Το όνομα είναι μεγάλο προνόμιο στην ελληνική πολιτική σκηνή και ο 31χρονος συντονιστής προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, Λευτέρης Καρχιμάκης, το αντιλαμβάνεται και το παραδέχεται. Γιος του πρώην υφυπουργού Μιχάλη Καρχιμάκη και ανιψιός του πρώην υπουργού Χρήστου Παπουτσή, ξέρει ότι έχει εξασφαλισμένη την προσοχή των άλλων, «είτε γιατί αντιπαθούν είτε γιατί αγαπούν τον πατέρα μου». Ξέρει επίσης ότι η πολιτική είναι ένα σκληρά ταξικό σπορ που δύσκολα μπορεί να εξασκήσει κάποιος αν δεν έχει είτε αρκετούς πόρους είτε κόσμο να τον στηρίζει. Παρά την ανοδική πορεία του μέσα στο κόμμα, δηλώνει ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι επάγγελμα, στηρίζεται στη βοήθεια φίλων του εθελοντών για την πολιτική του δράση και στην παρέα του και στους φοιτητές του για να παραμένει «γειωμένος».
Από τα έδρανα στη Χαριλάου Τρικούπη
Γεννήθηκε το 1995 στην Αθήνα, με καταγωγή από τη Σητεία της Κρήτης και τα Δολιανά Αρκαδίας. Δηλώνει περήφανος απόφοιτος του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου, της Νομικής Αθηνών. Κάνει τη νομική του άσκηση και στη συνέχεια εργάζεται ως πολιτικός ερευνητής στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στον ΟΗΕ και σε υπηρεσία του αμερικανικού Κογκρέσου, όμως σύντομα αντιλαμβάνεται πόσο δεν τον «εξιτάρει» η δικηγορία. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας ξεκινάει μεταπτυχιακές και στη συνέχεια διδακτορικές σπουδές στην Ολλανδία, με την πανεπιστημιακή του έρευνα να επικεντρώνεται στη διαχείριση κρίσεων, με έμφαση στη διαχείριση της ελληνικής οικονομικής κρίσης του 2010. Πλέον διδάσκει Ευρωπαϊκή Πολιτική και Διαχείριση Κρίσεων στο Πανεπιστήμιο Leiden στην Ολλανδία και μοιράζει τον χρόνο του κάθε εβδομάδα μεταξύ Λέιντεν και Αθήνας, προκειμένου να συνδυάσει την ακαδημαϊκή καριέρα και την πολιτική.
Λέει ότι γκρίνιαζε συνέχεια στην παρέα του ότι κανείς δεν συζητάει στον δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα της γενιάς του, θέματα που αφορούν νέους που θέλουν να χτίσουν το μέλλον τους στην Ελλάδα. Ετσι, οι φίλοι του τον παροτρύνουν να διαπιστώσει από πρώτο χέρι αν υπάρχει χώρος γι’ αυτά τα ερωτήματα και κάπως έτσι, μετά την πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη, γίνεται ο βενιαμίν του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Η μητέρα του δεν είναι καθόλου χαρούμενη με την επιλογή του αυτή, ο πατέρας του, από την άλλη, του λέει να κάνει ό,τι τον γεμίζει. Αν και δεν καταφέρνει να εκλεγεί, έχει μια καλή πορεία στις ευρωεκλογές και, μετά την επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στις εσωκομματικές διαδικασίες, αναλαμβάνει τη θέση του «συντονιστή ομάδας προγράμματος». Στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη των μελών της Κεντρικής Επιτροπής, τον περασμένο Μάρτιο, τερματίζει πρώτος σε ψήφους.
Θεωρεί ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι καριέρα και πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης. «Η δική μου άποψη είναι πιο σκληρή από του ΠΑΣΟΚ, που έβαλε όριο τις πέντε θητείες. Εγώ πιστεύω ότι οι θητείες πρέπει να είναι τέσσερις, με διάλειμμα μεταξύ τους. Στην πολιτική ιδρυματοποιείσαι πολύ γρήγορα, είναι τόσο φρενήρεις οι ρυθμοί που είναι πολύ δύσκολο, από τη στιγμή που εμπλέκεσαι στην ενεργό δράση, να καταθέσεις καινοτόμες ιδέες, γιατί καλείσαι να κάνεις συνεχώς διαχείριση. Το διάλειμμα σε βοηθά να είσαι πιο δημιουργικός».
«Οι γονείς μας οργανώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και έφτιαξαν το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, άλλαξαν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων· εμείς τα τελευταία 15 χρόνια τρώμε “φάπες”».
«Ο χώρος που μπορεί να ενώσει»
Ενας κύριος περνάει, τον αναγνωρίζει και του κάνει χαμογελώντας το σήμα της νίκης, όσο μιλάμε. «Το ΠΑΣΟΚ παραμένει σέξι» και θα παραμένει «όσο καλύπτει πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες της γενιάς μας», λέει ο κ. Καρχιμάκης. Το γεγονός ότι έχει συγκεκριμένη πολιτική για τη στέγαση και συγκεκριμένο μακροπρόθεσμο σχέδιο, ότι έχει βάλει στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου, με εμφατικό τρόπο, την τετραήμερη εργασία και την ανάγκη για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, όλα αυτά «το κάνουν σέξι» και επίκαιρο. «Είναι ο χώρος που μπορεί να ενώσει τους Ελληνες από την Αριστερά μέχρι το προοδευτικό Κέντρο, με εφαρμοσμένη πολιτική και προτάσεις. Είναι μια συνειδητή επιλογή», τονίζει, προτάσσοντας τελικά τη λογική.
Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζει ότι το κοινό δεν έχει εκπαιδευτεί να αναζητάει το πρόγραμμα των κομμάτων και εμμένει να γίνεται θεατής σε έναν δημόσιο διάλογο που διεξάγεται μάλλον με όρους κουτσομπολιού παρά ουσίας. «Αυτή την εβδομάδα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρουσίασε τις προτάσεις για τους μικρομεσαίους και στα κανάλια συζητάμε τι είπε ο Γεωργιάδης για τον Τσίπρα. Τι θα αλλάξει αυτό στη ζωή των ανθρώπων;» αναρωτιέται.
Θεωρεί πάντως ότι όλα τα κόμματα του προοδευτικού χώρου έχουν πρόβλημα, καθώς τόσο η γενιά του όσο και οι επόμενες εκλογικές γενιές δεν έχουν αναπαράσταση εκλογικής νίκης. «Οι γονείς μας οργανώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και έφτιαξαν το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, άλλαξαν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων· εμείς τα τελευταία 15 χρόνια τρώμε “φάπες”.
Οταν κάποιος ψηφίζει ένα συντηρητικό κόμμα το κάνει για να μείνουν τα πράγματα σταθερά. Οταν ψηφίζει ένα προοδευτικό κόμμα έχει προσδοκίες, και αυτές επί 15 χρόνια ματαιώνονται».
Η δημοσκοπική εικόνα του ΠΑΣΟΚ δεν τον απογοητεύει και εκτιμά ότι στις κάλπες ο κόσμος τελικά θα στραφεί σε αυτόν που έχει το πιο πλήρες πρόγραμμα καθώς και το πολιτικό προσωπικό για να το εφαρμόσει. Δεν θα το επιλέξει, παραδέχεται βέβαια, μάλλον θα το προτιμήσει περισσότερο με τους όρους της ύστατης ελπίδας.
