Ο Νίκος Νικολάου ήταν ένας σημαντικός δημοσιογράφος και, κυρίως, ένας εξαιρετικός ρεπόρτερ. Είχε μία ατέλειωτη δίψα για ειδήσεις και πληροφορίες που δεν αφορούσαν μόνο την οικονομία. Ο ίδιος καθιερώθηκε βέβαια στη μεταπολίτευση ως πρύτανης του οικονομικού ρεπορτάζ, αλλά όσα χρόνια και αν είχαν περάσει κυνηγούσε καθημερινά την είδηση, την αποκλειστικότητα.
Πρόσφερε πολλά στην «Καθημερινή», ειδικά στην πρώτη φάση της σημερινής της ιδιοκτησίας. Είχε μια απίστευτη «μύτη» για δημοσιογραφικά ταλέντα και όταν ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας έφερε μερικούς από τους πιο ικανούς, νέους δημοσιογράφους που την πλαισίωσαν αργότερα. Ηξερε να εμπνέει τον κόσμο της εφημερίδας και να παρακινεί τους πάντες να βγουν από το καβούκι τους και να δουν τι γίνεται στον… δρόμο, στην κοινωνία.
Εχουν μείνει ιστορικές οι συσκέψεις όπου συχνά τσακωνόταν με έναν παλιό του φίλο αλλά και συναγωνιστή από την εποχή που έζησαν και οι δύο την εξορία σε ξερονήσια. Τον Αντώνη Καρκαγιάννη, με τον οποίο διατηρούσαν μια εκρηκτική φιλία που περνούσε διάφορες φάσεις. Εμείς οι μικρότεροι τους παρακολουθούσαμε, άλλοτε να πειράζονται με έναν πολύ δηκτικό τρόπο και άλλοτε να τσακώνονται ή να κάνουν ότι τσακώνονται με αφορμή κάτι που είχε συμβεί πριν από 30 χρόνια. Τις Τετάρτες γυρνούσαν από τα «ούζα με τους συντρόφους», μια παλιά και δοκιμασμένη παρέα που ξεκίνησε στις φυλακές και δεν σταμάτησε ποτέ. Ηταν ένας απίθανος συνδυασμός, με τον ένα να λατρεύει το ρεπορτάζ και τον άλλο να το σνομπάρει.
Αλλες πάλι μέρες γυρνούσε από ένα χειμερινό μπάνιο στη Βουλιαγμένη και έφερνε μία ακόμη είδηση από κάποιον συνκολυμβητή του.
Ο Νικολάου δεν είχε καθόλου υπομονή και μας πίεζε όλους να… ξυπνήσουμε, όπως συχνά έλεγε. Δεν άντεχε την τεμπέλικη δημοσιογραφία και δεν μπορούσε ποτέ να καταλάβει πώς ένας δημοσιογράφος δεν διαθέτει την περιέργεια να καταλάβει τι γίνεται γύρω του. Ηταν πολλοί οι νεότεροι δημοσιογράφοι που αγάπησαν δίπλα του αυτή τη δουλειά, ο Αντώνης, ο Τάσος, ο Αλέκος, ο Γρηγόρης και πολλοί ακόμη.
Ανήκε σε αυτή τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που αρνιόταν να γεράσει. Είχε φύγει από την εφημερίδα αρκετά χρόνια, αλλά παρέμενε ενημερωμένος και έτοιμος να σου δώσει μία ιδέα.
Ο Νικολάου ήταν όμως και ένας διευθυντής που ήξερε να λέει ΟΧΙ και να καλύπτει τους υφισταμένους του, πράγμα όχι αυτονόητο ή δεδομένο. Το ξέρω από προσωπική εμπειρία σε μία δύσκολη στιγμή τα πρώτα μου χρόνια στην «Κ» και είναι κάτι που εκτίμησα πολύ στον τρόπο που διοικούσε την εφημερίδα.
Αοκνος ταξιδευτής, δεν είχε αφήσει γωνιά της γης που δεν επισκέφθηκε. Πάντοτε έφερνε πίσω εμπειρίες αλλά και τροφή για σκέψη.
Είχε ζήσει πολλές και σημαντικές προσωπικότητες, του τόπου, από τον Μποδοσάκη και τον Ζολώτα έως τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ηταν μία κινητή εγκυκλοπαίδεια οικονομικής ιστορίας, πάντοτε διανθισμένη με λίγο κουτσομπολιό και πολλές προσωπικές, παρασκηνιακές λεπτομέρειες.
Ο Νικολάου ανήκε σε αυτή τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που αρνιόταν να γεράσει. Είχε φύγει από την εφημερίδα αρκετά χρόνια, αλλά παρέμενε ενημερωμένος και πάντοτε έτοιμος να σου δώσει μία ιδέα ή να στα «χώσει» αν χρειαστεί. Θυμάμαι τις σκοτεινές ημέρες του 2015, όταν έπαιρνε για να δώσει κουράγιο και να μας ενθαρρύνει να είμαστε πιο μαχητικοί και να «μη μασάμε». Αναρωτιόμουν πώς ο άνθρωπος που είχε περάσει καιρό στον Αη Στράτη και είχε ταλαιπωρηθεί πριν και κατά τη χούντα, είχε καταλήξει σε τέτοιες, και τόσο δυναμικές, απόψεις.
Εμείς εδώ στην «Κ» χρωστάμε στον Νίκο. Κυρίως γιατί έφερε το ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφία της είδησης στην κουλτούρα μιας εφημερίδας που ένιωθε άνετα μόνο με το σχόλιο. Γιατί έβγαλε μια γενιά δημοσιογράφων που αγάπησαν τη δουλειά τους και την είδηση. Αλλά και γιατί ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος, όχι πάντοτε εύκολος, που μας «σφράγισε» με τη ζωντάνια και την παρουσία του στην οικογένεια της «Κ».
