Το πρωθυπουργικό «ποίημα» δεν ήταν αντάξιο της αγάπης του Αντ. Σαμαρά για τον Οδυσσέα Ελύτη. Ξεκινούσε με το κλισέ «το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ» και έκλεινε με στίχο επιπέδου Παντελίδη: «Δεν έχω τίποτε να σου προσάψω, αλλά καταλαβαίνεις…». Φυσικά, δεν έφταιγε η ποιότητα του ποιήματος, που κάποιοι αρνήθηκαν να πιάσουν τον ρυθμό.
«Εγώ δεν θέλω παυσίπονα», είπε ο Αδ. Γεωργιάδης με το που κατάλαβε πού πάει η συζήτηση. Και από την επομένη αποφάσισε να πνίξει τον ανασχηματισμένο πόνο του στα ρηχά της τηλεοπτικής του δόξας. Δηλαδή, να συνεχίσει την καριέρα του ως τηλε-βιβλιοπώλης.
Την πρωτοβουλία του χαιρέτισαν με ενθουσιασμό οι ψυχίατροι που πιάνουν «Κόντρα». Καθώς ο κ. Γεωργιάδης ανέβαζε το λυπητερό του μονόπρακτο, εκείνοι τσέκαραν τα «πέντε στάδια της θλίψης» που η επιστήμη τους λέει πως ακολουθούν κάθε χτύπημα της μοίρας. Τον κ. Γεωργιάδη πρώτα τον χτύπησε ο θυμός. Σαν τον Μινωτή κατακεραύνωσε τον «Βορίδη για την αχαριστία του», που «δεν έπρεπε να δεχθεί τη θέση μου». Μετά τον βρήκε η κατάθλιψη. Δάκρυσε για τα «τόσο πολλά συγχαρητήρια μέιλ, τηλεφωνήματα και μηνύματα» που του έστειλαν. Υστερα τσαλαβούτησε στην άρνηση, μ’ εκείνα τα κάπως κωμικά «με ξεφτίλισες!», «όχι εσύ με ξεφτίλισες!» που διέψευσε πως αντάλλαξε με τον πρωθυπουργό. Και στο τέλος, μέσω της διαπραγμάτευσης, κατέληξε στην αποδοχή. Και το κοινό της εκπομπής, που στην πραγματικότητα περίμενε πότε θα κληρωθεί το τάμπλετ, ενημερώθηκε πως από Σεπτέμβριο θα τον βλέπει στο κανάλι της Βουλής, ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Ν.Δ.
Αλλά, πάλι, ποιος μπορεί να ψέξει τον κ. Γεωργιάδη; Το χαρακτηριστικό τρίξιμο της υπουργικής καρέκλας που απομακρύνεται λίγο έλειψε να προκαλέσει ακόμα και λιποθυμικό επεισόδιο – άλλο που ο παθών, λόγω του χαμηλού ύψους της πτώσης, δεν θα πάθαινε και τίποτα… Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος θεωρούσε σίγουρη την παραμονή του στην κυβέρνηση. Πράγμα που θα πρέπει να διασκέδασε πολύ τον Βασίλη Λεβέντη, αφού τόσα χρόνια μετά είδε τον πρωθυπουργό να σερβίρει την εκδίκηση σαν κρύα πίτσα στον πάλαι ποτέ κόκκινο από την επανάσταση, και τώρα κόκκινο από τα νεύρα, Πάνο. Γιατί μπορεί την Κυριακή πριν από τον ανασχηματισμό ο πρωθυπουργός να του είχε πει «εσύ δεν δικαιούσαι να ανησυχείς», αλλά την επομένη, σαν την ανυποψίαστη μπεκάτσα, ο κ. Παναγιωτόπουλος βρέθηκε απέναντι στην καραμπίνα. Και μόλις τον πήραν τα σκάγια, τον πρωθυπουργό τον βρήκε κατάστηθα η γκρίνια. «Να έβαζες καλύτερα την Ντόρα να μου το πει, που θα το χαιρόταν κιόλας», ξεκίνησε ο κ. Παναγιωτόπουλος το παράπονό του, που με ασορτί μαλλί και με σταυρό στον λαιμό μόνο η Μάρθα Βούρτση θα μπορούσε να υποστηρίξει εξίσου καλά.
Περίπου όπως ο χορός στην αρχαία τραγωδία, οι άλλοι «πρώην» βγήκαν και αυτοί από τις κουίντες να υποστηρίξουν τον πληγέντα συνάδελφο. Η Ζέττα Μακρή ξέσπασε: «Είμαι στενοχωρημένη! Είμαι σκασμένη και πικραμένη». Ο Σίμος Κεδίκογλου, όταν τον ρώτησαν γιατί εκείνος δεν είναι στη νέα κυβέρνηση, απήντησε όπως οι υποψήφιες των καλλιστείων για το μεγαλύτερό τους ελάττωμα: καθώς ο κ. Κεδίκογλου δεν μπορούσε να πει πως «είμαι υπερβολικά ειλικρινής», αρκέστηκε στο «είμαι πολύ κεντρώος γι’ αυτήν την κυβέρνηση». Και στο παρασκήνιο, ο Κ. Χατζηδάκης έγραφε επιστολή, περιγράφοντας στους άλλους βουλευτές τη μοναδική προσφορά του στην πατρίδα. Αν αναρωτιέστε πόσοι είδαν το μελάνι να απλώνει από το δάκρυ, υπάρχει τουλάχιστον ένας που ούτε καν άνοιξε τον φάκελο: ο Κ. Αρβανιτόπουλος έφυγε από την υπουργική καρέκλα όπως η φωτοβολίδα από το πλοίο, σφυρίζοντας στα δημοσιογραφικά αυτιά πως πάει γραμμή για Βραζιλία: φτάνει που έχασε το υπουργείο, δεν θα χάσει και το Μουντιάλ!
Βλέπετε, μερικές φορές, ακόμη και ο ανασχηματισμός μπορεί να αποτελεί ευκαιρία: ο Δ. Αβραμόπουλος, ας πούμε, που από όταν άφησε πίσω του τον Δήμο Αθηναίων βασανίζεται από την έλλειψη χρυσοποίκιλτων αντικειμένων, βρήκε ευκαιρία να κόψει παράσημο σ’ έναν αποχωρούντα υφυπουργό! Και έτσι, ο Αθ. Δαβάκης έγινε ο πρώτος Ελληνας που σε καιρό ειρήνης παρασημοφορήθηκε με το μετάλλιο «Αρετής και τιμής Α΄ Τάξεως μετά Ξιφών». Σε λίγο καιρό, που οι γκρίνιες θα έχουν ξεθυμάνει, το γεγονός ότι τα ξίφη του πήραν τελικά το υπουργικό του κεφάλι, θα είναι μονάχα μια λεπτομέρεια.
