Ο Νόρμπερντ Νατόλσκι και ο Ετσιο Περάρο είναι ίσως οι πιο γνωστοί και πιο δημοφιλείς ξένοι διπλωμάτες που πέρασαν απο τη Θεσσαλονίκη. Πρόξενος της Γερμανίας ο ένας, μορφωτικός ακόλουθος της Ιταλίας ο άλλος, δεν περιόρισαν τις δραστηριότητές τους στις διαδικασίες διεκπεραίωσης διπλωματικών εγγράφων στα γραφεία τους και στις βαρετές δεξιώσεις.
Πλήρης ενσωμάτωση
Στα χρόνια της παραμονής τους στην πόλη «έγιναν ένα με τους ανθρώπους της»: τους συναντούσε κανείς στα καφέ, τις ταβέρνες, το θέατρο και τους κινηματογράφους, τις επιστημονικές ημερίδες, τις διεθνείς οικονομικές και πολιτιστικές συναθροίσεις. Εφεραν μεγάλα ονόματα συμπατριωτών τους πολιτικών, ανθρώπων του πνεύματος, της οικονομίας και του πολιτισμού, οργάνωσαν εκδηλώσεις για την ενίσχυση σε όλα τα επίπεδα των σχέσεων των πατρίδων τους με τη Θεσσαλονίκη.
Τώρα που και οι δυο τους φεύγουν από την πόλη, ακολουθώντας την επαγγελματική μοίρα των διπλωματών, τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν για την πολη που όπως είπαν «έκλεψε την καρδιά τους».
Σε ρόλο μητρόπολης
«Η Θεσσαλονίκη είχε πάντα τον ρόλο της μητρόπολης των Βαλκανίων – ιστορικά, πολιτιστικά και οικονομικά. Είχε όμως και αδιαπέραστα σύνορα προς τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει, αλλά η Ιστορία κινείται αργά και σταδιακά. Η Θεσσαλονίκη πρέπει να δώσει υπόσταση στον ρόλο που της έχει αποδοθεί ιστορικά».
Ο κ. Περάρο μίλησε για την πολυπολιτισμική της πλευρά: «Η Θεσσαλονίκη ήταν μια πόλη που ευημερούσε χάρη στον κοσμοπολιτισμό της, ήταν ένα σημείο συνάντησης εθνοτήτων και θρησκειών που απέδειξαν ότι μπορούσαν να συμβιώνουν. Σήμερα η Θεσσαλονίκη δεν έχει βρει ακόμη τον προσανατολισμό της για το μέλλον, αν και έχει την ευνοϊκότερη γεωγραφική θέση. Η πόλη πρέπει να αποφασίσει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο κοιτώντας μπροστά και αντλώντας ταυτόχρονα από τις ιστορικές αξίες του πλούτου των θρησκειών και των εθνοτήτων που την είχαν οδηγήσει στην ακμή της. Ετσι κι αλλιώς ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, θα ζήσουμε τον κόσμο χωρίς σύνορα και πάλι».
Η κριτική των δύο διπλωματών είναι καλοπροαίρετη, αφού η αγάπη τους για την πόλη ξεχειλίζει: «Η Θεσσαλονίκη για μένα είναι μια καταπληκτική πόλη με ζεστούς ανθρώπους. Με κέρδισε από την πρώτη στιγμή η θέση της πάνω στη θάλασσα και ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος εδώ συνθέτει την προσωπική και την επαγγελματική διάσταση της ζωής. Η Θεσσαλονίκη είναι μια ανοιχτή πόλη, όπου βρίσκουν εύφορο έδαφος οι ιδέες του ευρωπαϊσμού και της κοινής συμπόρευσης» λέει στην «Κ» ο κ. Ναντόλσκι. Περισσότερο παραστατικός, ο κ. Περάρο αποκάλυψε ότι ήρθε στην πόλη κάπως τρομαγμένος.
«Μου είχαν πει να μην περιμένω πολλά από τη Θεσσαλονίκη, ότι είναι μια επαρχιώτικη πόλη που δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πολιτισμό. Είχα φοβηθεί λίγο. Η Θεσσαλονίκη αποδείχτηκε ότι ανταποκρίνεται στις πολιτισμικές προκλήσεις μας με ενθουσιασμό», ανέφερε χαρακτηρίζοντας την πόλη «ευχάριστη, χωρίς προβλήματα εγκληματικότητας και με ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο» και συμπλήρωσε: «Καμιά φορά ίσως φαίνεται ότι η Θεσσαλονίκη βρίσκεται μακριά από τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τελευταία δεν έχει αρκετή πολιτική αντιπροσώπευση. Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει γίνει πράξη, η χώρα είναι 100% Αθήνα. Αλλά και η δομή της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν βοηθάει τις τοπικές κοινωνίες. Βλέπετε, η Θεσσαλονίκη ως δήμος διαθέτει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δημότες, ενώ το πολεοδομικό συγκρότημα ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο κατοίκους περίπου».
Ανεργία και συγκοινωνιακό
Μιλώντας για τα προβλήματα που εντόπισε τα τρία χρόνια της παραμονής του στην πόλη, ο κ. Ναντόλκσι αναφέρθηκε στην ανεργία των νέων, ενώ αναφέρθηκε και στο κυκλοφοριακό. Επισήμανε, όμως, ότι η Θεσσαλονίκη πρέπει να συνεχίσει «αυτό που έχει ξεκινήσει με τη δημιουργία θέσεων στάθμευσης», ενώ πρόσθεσε: «Η θέση της πόλης πάνω στη θάλασσα της δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξει τη θαλάσσια συγκοινωνία, καλό θα ήταν, όμως, να αναπτυχθούν γενικότερα τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας».
