Μπορεί όντως η χώρα να μπει σε μια παρατεταμένη ακυβερνησία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη σταθερότητα και την οικονομία, ή το επιχείρημα αυτό αποτελεί απλώς έναν μοχλό πίεσης της κυβέρνησης με στόχο να φτάσει πιο κοντά στην αυτοδυναμία; Αν δει κάποιος προσεκτικά την ακτινογραφία των μετρήσεων θα διαπιστώσει ότι ο κίνδυνος παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, πέραν των τριών μηνών, και η επακόλουθη ακυβερνησία, είναι απομακρυσμένος αλλά υπαρκτός. Κι αυτό γιατί αν βάλει κάποιος κάτω τα σημερινά δεδομένα, οι εκλογικές διαδικασίες ενδέχεται να είναι πάνω από δύο, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να μη σχηματίζεται κυβέρνηση ούτε μετά από δεύτερη Κυριακή, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιδιώκει –και ορθώς– να περάσει το μήνυμα ότι οι εθνικές εκλογές είναι μοναδικές –δηλαδή η πρώτη αναμέτρηση– και δεν υπάρχει… προκριματικός γύρος.
Το δεύτερο κόμμα
Η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή κινείται σε τροχιά μακριά από την αυτοδυναμία. Παρά το γεγονός πως σε αρκετές δημοσκοπήσεις είναι πέριξ του 30%, δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή να έχει τις δεξαμενές για να φτάσει εύκολα το 35%-36% –ανάλογα το πόσα κόμματα θα μπουν στη Βουλή– που απαιτείται για να κερδίσει την αυτοδυναμία. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεργασίες είναι απαραίτητες. Και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το έχει κρύψει, πως εφόσον η εντολή των πολιτών είναι η συνεργασία θα την επιδιώξει. Αλλά με ποιον;
Εάν είναι δεύτερο κόμμα η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), όπως φαίνεται, δεν υπάρχει καμία περίπτωση συνεργασίας. Φύσει και θέσει. Πρώτον, το δεύτερο κόμμα είναι εν δυνάμει κυβέρνηση στο τέλος της τετραετίας και δεύτερον η Νέα Δημοκρατία με τον Αλέξη Τσίπρα δεν έχουν κανένα σημείο σύγκλισης. Μπορεί να γίνει συνεργασία με το τρίτο ΠΑΣΟΚ; Η άρνηση της Χαριλάου Τρικούπη είναι τόσο κάθετη που δεν αφήνει περιθώρια συγκλίσεων.
Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, «κλειδί» θα είναι η στάση που θα τηρήσει το ΠΑΣΟΚ, όπου στο παρασκήνιο υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ.
Την ίδια ώρα, η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της αρνείται σενάρια συγκυβέρνησης με τα κόμματα στα δεξιά της. Το παραπάνω σκηνικό –πολύ πιθανό για τις πρώτες εκλογές– οδηγεί μαθηματικά σε δεύτερο γύρο. Το παραπάνω σενάριο είναι πανομοιότυπο ακόμη και με ανάποδη σειρά. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ δεύτερο και την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη τρίτη.
Και η δεύτερη εκλογική διαδικασία μπορεί, όμως, να καταλήξει σε τοίχο. Το λογικό είναι ότι τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο κόμμα θα ανεβάσουν τα ποσοστά τους, καθώς κάποιοι θα θέλουν σταθερή κυβέρνηση, κάποιοι άλλοι να ενισχυθεί η φωνή της αντιπολίτευσης. Εάν το πρώτο κόμμα, που με τα τωρινά δεδομένα θα είναι η Νέα Δημοκρατία, δεν κερδίσει την αυτοδυναμία, πάλι το πολιτικό σύστημα θα βρεθεί ενώπιον δύσκολων αποφάσεων. Η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να απευθυνθεί στο τρίτο κόμμα που θα είναι συρρικνωμένο. Εάν είναι το ΠΑΣΟΚ και πάλι ένα κομμάτι του θα αρνηθεί τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία και η προοπτική της διάσπασης θα είναι ορατή. Το κομμάτι που ενδεχομένως μείνει πίσω θα επαρκεί για σχηματισμό κυβέρνησης; Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί τώρα.
Την ίδια ώρα, δεξιά της Νέας Δημοκρατίας τα κόμματα θα έχουν συμπιεστεί, όπως πάντα συμβαίνει στις δεύτερες εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές θα είναι περιορισμένες. Είτε θα πρέπει να γίνει συνεργασία με τον Κυριάκο Βελόπουλο, που αυτή τη στιγμή φαντάζει δύσκολη, είτε με την Αφροδίτη Λατινοπούλου, που σε μια δεύτερη εκλογική διαδικασία κανείς δεν ξέρει σε τι κατάσταση θα είναι. Παράλληλα, μπορεί να υπάρχει και το κόμμα Σαμαρά, που είναι αυτή τη στιγμή το πιο βέβαιο ότι δεν πρόκειται να μπει σε συζήτηση με τη Νέα Δημοκρατία.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, είχε πει ο Παύλος Μπακογιάννης, αλλά αυτή τη στιγμή η ακυβερνησία δεν είναι ένα σενάριο εκτός λογικής.
