«Είμαστε όλοι έφηβοι, έτσι δεν είναι παιδιά;» Ο κοτσονάτος κύριος μπροστά μου είναι ο εμψυχωτής του λιγοστού πλήθους. Με τη γροθιά ψηλά, «εμείς θα ζούμε όσο θα ζει η Ελλάδα!», κάνει χαρμόσυνα. «Εγώ είμαι 75», του λέει ο διπλανός του. «Εσύ;» «Εγώ 76», απαντάει ο ηλικιωμένος ανιματέρ. «Αλλά δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας έχει πρώτος ραντεβού με τα στεφάνια!» Καθώς ο άλλος ψάχνει ξύλο να χτυπήσει, ο κοντός κύριος λύνεται στα γέλια. Και ο χρόνος περνάει. Η ώρα πάει 12, αλλά η Σταχτοπούτα αυτής της εκδήλωσης δεν φαίνεται πουθενά. «Εχουμε νέα παιδιά, νέες ιδέες, νέα μυαλά!» ακούω τη γιαγιά πίσω μου να περιγράφει στο τηλέφωνο την εκδήλωση που δεν έχει καν αρχίσει. Στον διάδρομο, μια γνωστή φυσιογνωμία. «Κανένας δημοσιογράφος, ρε παιδιά, να κάτσει εδώ μπροστά;» Ο Γιάννης Μανώλης, σαν ταξιθέτης της λαϊκής δεξιάς, στέκει μόνος μπρος στο πόντιουμ. «Κανένας;» ξαναρωτά. «Κανένας…» λέει μόνος του, και κάθεται ξεφυσώντας. «Ωωω!» ακούω ξαφνικά πίσω μου. «Ο πρόεδρος!» «Νάτος!», «Αχου το παλικάρι μου!» Ο Βύρων Πολύδωρας έχει μόλις μπει στην αίθουσα. Με ταπεινά μοκασίνια αντί για τα γυαλιστερά του Prada, με γκρι μαλλί αντί για το κορακί της υπουργικής του θητείας, και με τον Χρήστο Ζώη να τον ακολουθεί ένα βήμα πίσω.
Αν ο Θερβάντες ζούσε, δύσκολα θα έβρισκε πιο ρεαλιστική απεικόνιση του δοξασμένου Δον Κιχώτη που πάντα τον συντροφεύει ο καλόβολος Σάντσο Πάντσα.
Οσο για το κοινό, εμείς κάνουμε το πιστό άλογο, τον Ροσινάντη: χειροκροτάμε στο τέλος κάθε φράσης. «Δεξιά μου, ο Ν. Σταυρόγιαννης, που είναι η προσωποποίηση της Ρούμελης», λέει ο Βύρων Πολύδωρας, «Αριστερά μου, ο Γιάννης ο Κουράκος, που αν δεν πει 10 φορές στην προσευχή του “ο Θεός να ευλογεί τη Μάνη”, δεν αισθάνεται καλά». Καθώς η προσωποποίηση της Ρούμελης κοιτάζει τον θεοσεβούμενο Μανιάτη, ο Γιάννης Μανώλης έχει λουφάξει ανέκφραστος σε μια γωνίτσα στο ακροατήριο. Οπως φαίνεται, προκειμένου να ταυτιστεί με τον τυφώνα Βύρωνα, προτιμά να αφήσει το νερό του ορφανό στο πόντιουμ.
Και το πρόγραμμα ξεκινά. «Το κόμμα μας», λέει ο κ. Πολύδωρας, «θα μπορούσε να εκαλείτο και “αμαλγαματοποίηση”». Σκέφτομαι τον δύστυχο Χρ. Ζώη, όταν άκουσε αυτή την πρόταση για το όνομα του νέου του κόμματος. Αλλά ο κ. Πολύδωρας δεν σκέφτεται τέτοια πράγματα. «Εμείς ορθώνουμε την ασπίδα μας. Είμαστε έτοιμοι για θυσία!» φωνάζει. Οι δικοί του ανεμόμυλοι είναι «τα λυκόρνεα του χρηματοπιστωτικού συστήματος», και εμείς είμαστε τα θύματα «του γρόνθου και των ονύχων των τραπεζών». Ομως, καθώς στην αίθουσα ο μέσος όρος ηλικίας αγγίζει τα δεύτερα -ήντα, δεν παρακολουθούν όλοι την κορύφωση. Πίσω μου ξεκινά ένα ύποπτο «ζζζ…». «Ντριν!» ακούγεται σχεδόν αμέσως ένα κινητό, και ο λαγοκοιμισμένος πετιέται – μέχρι και ο Χρ. Ζώης από το πόντιουμ κοιτάζει να δει τι συνέβη.
Αλλά ποιος μπορεί να ψέξει τον γηραιό κοιμώμενο; Μισή ώρα πριν, ο κ. Πολύδωρας υποσχέθηκε πως θα μιλήσει 10 λεπτά, και τώρα ακόμη φωνάζει «pacta sunt servanda!» από το πόντιουμ. Ηδη έχουν παρελάσει ο Πλαστήρας, ο Σόλων με τη Σεισάχθεια, ο Μεταξάς, ο φιλόσοφος Εντμουντ Μπερκ από το 1750, ο Μένιππος, ο Πλάτων, ο Big Brother, ο Ξενοφών που δίδαξε πρώτος την οικολογία και η βασίλισσα Θεοφανώ από το Βυζάντιο. Οταν πια ο Χρ. Ζώης παίρνει τον λόγο, θέλει προφανώς να δείξει πως κάτι ξέρει και αυτός από «κομμένη γράνα», και έτσι… «θα σας πω το ποίημα του Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπρόν», κάνει. «Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό και απατεώνα για φιλόσοφο». Ο κ. Πολύδωρας δίπλα δεν αντέχει στον πειρασμό. Με το που τελειώνει, «εξαίρετος ο Καλίλ Τζιμπράν», λέει τονίζοντας το όνομα του Λιβανέζου, που ο Χρ. Ζώης το είπε λάθος. Βλέπετε, μπορεί ο στρατηγός άνεμος να του πήρε και το υπουργείο και το προεδρείο της Βουλής, ακόμα και το κόμμα του, τη Ν.Δ., αλλά για τον Βύρωνα Πολύδωρα, το σημαντικό είναι άλλο: «Η ακεραιότητα ανέκπτωτη», λέει και στο «έκπ» τραντάζεται μαζί με το πόντιουμ. Καθώς η γιορτή τελειώνει, ο ρήτορας χάνεται στις αγκαλιές των υπερηλίκων ακροατών του. «Πώς ήτο;» τον ακούω που ρωτάει τη θαλερή γιαγιά που του κρατά το χέρι. «Ησασταν τέλειος!» απαντά εκείνη μαγεμένη. «Τέλειος…», της κάνει ο κ. Πολύδωρας με τα μάτια μισόκλειστα. «Μα, τα παραλέτε. Τέλειος είναι μόνον ο Θεός!».
