Η απόπειρα της κυβέρνησης να «αξιοποιήσει» το χαρτί της Ρωσίας, δεν απέδωσε όσα ήλπιζαν οι εμπνευστές της. Οι κινήσεις της Αθήνας στοχεύουν περισσότερο σε έναν πρόσκαιρο εντυπωσιασμό, και δεν εντάσσονται σε μια καλά σχεδιασμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική. Οι δυτικοί τις ερμηνεύουν ως «σπασμωδικές», καθώς γίνονται υπό την πίεση της οικονομικής ασφυξίας και εκπέμπουν σύγχυση και αβεβαιότητα.
Εχουν, δε, προκαλέσει ενόχληση όχι μόνο στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ, αλλά και στην ίδια τη Ρωσία η οποία διαπιστώνει μια μάλλον ερασιτεχνική απόπειρα της ελληνικής κυβέρνησης να τη χρησιμοποιήσει ως «αντίβαρο» στη δύσκολη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους.
Ο πρώτος πρέσβης που συνάντησε ο κ. Τσίπρας ήταν ο Ρώσος, ενώ μόλις ανέλαβε την εξουσία διαφοροποιήθηκε λεκτικά από την κοινή ευρωπαϊκή στάση στο θέμα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Ακολούθησαν οι συνεχείς επισκέψεις στη Μόσχα, οι οποίες το μόνο που πέτυχαν ήταν να προκαλέσουν τη μήνιν των δυτικών, χωρίς να εξασφαλίσουν σημαντικά οφέλη. Αμερικανός διπλωμάτης σημείωνε στην «Κ» ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το δικαίωμα κάθε χώρας να έχει καλές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά «πέντε επισκέψεις πρωθυπουργού και υπουργών στη Μόσχα μέσα σε δύο μήνες είναι ένα θέμα».
Από την άλλη, όπως προκύπτει από ανάλυση του Russia Insider, οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ελληνικής κυβέρνησης, κυρίως μεταξύ του υπουργείου Ενέργειας και αυτά των Οικονομικών και Εξωτερικών, που έχουν οδηγήσει τον κ. Τσίπρα να επιδεικνύει «αυτοσυγκράτηση» στο άνοιγμα προς τη Μόσχα, έχει ενοχλήσει τους Ρώσους. Η επιλογή του Ελληνα πρωθυπουργού να λάβει υπόψη του τις δυτικές αντιδράσεις και να μην υλοποιήσει την αρχική του απόφαση να συμμετάσχει στους εορτασμούς της 9ης Μαΐου στη Μόσχα, απογοήτευσε τη Ρωσία. Ακόμη και η πρόσφατη υπογραφή του προσυμφώνου για την κατασκευή του αγωγού, έγινε τη στιγμή που η Ελλάδα συναινούσε στην επέκταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Κάποιοι στη Μόσχα βλέπουν τον κ. Τσίπρα ως έναν ηγέτη που εκφράζει «σωστές προθέσεις», αλλά αδυνατεί να τις υλοποιήσει.
Μετά την πρώτη επίσκεψη του κ. Τσίπρα στη Μόσχα, τον Μάρτιο του 2015, η ρωσική πλευρά άρχισε να εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο θα χειριζόταν την ελληνική κυβέρνηση σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη συγκυρία.
Με δεδομένη τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της ίδιας της Ρωσίας, η παροχή οικονομικής στήριξης προς την Ελλάδα ήταν δύσκολη υπόθεση.
Ως εναλλακτική λύση εμφανίσθηκε η υπογραφή εμπορικής συμφωνίας για την κατασκευή αγωγού αερίου που θα αποτελούσε επέκταση του Turkish Stream. Θα δινόταν προκαταβολή 5 δισ. από την Gazprom. Το σχέδιο της μεγάλης προκαταβολής δεν προχώρησε, καθώς στη Μόσχα δεν είναι σίγουροι ότι η Αθήνα θα αντισταθεί στην Ε.Ε. και θα κατασκευάσει τον αγωγό.
Τέλος, υπάρχει άλλη μια παράμετρος, πως οι «απειλές» που εύκολα εκτοξεύουν κάποιοι για σύγκρουση με τους εταίρους και συνεργασία με τη Μόσχα, αγνοούν τη βασική παραδοχή ότι η υπεραξία της Ελλάδας απορρέει από την ισότιμη συμμετοχή της στην Ενωση. Η Μόσχα προσβλέπει μεν στη διαφοροποίηση της Αθήνας από την ευρωπαϊκή στάση, αλλά όχι στην αποχώρησή της από την Ε.Ε. Και δεν είναι μόνον η Ρωσία. Οι περισσότερες μη δυτικές χώρες, από την Κίνα μέχρι την Αίγυπτο, επισημαίνουν ότι το «ισχυρό χαρτί» της Ελλάδας είναι η συμμετοχή της στην Ε.Ε. «Η Κίνα θα ήθελε να δει την Ελλάδα να παραμένει εντός της Ευρωζώνης» δήλωσε ο υφ. Εξωτερικών Γουάνγκ Τσάο, πριν από την επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού Λι Κετσιάνγκ, στην Ευρώπη, και ενώ για το Πεκίνο η Ελλάδα αποτελεί «πύλη εισόδου» στις ευρωπαϊκές αγορές. Στις συναντήσεις του με τους κ. Σαμαρά τον Νοέμβριο, και Τσίπρα τον Απρίλιο, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αλ Σίσι υπογράμμισε τη μεγάλη σημασία που αποδίδει στον ρόλο της Ελλάδας ως «γέφυρας» της χώρας του με την Ευρώπη.
