Υστερα από πέντε χρόνια οικονομικής κρίσης, στις ευρωπαϊκές ηγεσίες ήταν διάχυτη η ανησυχία για «τέρατα» στην ευρωκάλπη. Το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου απλώς την επιβεβαίωσε. Ηδη από τον Ιανουάριο του 2014, ο Economist είχε προβλέψει ότι οι ευρωσκεπτικιστές της Αριστεράς και της Δεξιάς θα μπορούσαν να διπλασιάσουν το ποσοστό τους.
Αυτές οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν, έστω και εν μέρει. Σε μεγαλύτερο βαθμό ίσως στην Ελλάδα, όπου κατά τον «Γκάρντιαν» οι ψηφοφόροι ανέδειξαν ως πρώτο κόμμα τη Ριζοσπαστική Αριστερά και τρίτη δύναμη τη Ναζιστική Ακροδεξιά. Ομως υπήρξαν και εξαιρέσεις: Οι Γερμανοί ψήφισαν περίπου όπως και στις ευρωεκλογές του 2009. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ενισχύθηκε, επειδή ο επικεφαλής υποψήφιος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, ο Μάρτιν Σουλτς προερχόταν από τις τάξεις του. Οι Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ διατήρησαν τα ποσοστά τους. Οι ευρωσκεπτικιστές του AfD κατάφεραν να αυξήσουν την επιρροή τους στο 7%, από το 4,7% στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2013. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν συνιστά ανατροπή.
Το αποτέλεσμα που παραπέμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στα καθ’ ημάς είναι το γαλλικό. Αυτό δεν συνάγεται από την πρώτη ανάγνωση, καθώς οι Γάλλοι ανέδειξαν πρώτο κόμμα με 24,85% το ακροδεξιό Front National της Μαρίν Λεπέν. Στην ουσία ωστόσο αυτό που συνέβη στη Γαλλία είναι η κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, που βιώσαμε και στην Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια. Η Μαρίν Λεπέν εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την ανασφάλεια των Γάλλων, που βλέπουν την οικονομία να παραπαίει και την ανεργία να έχει φτάσει στο ύψος ρεκόρ των 5 εκατομμυρίων. Η εκλογική της συνταγή, μας είναι οικεία: Απόρριψη των πολιτικών λιτότητας, άρνηση των μεταρρυθμίσεων, που πλήττουν τη γαλλική «μεσαία τάξη», και πύρινοι λόγοι κατά της «Ευρώπης της Αγκελα Μέρκελ».
Σε ένα αρνητικό ευρωπαϊκό πλαίσιο για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, η έκπληξη των ευρωεκλογών ήρθε από την Ιταλία, όπου το Partito Democratico του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι έφερε με 40% το καλύτερο αποτέλεσμα όλων των εποχών. Το αποτέλεσμα είναι απότοκος της εμπιστοσύνης που απολαμβάνει ο Ρέντσι στην Ιταλία και της ικανότητάς του, να δημιουργεί ελπίδα στους συμπατριώτες του.
Στις υπόλοιπες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, ωστόσο, οι ψηφοφόροι έστειλαν ένα έντονο μήνυμα δυσαρέσκειας στις κυβερνήσεις τους. Στην Ισπανία, χαμένοι των εκλογών ήταν και τα δύο μεγάλα κόμματα, το Παρτίδο Ποπουλάρ του πρωθυπουργού Ραχόι και οι Σοσιαλιστές που έχασαν διψήφια ποσοστά, υποχωρώντας στο 26% και 23% αντίστοιχα. Στους νικητές των εκλογών ανήκει η Αριστερά που σκαρφάλωσε στο 10%, οι Ισπανοί Αγανακτισμένοι που στην πρώτη τους εμφάνιση πήραν 8% και τα περιφερειακά κόμματα. Αξίζει να σημειωθεί πάντως, ότι στην Ισπανία, η ακροδεξιά δεν κατέγραψε δυνάμεις.
Tέλος, οι ευρωεκλογές στην Πορτογαλία ήταν ενδεικτικές για τη μικρή εκλογική απήχηση που έχει το να υλοποιείς με επιτυχία μνημόνια. Αν και η Πορτογαλία βγήκε επισήμως από τα μνημόνια λίγες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, οι ψηφοφόροι προτίμησαν να στείλουν το μήνυμα στον πρωθυπουργό Πέντρο Πάσος Κοέλιο, ότι δεν συμφωνούν με την πολιτική λιτότητας. Το κυβερνών κόμμα έχασε 12 μονάδες και υποχώρησε στο 27,7%, οι Σοσιαλιστές κέρδισαν 4,5% και αναδείχτηκαν πρώτη δύναμη με 31,5%.
