Με τον Κινέζο πρωθυπουργό έβγαλε «σέλφι» στην Ακρόπολη. Με τη Γερμανίδα καγκελάριο τους έπιασε η βροχή στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ αντάλλαξαν όρκους εθνικής φιλίας κάτω από τα αετώματα. Με τον Μανουέλ Μπαρόζο είδαν μία μία τις παραστάσεις περιμετρικά του Παρθενώνα. Και με τον Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ πιάστηκαν αγκαζέ και κατέληξαν σ’ ένα τραπεζάκι για δύο, απέναντι από τον Ιερό Βράχο.
Από όταν έγινε πρωθυπουργός, ο Αντ. Σαμαράς φέρνει τους ξένους ηγέτες στην Ακρόπολη, όπως οι κράχτες τραβούν τους πελάτες στα ταβερνεία της Πλάκας. Μέχρι σήμερα έχει κολλήσει άπειρα ένσημα ως ξεναγός: ακόμα και τον πρωθυπουργό της Μολδαβίας περιέφερε σε όλους τους ορόφους του Μουσείου. Και καθώς σε κάθε επίσκεψη όλο και κάτι καινούργιο μαθαίνει, κάθε ξενάγηση είναι και λίγο καλύτερη: αν τον Ιανουάριο ο Αντ. Σαμαράς απαριθμούσε ένα ένα στον Μ. Μπαρόζο τα εκθέματα στο κεκλιμένο δάπεδο του ισογείου και ο Δ. Παντερμαλής είχε μείνει με το στόμα μισάνοιχτο, τώρα πλέον έφτασε να εξηγεί στον έκπληκτο Κινέζο πρωθυπουργό πόσα χρόνια ήταν μεγαλύτερος ο Κομφούκιος από τον Περικλή, και πόσων ετών ήταν οι δυο τους όταν χτίστηκε η Ακρόπολη!
Τη μικρή αυτή εμμονή του πρωθυπουργού μας με το Μουσείο μάλλον πρέπει να άρχισαν να τη σχολιάζουν και οι ξένοι ηγέτες μεταξύ τους, αλλιώς δεν εξηγείται: ο Ιρλανδός πρωθυπουργός, πριν από ένα χρόνο, έφτασε να του στήσει στο Μουσείο… πάρτι–έκπληξη! Μόλις έφτασαν στο εστιατόριο, ο Ε. Κένι του έβγαλε την τούρτα σοκολάτα που είχε παραγγείλει τηλεφωνικώς, και γιόρτασαν μαζί τα 62 του χρόνια! Αλλά η πιο αλλόκοτη σκηνή ηγετικής επίσκεψης έλαβε χώρα στο παραδιπλανό εστιατόριο, τη «Στροφή»: με την Ακρόπολη να αχνοφαίνεται από το παράθυρο, η Αγκελα Μέρκελ μασουλούσε το φουρνιστό κατσικάκι με το ίδιο ύφος που ο Κινέζος επίσημος προ ημερών έτρωγε τις ελληνικές ελιές, και ο Ιρλανδός πρωθυπουργός προ μηνών τσιμπολογούσε το αυγοτάραχο Μεσολογγίου. Στην τελευταία μπουκιά, η καγκελάριος δεν άντεξε. Σηκώθηκε, και πήγε προς την κουζίνα. Εκπληκτος ο σεφ την είδε μπροστά του, και… «πείτε μου, παρακαλώ. Τι ακριβώς βάζετε μαζί με το κατσικάκι στη γάστρα;» ρώτησε!
Φυσικά, σουρεαλιστικές κορυφώσεις υπήρχαν ακόμα και πριν αναλάβει τις ξεναγήσεις στα πέριξ της Ακρόπολης ο Αντ. Σαμαράς. Στην επίσκεψη του Μπ. Νετανιάχου στην Ακρόπολη, ας πούμε, εκείνος και ο Γ. Παπανδρέου φωτογραφίζονταν γελαστοί υπό το φως του φεγγαριού, ενώ την ίδια στιγμή, έξω από το καρέ των φωτογράφων, τουλάχιστον 50 πάνοπλοι φρουροί έτρεχαν γύρω γύρω να τσεκάρουν, ώς το τελευταίο, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Αλλά πάλι, ο Γ. Παπανδρέου πάντα είχε άλλο στυλ στις επίσημες συναντήσεις: τον Μάρτιο του 2010, όλη η Αθήνα παρέλυσε για να φτάσει ο Ολι Ρεν στο Μαξίμου και να κάνει μαζί του μια αληθινά συναρπαστική συζήτηση για τα ολυμπιακά μετάλλια που πήρε η Φινλανδία στη χιονοσανίδα και στο γυναικείο κρος κάντρι. Ακόμα και έτσι, πάντως, η εμπειρία του κ. Ρεν στην Ελλάδα ήταν σίγουρα καλύτερη από εκείνη του Ρώσου προέδρου, του Β. Πούτιν, και ας μην είδε ποτέ την Ακρόπολη. Γιατί ο Ρώσος πρόεδρος, προκειμένου να αγναντέψει από μακριά τον Παρθενώνα, κόντεψε να αφήσει τα κόκαλά του στη μικρή μας χώρα. Τον Μάρτιο του 2007 ο Κ. Καραμανλής σκέφτηκε να τον πάει στον Διόνυσο, να δει τα αετώματα από την τζαμαρία. Μόνο που δεν υπολόγισε τι είχαν δει νωρίτερα οι άνδρες του ΕΦΕΤ που εισέβαλαν στην τραπεζαρία. Ενα μοσχάρι που εν ζωή πρόλαβε την περεστρόικα, συμμετείχε τώρα σε πείραμα κρυονικής, χωμένο στον καταψύκτη του Διονύσου. Τελευταία στιγμή ο Ρώσος πρόεδρος σώθηκε, με τη βοήθεια του delivery από το Μαξίμου. Και έτσι έφυγε σώος για τη χώρα του, έχοντας δει και την Ακρόπολη, και τον πρωθυπουργό. Πράγμα που εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο αυτονόητο.
Γι’ αυτό θα μπορούσε να σας διαβεβαιώσει ο σεΐχης του Κατάρ. Που έφτασε στη χώρα μας με την κελεμπία του το 2007, μόνο και μόνο για να πέσει πάνω σ’ έναν ξεροκέφαλο τελώνη: «Δεν έχετε δικαίωμα να μπείτε στην Ελλάδα!» αποφάσισε εκείνος. «Μα, θα συναντήσω τον Ελληνα πρωθυπουργό», απάντησε ο σεΐχης. Ο τελώνης δεν λύγισε: «Πήραμε το γραφείο του πρωθυπουργού», είπε αγέρωχα. «Δεν μας απάντησε κανείς!». Και κάπως έτσι, ο σεΐχης παραιτήθηκε. Και τα πετροδόλαρα έφυγαν για κάποια άλλη, πιο φιλόξενη χώρα.
