Υπήρχαν υποψίες ότι «κάτι» ετοιμάζεται στο υπουργείο Οικονομικών αναφορικά με το νόμισμα της χώρας; Αρχικά όχι, στην πορεία, όμως, ναι. Στην Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ) άρχισαν να μελετούν την τριπλή γραμμή άμυνας που θα προέβαλαν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο σχεδόν από την επομένη του δημοψηφίσματος. Ηταν τότε που είδε το φως της δημοσιότητας ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Daily Telegraph, από την Αθήνα, στο οποίο γίνονταν σαφείς αναφορές σε ένα τέτοιο σενάριο. Κι αμέσως σήμανε συναγερμός, όπως ήταν φυσικό.
Η πρώτη κίνηση της κεντρικής τράπεζας ήταν να ερωτηθεί άμεσα η νομική της υπηρεσία, προκειμένου να τοποθετηθεί το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Δηλαδή, για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει αναφορικά με το νόμισμα της χώρας, πώς και πότε.
Η δεύτερη κίνηση ήταν να ερωτηθούν και έγκυροι νομικοί εκτός Τράπεζας, προκειμένου να εκφέρουν την άποψή τους για το ίδιο θέμα. Οι πληροφορίες της «Κ» αναφέρουν, για παράδειγμα, ότι η ΤτΕ αποτάνθηκε, μεταξύ άλλων, σε πρώην δικαστικό παράγοντα της χώρας, ο οποίος στο παρελθόν υπηρέτησε σε κορυφαία θέση της δικαιοσύνης (σ.σ. αλλά και όχι μόνο…). Επίσης, ζήτησε τα φώτα έγκυρου πανεπιστημιακού καθηγητή.
Η τρίτη κίνηση ήταν να διερευνηθούν οι προθέσεις της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Ως γνωστόν, ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, έγκριτος νομικός ο ίδιος και με μεγάλη πολιτική εμπειρία, δεν μπορούσε παρά να έχει ξεκάθαρη άποψη επί του θέματος. Κι αυτή ήταν μια ευτυχής συγκυρία, εν προκειμένω.
Το κοινό συμπέρασμα όλων όσοι ερωτήθηκαν ήταν: Το ποιο νόμισμα έχει η χώρα και αν μπορεί να αλλάξει, σαφώς και δεν είναι αρμοδιότητα του εκάστοτε… υπουργού (σ.σ. ακόμα και αν αυτός είναι ο επί των Οικονομικών). Προχωρώντας παραπέρα, όλοι συμφώνησαν ότι δεν είναι καν αρμοδιότητα της κυβέρνησης, αλλά της Βουλής. Μάλιστα, σε αυτό το σημείο προέκυψε και ένα κρίσιμο θέμα: Για ν’ αλλάξει το νόμισμα απαιτείται απλή ή ενισχυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Επ’ αυτού οι απόψεις διίσταντο. Σύμφωνα με τη μια εκδοχή, αρκεί η πλειοψηφία του 1/2 επί του συνόλου των βουλευτών. Ωστόσο υπάρχει και η άποψη εκείνων (νομικών, πολιτικών ή προσώπων που συγκεντρώνουν και τις δύο ιδιότητες), που υποστήριζε και υποστηρίζει ότι απαιτείται πλειοψηφία 3/5. Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι τελικώς αυτό το ερώτημα δεν χρειάστηκε να απαντηθεί στην πράξη. Η συμφωνία με τους εταίρους και η απομάκρυνση του κ. Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών απομάκρυναν το ενδεχόμενο.
Απλώς ήταν η αποκάλυψη της «Κ», την προηγούμενη Κυριακή, με το περίφημο πλέον plan b, που ήρθε να καταδείξει τον βαθμό επικινδυνότητας της κατάστασης. Αν και στην περίπτωση που χρειαζόταν να τεθεί σε εφαρμογή η τρίτη γραμμή άμυνας, εθεωρείτο σίγουρο ότι κάθε απόπειρα θα σταματούσε. Είτε αυτή θα εκδηλωνόταν μέσω του χάκινγκ των ΑΦΜ των Ελλήνων φορολογουμένων και της δημιουργίας παράλληλου τραπεζικού συστήματος, είτε μέσω της εφόδου στο Νομισματοκοπείο ή οπουδήποτε αλλού…
