Σε οιονεί προεκλογική περίοδο έχει εισέλθει η χώρα, καθώς η επερχόμενη αναμέτρηση, ακόμη και αν ο Κυρ. Μητσοτάκης επιλέξει τον δρόμο της εξάντλησης της τετραετίας, απέχει λιγότερο από ένα χρόνο, ενώ είναι πλέον δεδομένο ότι, πέραν των υφιστάμενων κομμάτων, την ψήφο των πολιτών θα διεκδικήσουν ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και, ενδεχομένως, ο Αντώνης Σαμαράς. Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν πως –με δεδομένες τις επισφάλειες στις μετρήσεις της κοινής γνώμης, καθώς οι νέοι σχηματισμοί δεν έχουν ανακοινωθεί– το ΠΑΣΟΚ και τα υπό ίδρυση κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού καταγράφουν μικρές δημοσκοπικές διαφορές.
Oμως, αν επιβεβαιωθεί ότι το εγχείρημα της τελευταίας εμφανίζει καθοδικές τάσεις, Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας θα δώσουν σκληρή μάχη για τη δεύτερη θέση. Μάχη που εκ των πραγμάτων θα χωριστεί σε δύο φάσεις: Αρχικά, κρίσιμο θεωρείται μετά τη δημιουργία των νέων κομμάτων το ποιος εκ των Ν. Ανδρουλάκη και Αλ. Τσίπρα θα αποκτήσει δημοσκοπικό προβάδισμα. Οποιος το επιτύχει είναι πιθανό στην πορεία προς τις κάλπες να καταστεί ο βασικός αποδέκτης της όποιας λαϊκής δυσφορίας και να «απεγκλωβιστεί» από τα χαμηλά διψήφια ποσοστά στα οποία κινούνται την τρέχουσα περίοδο τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού.
Το άλλο «κρας τεστ» θα είναι βεβαίως η Κυριακή των εκλογών. Το κόμμα που θα καταλάβει τη δεύτερη θέση θα έχει στρατηγικό πλεονέκτημα, καθώς θα μπορέσει να αντλήσει «αντικυβερνητικές» ψήφους, τόσο από τον τρίτο όσο και από τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, στη δεύτερη κάλπη που θα ακολουθήσει εάν δεν καταστεί δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης. Αρκετοί εντός της Ν.Δ. εκτιμούν, μάλιστα, πως το Μέγαρο Μαξίμου ευνοεί το ενδεχόμενο το ΠΑΣΟΚ να είναι τρίτο κόμμα στην επερχόμενη αναμέτρηση.
Oπως λέγεται, σε αυτή την περίπτωση η «πίεση» –και εσωτερική– που θα δεχθεί ο Ν. Ανδρουλάκης προκειμένου να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. θα είναι μεγαλύτερη. Επίσης, εάν απαιτηθούν δεύτερες εκλογές, ο Κυρ. Μητσοτάκης θα είναι ευκολότερο να διεμβολίσει την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ απ’ ό,τι εκείνη του κόμματος Τσίπρα, που εκ των πραγμάτων έχει σαφώς σκληρότερα «αντιδεξιά» αντανακλαστικά. Πάντως, επί του παρόντος, το σκηνικό ρευστότητας στον χώρο της αντιπολίτευσης και η πολεμική μεταξύ των σχηματισμών που τη συναπαρτίζουν τους «αλληλοεξουδετερώνει» και εκ των πραγμάτων ευνοεί τη Ν.Δ., καθώς η ίδια εμφανίζεται ως μόνος πυλώνας πολιτικής σταθερότητας.
Σε κάθε περίπτωση, ο Κυρ. Μητσοτάκης –που δεν σχεδιάζει «έκτακτες» πολιτικές κινήσεις, όπως ο ανασχηματισμός– άρχισε να ξεδιπλώνει τη στρατηγική του, που εδράζεται στο τρίπτυχο: θεσμικός εκσυγχρονισμός και αναθεώρηση, ασφάλεια και ενίσχυση της διεθνούς θέσης της χώρας, νέοι μετρήσιμοι στόχοι τετραετίας στην οικονομία, στα πεδία των μισθών, των φόρων και της ανεργίας. Το ερώτημα είναι πόσο δεκτική είναι στο όποιο θετικό αφήγημα μια κοινωνία «κουρασμένη» από την ακρίβεια και τα οικονομικά προβλήματα – ειδικά εάν αυτά επιταθούν λόγω πολέμου.
Το ΠΑΣΟΚ και το σκληρό ροκ
Μεταξύ της αισιοδοξίας για την –έστω ελαφρά– ανοδική πορεία του στις δημοσκοπήσεις και του προβληματισμού για τον τρόπο με τον οποίο θα ξαναμοιραστεί η πολιτική τράπουλα με τη δημιουργία των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού κινείται το ΠΑΣΟΚ. Στη Χαριλάου Τρικούπη εκφράζεται ικανοποίηση για το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επιτύχει σε σημαντικό βαθμό να θέτει ο ίδιος την ατζέντα στη δημόσια αντιπαράθεση: Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε πρωτοβουλίες για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τους Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση των υποκλοπών, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να τις απορρίψει, επωμιζόμενη το πολιτικό κόστος.
Ενώ, παράλληλα, έφερε στο προσκήνιο την πρόταση για πιλοτική εφαρμογή της τετραήμερης εργασίας, εκπέμποντας μήνυμα ότι δεν περιορίζεται στην άσκηση αντιπολίτευσης, αλλά διαθέτει προγραμματικό λόγο. Oμως, ενώ ως προς την ουσία των επιλογών του Ν. Ανδρουλάκη δεν διατυπώνονται ισχυρές ενστάσεις, στο παρασκήνιο η κριτική για τη «δοσολογία» της αντιπολιτευτικής τακτικής του δεν λείπει. Στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ καταλογίζεται ότι η Χαριλάου Τρικούπη, υπό τον φόβο και της έλευσης Τσίπρα, έχει διολισθήσει σε ακραία ρητορική κατά της κυβέρνησης, που μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση των αντισυστημικών δυνάμεων, αλλά και στην απώλεια της μάχης του Κέντρου από τον Κυρ. Μητσοτάκη.
Πάντως, παρά τις επιφυλάξεις μερίδας στελεχών, η στρατηγική του «σκληρού ροκ» που έχει υιοθετήσει ο Ν. Ανδρουλάκης δεν πρόκειται να τροποποιηθεί, καθώς, όπως υποστηρίζεται από συνομιλητές του, έχει απήχηση στα κοινά που επιθυμούν την εκλογική ήττα της Ν.Δ.
Οι προκλήσεις μετά την «Ιθάκη»
Συν και πλην καταγράφονται στην πορεία του Αλέξη Τσίπρα προς το νέο κόμμα, με τον πρώην πρωθυπουργό πάντως να έχει το πλεονέκτημα ότι έπειτα από αρκετές εβδομάδες «στασιμότητας» καταγράφει μεγαλύτερη δυναμική στις δημοσκοπήσεις. Oπως επισημαίνεται, ο Αλ. Τσίπρας είναι πλέον περισσότερο «ορατός» στην πολιτική σκηνή, αξιοποιώντας τη φημολογία ότι ο χρόνος για τη δημιουργία του νέου φορέα μετράει αντίστροφα.
Ο πρώην πρωθυπουργός είναι πλέον σαφές ότι θέλει να βγει έξω από το κάδρο της περιόδου 2015-2019. H περιπέτεια της ανά την Ελλάδα παρουσίασης της «Ιθάκης» παραμένει αμφίβολο εάν τον ωφέλησε πολιτικά. Oπως λέγεται, τα πραγματικά στοιχήματα για τον Αλ. Τσίπρα βρίσκονται μπροστά. Πρώτον, αποτελεί ζητούμενο πόσο επικοινωνιακά επαρκής και πολιτικά αποτελεσματική θα είναι η ομάδα των νέων προσώπων που θα αποτελέσουν τη «βιτρίνα» τού υπό ίδρυση φορέα, καθώς ο Αλ. Τσίπρας δεν θα έχει τύχη εάν το κόμμα του αποδειχθεί απλή «ανακύκλωση» παλαιών στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά με την προσθήκη χαμηλής εμβέλειας προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ πολιτικών.
Μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργός έχει δεχθεί εισηγήσεις να υπάρξει χρονική απόσταση τουλάχιστον δύο μηνών μεταξύ της παρουσίασης της «νέας γενιάς» στελεχών και εκείνων που θα τον ακολουθήσουν με αφετηρία την Κουμουνδούρου. Δεύτερον, ο Αλ. Τσίπρας πρέπει να πείσει ότι έχει νέες και ρεαλιστικές συνταγές για τα μεγάλα προβλήματα της περιόδου –ανάγκη για φθηνό ρεύμα και ενοίκιο, καλύτερους μισθούς–, ώστε να μην κυριαρχήσει η αίσθηση ότι πολιτεύεται με μια επικαιροποιημένη εκδοχή του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης».
