν όσο ανακάλυπτα με ενθουσιασμό κάθε τι καινούργιο στη ζωή μου. Την τάξη, τον δάσκαλο, τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου, το προαύλιο του σχολείου στο οποίο θα περνούσα τα επόμενα έξι χρόνια.
Γύρισα στο σπίτι αναψοκοκκινισμένη, θυμάμαι να με κοιτάζω στον καθρέφτη με την ελπίδα να μου μείνει ανεξίτηλη η χαρά της λευκής κενής σελίδας που εκείνη τη μέρα άρχιζε να γράφεται.
Ξαφνικά, άκουσα τον θόρυβο της τηλεόρασης που έπαιζε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Η χαρά μου γρήγορα μετατράπηκε σε απορία, σύντομα σε τρόμο – μόλις είχαν χτυπηθεί οι Δίδυμοι Πύργοι. Ηταν 11 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν ξεκίνησα το σχολείο.
Σήμερα, στην εκκίνηση μιας ακόμα σχολικής χρονιάς, έξι άνθρωποι μιλούν στην «Κ» για τη σχολική αρχή που σημάδεψε τα παιδικά τους χρόνια. Για ορισμένους ήταν η πρώτη ημέρα του δημοτικού, για άλλους του γυμνασίου ή ακόμη και του νηπιαγωγείου. Δεν αποτέλεσε απαραίτητα μια θετική εμπειρία που μετατράπηκε σε γλυκιά ανάμνηση. Ομως, όλοι τη θυμούνται.
ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ
Ιστορικός
«Εβγαζα λόγο στα άλλα παιδιά υπέρ του Βενιζέλου»
ΤΑΝΕΡ ΧΟΤΣΙΚΑ
Τελειόφοιτος μαθητής λυκείου, οικότροφος στο Κολλέγιο Ανατόλια
«Ηταν τεράστια αλλαγή, μια καινούργια αρχή»
Η πρώτη ημέρα στο οικοτροφείο, όμως, ήταν λίγο πιο τρομακτική, πιο αγχωτική, ήμουν 12 χρόνων παιδί, μακριά από την οικογένειά του, το χωριό του. Το πρώτο βράδυ, για δύο ώρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Εκλαιγα, ήταν τέτοιου είδους εμπειρία εκείνη η πρώτη ημέρα και νύχτα. Αλλά με βοήθησαν οι συντονιστές του οικοτροφείου, οι σύμβουλοι, οι άλλοι οικότροφοι. Τώρα είμαι Γ΄ Λυκείου, έχω περάσει τόσες στιγμές εδώ, έχω γνωρίσει τόσο κόσμο, και όλες τις πλευρές του σχολείου που, πέντε χρόνια αργότερα, ακόμη μου φαίνεται μεγάλο. Τώρα, όταν σκέφτομαι εκείνο το πρώτο βράδυ, γελάω.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ
Γελοιογράφος
«Με έβαλαν να κάνω ξανά την Α΄ Δημοτικού»
Τη χρονιά της ψεύτικης Πρώτης προς την κανονική καταργήθηκε το πηλήκιο που μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Ο πατέρας μου μού είπε ότι η δεύτερη Πρώτη θα ήταν χωρίς πηλήκιο. Ετσι, περίπου κατάλαβα ότι στο σχολείο κάνουμε μια Πρώτη με πηλήκιο και αν πάρουμε δέκα, το βγάζουμε. Οταν είδα τα παιδιά της τάξης, λέω σκούρα τα πράγματα, όλοι δέκα έχουν πάρει εδώ.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΡΑΝΑ
Κωμικός
«Περνούσα τέλεια στο νηπιαγωγείο, ήταν έπος»
Ημουν ενθουσιασμένη πριν φτάσω εκεί, σε ένα αγγλικό νηπιαγωγείο στο Παγκράτι, αλλά όταν με πήγε ο μπαμπάς μου και συνειδητοποίησα ότι θα μείνω και οι γονείς μου θα φύγουν, σπάραζα «μην μ’ αφήσεις». Αυτό ήταν τη Δευτέρα. Την Παρασκευή ούτε γεια δεν του είπα, βγήκα από το αυτοκίνητο τρέχοντας, περνούσα τέλεια στο νηπιαγωγείο, ήταν έπος. Την πρώτη μέρα του δημοτικού υπήρχε ενθουσιασμός, αλλά ήξερα πως θα έχω φίλους, ήταν 2-3 παιδιά που ήταν μαζί μου και στο νηπιαγωγείο, η αρχή ήταν ένα περίεργο κράμα ενθουσιασμού και άγχους. Νομίζω για ένα παιδί οτιδήποτε καινούργιο μοιάζει με περιπέτεια – μετά τα 9 αρχίζει η απογοήτευση.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ
Συνθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής Εθνικής Λυρικής Σκηνής
«Εφυγα κλαίγοντας μία ώρα αργότερα για το σπίτι»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Ηθοποιός
«Με κορόιδεψαν, δεν πέρασα καθόλου καλά»
