«Με τον Κωνσταντίνο γνωριστήκαμε το 1975 στην “Καθημερινή” και αμέσως κολλήσαμε – τόσο πολύ που στα άρθρα τότε, κάθε δεύτερη Κυριακή, υπογράφαμε και οι δύο για να γίνουμε εξίσου γνωστοί». Την παραπάνω άγνωστη πτυχή από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, του δημοσιογράφου που διετέλεσε μεταξύ άλλων και διευθυντής της εφημερίδας «Η Καθημερινή» και «έφυγε» αιφνιδιαστικά από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2022, αποκάλυψε ο πάλαι ποτέ συνάδελφός του και πρώην σύμβουλος Εκδοσης της «Κ», Αγγελος Στάγκος. Ηταν μια από τις πολλές μνήμες που μοιράστηκαν φίλοι και συνεργάτες του εκλιπόντος, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν χθες στην κατάμεστη αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» για να τιμήσουν τη ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου. Παράλληλα θέλησαν να αναστοχαστούν το μέλλον της Ελλάδας, έτσι όπως θα έκανε και ο ίδιος.
«Ο Κωνσταντίνος σκεφτόταν καθαρά και έγραφε όσα οι πολλοί δεν ήθελαν να ακούν», υπενθύμισε η δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ, με την οποία συνυπήρξαν στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Οπως επισήμανε η ίδια, το 2010 στο βιβλίο που συνέγραψε «Οι Αρχοντες της Παρακμής» (εκδ. Εξάντας) άσκησε με λεπτότητα κριτική σε όσους ευθύνονταν για την πορεία που είχε αρχίσει να παίρνει η χώρα. «Στα μνημονιακά χρόνια ο Κωνσταντίνος αναζητούσε ένα μέσο για να εκφραστεί», προσέθεσε η ίδια, «η ζωή και τα γραπτά ενός δημοσιογράφου, που λιώνει τη σόλα στο ρεπορτάζ, αποτυπώνουν την πορεία μιας χώρας».
Ο πρέσβης επί τιμή Θεόδωρος Δασκαρόλης περιέγραψε από τη δική του σκοπιά τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο. «Δεν ήταν ο δημοσιογράφος που επεδίωκε να υφαρπάξει το απόρρητο, αλλά επικοινωνούσε μαζί μας για να διασταυρώσει πληροφορίες και να ανταλλάξει απόψεις», είπε. «Τελικώς μαθαίναμε περισσότερα εμείς από τις συζητήσεις μαζί του, γνώριζε πάντοτε περισσότερα από όσα δημοσίευε».
Από την πρώτη επαφή με τον Αγγελόπουλο, στην εφημερίδα «Το Ποντίκι», ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός διέκρινε ότι «επρόκειτο για έναν ξεχωριστό δημοσιογράφο». «Πίσω από την ευγένειά του ήταν ριζοσπάστης, ενώ εμφορείτο από μια πικρή απαισιοδοξία», θυμήθηκε ο κ. Λυγερός, προσθέτοντας: «Oλα αυτά με έβρισκαν σύμφωνο». Η επικοινωνία τους ήταν τακτική. «Λέγαμε αστειευόμενοι ότι ίσως ήταν θέμα ηλικίας, όμως αντιλαμβανόμασταν ότι παρά τη 12ετή περιπέτεια της χώρας δεν έγινε ο απαιτούμενος αναστοχασμός, ώστε να υπάρξει μια εναλλακτική πρόταση», σημείωσε ο ίδιος. Τον Αγγελόπουλο τον απασχολούσαν η οικονομία, τα εθνικά θέματα αλλά και η κοινωνία ευρύτερα. Με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Παρίσι και νομικής στο ΕΚΠΑ, επέλεξε συνειδητά τη δημοσιογραφία. «Ιστορία» άφησαν τα πολιτικά σκίτσα του στο «Ποντίκι», όπως ανέφερε εισαγωγικά ο πρέσβης επί τιμή Γεώργιος Πουκαμισάς που συντόνισε τη συζήτηση.
«Χάρη στον Κωνσταντίνο έζησα το δώρο της αληθινής φιλίας», εξομολογήθηκε ο σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου, επιστήθιος φίλος του. «Δεν μπορώ να μοιραστώ πλέον μαζί του την κωμική πλευρά της σύγχρονης δημοκρατίας, διότι η επικαιρότητα είναι μεν καταθλιπτική, αλλά είναι και μια συνεχής τροφοδότηση όποιου ασχολείται με την κωμωδία και τη σάτιρα, μια συνεχής ανανέωση της διάθεσης για ζωή». Την ίδια νοσταλγία εξέφρασε και ο κ. Στάγκος: «Γελούσαμε πολύ, ήταν εξαίρετος αφηγητής και είχε ταλέντο ηθοποιού».
