Παρά τον «θόρυβο» που προκαλούν οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τη δημιουργία των νέων κομμάτων, σαφής εικόνα για τις δυναμικές που αναπτύσσονται στην πολιτική σκηνή και ειδικότερα στον χώρο της αντιπολίτευσης δύσκολα θα υπάρξει πριν από τα τέλη Ιουνίου. Ηταν όμως εξαρχής σαφές πως μεγάλο επίδικο για τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί η διασφάλιση της δεύτερης θέσης, με τη μεγαλύτερη δυνατή διαφορά από τον αντίπαλο πόλο στο γήπεδο της Κεντροαριστεράς.
Εμπειρα στελέχη, πάντως, σημειώνουν ότι ανεξαρτήτως του ποιος θα πάρει προβάδισμα στις επερχόμενες έρευνες της κοινής γνώμης, δύσκολα η αναμέτρηση μεταξύ Ανδρουλάκη και ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα και ΕΛΑΣ θα έχει καθαρό νικητή, καθώς τα δύο κόμματα λειτουργούν ως αντεστραμμένες πυραμίδες με «αντιθετικά» πλεονεκτήματα που τελικώς είναι πολύ πιθανό να αλληλοεξουδετερωθούν, οπότε η μεταξύ τους διαφορά στις κάλπες θα είναι μικρή:
• Ο Ν. Ανδρουλάκης καταγράφει μεγαλύτερη διείσδυση στον κεντρώο χώρο, ο Αλ. Τσίπρας στον αριστερό –όπου φάνηκε πρωτίστως να στοχεύει κατά την παρουσίαση της ΕΛΑΣ–, ενώ θα δώσουν σκληρή μάχη για τη δεξαμενή της Κεντροαριστεράς.
• Το ΠΑΣΟΚ διατηρεί ως πυλώνα της εκλογικής βάσης του την περιφέρεια, ενώ οι δυνάμεις του Αλ. Τσίπρα εκτιμάται πως είναι πρωτίστως συγκεντρωμένες στο λεκανοπέδιο.
• Το ΠΑΣΟΚ, παρά τα όχι ιδιαιτέρως υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά του, έχει «δεσμούς» με την κοινωνία μέσω της παρουσίας του στην τοπική αυτοδιοίκηση και στους συνδικαλιστικούς φορείς, αλλά και του ενεργού κομματικού μηχανισμού του. Αντιθέτως, η ΕΛΑΣ θα επενδύσει κυρίως στην επικοινωνιακή υπεροχή του Αλ. Τσίπρα και στο εκτιμώμενο προβάδισμα έναντι του Ν. Ανδρουλάκη στον κρίσιμο δείκτη της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, πρόσθετος λόγος που θα είναι δύσκολο είτε το ΠΑΣΟΚ είτε η ΕΛΑΣ να υπερισχύσουν με καθαρή διαφορά στη μάχη για τη δεύτερη θέση, είναι ότι δυνητικά αντιμετωπίζουν και συγκεκριμένα κοινά προβλήματα: το ΠΑΣΟΚ για σημαντική μερίδα πολιτών φέρει πάντα το βάρος του Καστελλόριζου, της εισόδου στα μνημόνια. Ενώ ο Αλ. Τσίπρας εκείνο της διαπραγμάτευσης του πρώτου εξαμήνου του 2015 και του τρίτου μνημονίου. Επίσης, η «πλεύση» των δύο κομμάτων μέχρι τις κάλπες είναι αμφίβολο κατά πόσο θα πραγματοποιηθεί χωρίς ισχυρούς κυματισμούς.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, οι εσωκομματικές εντάσεις και η κριτική στους χειρισμούς του Ν. Ανδρουλάκη δεν αποκλείεται να επανακάμψουν, εάν το ΠΑΣΟΚ εμφανιστεί να υποχωρεί στην τρίτη –ή, ακόμη χειρότερα, στην τέταρτη– θέση. Ο Αλ. Τσίπρας, μέσω του face control που επιβάλλει στα στελέχη που εντάσσονται στην ΕΛΑΣ, είναι προφανές πως δεν θα αντιμετωπίσει ανάλογα προβλήματα. Θα βρεθεί, όμως, στο στόχαστρο πρώην συντρόφων του που θα παραμείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά.
Ραντεβού τον Σεπτέμβριο
Το όποιο δημοσκοπικό προβάδισμα πιθανώς θα καταγράψει στην παρούσα φάση το κόμμα του Αλ. Τσίπρα, η ΕΛΑΣ, δεν πρέπει να εκπλήσσει. Οπως επισημαίνεται, ο πρώην πρωθυπουργός σχεδόν μονοπώλησε τις τελευταίες ημέρες την πολιτική επικαιρότητα, γεγονός που συμβάλλει στην επανασυσπείρωση ενός τμήματος των ψηφοφόρων που τον στήριξαν στην εκλογική ήττα του 2023. Επίσης, η κριτική των άλλων κομμάτων προς το νέο εγχείρημα δεν έχει «αφομοιωθεί» από τους πολίτες.
Τέλος, το ΠΑΣΟΚ είναι πιθανόν να έχει στο υπό διαμόρφωση πολιτικό σκηνικό –έστω περιορισμένες– «διαρροές» προς τη Ν.Δ. κεντρογενών ψηφοφόρων που δεν επιθυμούν την ολική επαναφορά του Αλ. Τσίπρα. Κατά τη συγκεκριμένη ανάλυση, η δημοσκοπική «μητέρα των μαχών» για τη δεύτερη θέση δεν θα δοθεί τώρα, αλλά περί τα τέλη Ιουνίου και πρωτίστως τον Σεπτέμβριο με την έναρξη της νέας πολιτικής περιόδου, που φέτος θα συμπέσει με την τελική ευθεία προς τις εθνικές κάλπες, είτε οι εκλογές πραγματοποιηθούν πριν από το τέλος του έτους είτε την άνοιξη του 2027.
Νάρκες από την Τουρκία
Με ιδιαίτερο προβληματισμό, αναφορικά με την «αντανάκλαση» που έχει και στην εσωτερική πολιτική σκηνή, παρακολουθεί η κυβέρνηση τη στρατηγική όξυνσης στην οποία διολισθαίνει η Τουρκία, καθώς ο χρόνος προς τις κάλπες μετράει αντίστροφα και το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας αποτελούσε σταθερά ένα από τα πλέον ισχυρά χαρτιά του Κυρ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. τα τελευταία χρόνια. Οπως λέγεται, η επιθετική ρητορική της Αγκυρας, οι προκλήσεις στο πεδίο και κινήσεις όπως η επερχόμενη κατάθεση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» επιτρέπουν την αμφισβήτηση της στρατηγικής των «ήρεμων νερών» και μάλιστα όχι μόνον από την αντιπολίτευση, αλλά εκ των έσω και συγκεκριμένα από τους πρώην πρωθυπουργούς Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Η συγκεκριμένη παράμετρος είναι κρίσιμη, καθώς η κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης:
• Εκ των πραγμάτων αποτελεί «καύσιμο» για το κυοφορούμενο κόμμα του Αντ. Σαμαρά, αλλά και για τη βεντάλια των σχηματισμών που κινούνται στα δεξιά της Ν.Δ.
• Ενδεχομένως δημιουργεί ισχυρό ανάχωμα στην προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου για την επανασυσπείρωση δεξιόστροφων πρώην ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος που έχουν μετακινηθεί στη ζώνη των αναποφάσιστων.
Το ερώτημα είναι κατά πόσον το κόστος των επιθέσεων που δέχεται η κυβέρνηση για τα «ήρεμα νερά» αντισταθμίζεται –έστω μερικώς– από κέρδη σε κεντρώους ψηφοφόρους που επιθυμούν οι κινήσεις στη σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής να παραμείνουν στις ράγες της αποφυγής της έντασης και του ρεαλισμού.
Ο προβληματισμός της Αθήνας, πάντως, είναι σαφές ότι δεν περιορίζεται στις επιπτώσεις της σκλήρυνσης της στάσης της Αγκυρας στην εγχώρια πολιτική σκηνή, αλλά επεκτείνεται στην ουσία των τουρκικών προθέσεων. Η κυβέρνηση εκτιμά πως, υπό το καθεστώς εσωτερικών πιέσεων, η Αγκυρα προκαλεί αχρείαστη ένταση στις διμερείς σχέσεις, που όμως εγκυμονεί κινδύνους κλιμάκωσης ή «ατυχήματος», ενώ είναι προφανές ότι με το σκηνικό στη Μέση Ανατολή στην κόψη του ξυραφιού, δεν υφίστανται βαλβίδες αποσυμπίεσης με μοχλό την Ουάσιγκτον. Η Αθήνα εκτιμά πως ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα μετάσχει στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, οπότε είναι ευνόητο ότι δεν υφίσταται και σενάριο επίσκεψής του στην Αθήνα.
