Αυτήν τη φορά, τον τηλεοπτικό χορό άνοιξε ο Β. Λεβέντης. Μετά από τόσες νύχτες στον αέρα του Καναλιού 67, ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων δεν δυσκολεύτηκε να παίξει τον ρόλο του στο διαφημιστικό: όρμησε στο γραφείο του τεμπέλη δημόσιου υπάλληλου, κι έκλεψε την παράσταση μαζί με τις ψήφους των απανταχού λεβεντικών. Αλλά, βέβαια, απ’ τον Β. Λεβέντη το περιμέναμε, όπως κι απ’ τον Π. Καμμένο που κοντεύει να υιοθετήσει διαφημιστικώς τον «μικρό Αλέξη». Απ’ τον Κ. Λαπαβίτσα, όμως, που τώρα υποδύεται στις οθόνες μας τον Στ. Θεοδωράκη; Στον διαφημιστικό δρόμο που χάραξε ο Π. Λαφαζάνης με το ταξί, οι πολιτικοί κολλούν ένσημα ηθοποιού. Αλλά κάθε επάγγελμα έχει τους κινδύνους του.
Θα θυμάστε το διαφημιστικό του Κ. Καραμανλή το 2004: μπροστά σε μια φωτισμένη κουρτίνα, ο σκηνοθέτης σχεδόν κόλλησε την κάμερα στο πιγούνι του αρχηγού, κι αντί για μεγαλειώδες, το σποτ βγήκε σαν εκείνα του «πριν» στα Bodyline. Αντιστοίχως, ο Γ. Παπανδρέου πήγε να πρωτοτυπήσει το 2009, φωνάζοντας «Πάμε!» – δηλαδή το όνομα της νεολαίας του ΚΚΕ! Ενώ ο Αντ. Σαμαράς αποτόλμησε να πειραματισθεί με εκείνο το διαφημιστικό μονόπρακτο, και χωρίς να το θέλει μας είπε ποια είναι… «η καλύτερη ώρα για σεξ». Το σανίδι, βλέπετε, ενίοτε τιμωρεί.
Πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης, το 1990, ήρθε απ’ το βάθος της οθόνης να μας μιλήσει. «Ενθαρρύνουμε τον διάλογο», έλεγε. «Τον καλοδεχούμαστε»! Μόνο που η αμηχανία του ήταν έκδηλη, και το σακάκι στον ώμο του κρεμόταν σαν σε καλόγερο. Εξι μήνες αργότερα, στις δημοτικές, ο Αντ. Τρίτσης θα δίδασκε on camera πώς μπορεί ένα σακάκι στον ώμο να σε απογειώσει. Η Μ. Μερκούρη, η αντίπαλός του, δεν πίστευε πως έχασε τη μάχη της οθόνης από έναν μεσόκοπο πολιτικό μηχανικό. Κι έτσι αποδείχθηκε αυτό που πολύ καλά ξέρει πια και ο Π. Χαϊκάλης: ο πολιτικός ως ηθοποιός ενίοτε είναι καλύτερος απ’ τον ηθοποιό ως πολιτικό. Ενα μόνο πρόβλημα υπάρχει: όταν διαπιστώνεις πόσο μεγάλο υποκριτικό ταλέντο έχει αυτός που θα ψηφίσεις, αρχίζεις να αξιολογείς και τις υποσχέσεις του με τα κριτήρια της ακαδημίας των Οσκαρ.
