Είναι ένα άκρως ελληνικό success story: Ο εγγονός κομμουνιστών καπνεργατών, χωρίς να σπουδάσει παρά μόνο σε ένα κολέγιο, κατάφερε να εκλεγεί δύο φορές βουλευτής της Ν.Δ., έχοντας στο βιογραφικό του μια πολυετή σχέση με τον πρωθυπουργό. Μέχρι να αναγκαστεί να χαμηλώσει το βλέμμα δηλώνοντας έτοιμος να επιστρέψει εντόκως τα «αχρεωστήτως καταβληθέντα» σε θέσεις του Δημοσίου για τις οποίες δεν είχε τα τυπικά προσόντα και στη συνέχεια να παραιτηθεί από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν σταματούσε πουθενά. Και στη Βουλή και στη μιντιακή αρένα βρισκόταν διαρκώς στην επίθεση, χωρίς να φοβάται μην τον πουν «τοξικό», κερδίζοντας δημοσιότητα με τα ντεσιμπέλ της πόλωσης. Από πού αντλούσε τόση αυτοπεποίθηση; Πιθανότατα από την τύχη, χάρη στην οποία έγινε ένας από τους 300, χωρίς να έχει διαπρέψει στη δημοσιογραφία την οποία υπηρέτησε από το 1993, μαζεύοντας τα περισσότερα από τα ένσημα για τα οποία καυχιέται, αλλά χωρίς να βρίσκει τους σταθμούς της δημοσιογραφικής καριέρας του άξιους αναφοράς στο επίσημο βιογραφικό του.
Τα κομματικά του ένσημα ήταν μάλλον εκείνα που τον έκαναν να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τρόπο αυτοϋπονομευτικό, μετά τις αποκαλύψεις για τους διορισμούς του στο Δημόσιο σε θέση επιστημονικού συμβούλου χωρίς αναγνωρισμένο πτυχίο. Προσπάθησε να βγει (πάλι) στην αντεπίθεση. Τελικά του επιβλήθηκε σιωπητήριο από το Μέγαρο Μαξίμου και υποχρεώθηκε σε μια απολογητική ανακοίνωση ανάληψης ευθύνης και συμμόρφωσης για να περιοριστεί, όσο γίνεται, το κακό.
Με το βλέμμα στην Καβάλα
Με δεδομένη την ευερεθιστότητά του, θα πρέπει να ήταν δύσκολη αυτή η άσκηση αυτοσυγκράτησης. Πειθάρχησε, όμως, γιατί δεν είχε επιλογή, προκειμένου να κρατήσει τη θέση του στην κυβέρνηση, την οποία τελικά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει υπό το βάρος των πιέσεων.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας το 2019 με 10.973 σταυρούς, έχοντας τον αέρα του εξ απορρήτων του Κυριάκου Μητσοτάκη, και το 2023 έπεσε στους 7.080 σταυρούς. Eχασε, δηλαδή, 4.000 σταυρούς μέσα σε τέσσερα χρόνια, όταν η Ν.Δ. αύξησε το ποσοστό της στον νομό κατά μία μονάδα (από 42,5% σε 43,6%) και ενώ ο πρώτος, Νίκος Παναγιωτόπουλος, διπλασίασε τις ψήφους του από 13.269 σε 26.269. Δεν αρκεί ως εξήγηση ότι ο συνυποψήφιός του ενισχύθηκε λόγω της προηγούμενης θητείας του ως υπουργού Αμυνας, γιατί και ο –καθόλου αναγνωρίσιμος– Γιάννης Πασχαλίδης που έρχεται δεύτερος στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια εξακολούθησε να προηγείται του –τηλεοπτικά δραστήριου– Μακάριου Λαζαρίδη κατά 3.000 ψήφους. Γιατί τέτοια κάθοδος για έναν νεοεκλεγέντα βουλευτή που μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι γνωρίζεται με τον πρωθυπουργό σαράντα χρόνια και συνδέεται μαζί του είκοσι;
Ο ίδιος είναι προφανές ότι διεκδικούσε μια κυβερνητική θέση για να ισχυροποιήσει την υποψηφιότητά του στις επόμενες εκλογές και τη βρήκε αφού πρώτα ίδρωσε τη φανέλα στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως εκπρόσωπος της πλειοψηφίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρήθηκε αποτελεσματικός, τολμηρός, διαβασμένος και καλά προετοιμασμένος, ενώ οι οπαδικού τύπου καβγάδες του με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου του έδωσαν πόντους στους αψίκορους του κομματικού ακροατηρίου.
Βιογραφικό άνευ σταθμών – Υπηρέτησε τη δημοσιογραφία από το 1993, μαζεύοντας τα περισσότερα από τα ένσημα για τα οποία καυχιέται, αλλά χωρίς να βρίσκει τους σταθμούς της καριέρας του άξιους αναφοράς στο επίσημο βιογραφικό του.
Το περίμενε επτά χρόνια. Να επισκεφθεί την Καβάλα ως μέλος της κυβέρνησης. Και το έκανε, με την ιδιότητα του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, την αποπομπή του οποίου ζητούσε σύσσωμη η αντιπολίτευση, στοχοποιώντας τον ως ιδανικό παράδειγμα κίβδηλης «αριστείας».
Η γνωριμία της ζωής του
Με βάση τις αφηγήσεις του, γνωρίστηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μαθητής, το 1985, όταν ήταν γραμματέας στην ΟΝΝΕΔ Γκύζη, υπεύθυνος ιδεολογικού της Νομαρχιακής, και ο Κυρ. Μητσοτάκης υπεύθυνος ιδεολογικού της ΟΝΝΕΔ Κολωνακίου. Το μόνο κοινό που είχαν ήταν η ηλικία και η κομματική στράτευση. Κατά τα άλλα, τους χώριζε άβυσσος. Ο ένας γιος πρώην πρωθυπουργού, ο άλλος γιος ηλεκτροσυγκολλητή στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ο ένας με σπουδές στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Στάνφορντ, ο άλλος στο Southeastern College.
Γεννήθηκε στην Καβάλα, αλλά πριν κλείσει χρόνο η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Είναι κάτι που πάντα του χτυπούσαν οι ανταγωνιστές του, για να παίρνουν σταθερά την ίδια απάντηση, ότι διάλεξε τον δύσκολο δρόμο, γιατί θα μπορούσε ως ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Κυρ. Μητσοτάκη να πολιτευτεί στην Αθήνα ή να τον ακολουθήσει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η Ν.Δ. είναι τόσο συνδεδεμένη με τη ζωή και την ύπαρξή του που στον επικήδειο για τη μητέρα του, το 2018, της είχε υποσχεθεί ότι «ο πολιτικός που υπεραγαπούσε», ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα γινόταν πρωθυπουργός. Με τη σύζυγό του Νάνσυ Κοτσαύτη, γνωρίστηκαν το 1993 στο πολιτικό γραφείο του τότε υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Αλέξανδρου Παπαδόγγονα και από τότε είναι αχώριστοι τόσο που όταν έφυγε αυτός από τη Γ.Γ. Ισότητας Φύλων για να εργαστεί στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, το 2013, την επόμενη μέρα προσλήφθηκε η γυναίκα του. Ο ίδιος το θεωρεί λογικό με βάση την οικογενειακή σχέση που είχαν με την τότε γενική γραμματέα Βάσω Κόλλια, αλλά δεν βρέθηκε συνάδελφός του που να θέλει να τον υποστηρίξει δημόσια για τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκε στους διαδρόμους του κομματικού κράτους πριν γίνει βουλευτής.
Από τότε που εξελέγη βουλευτής ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Λαζαρίδης ήταν δίπλα του και έφτασε να γίνει διευθυντής γραφείου Τύπου της Ν.Δ. μετά την εκλογή του στην ηγεσία. Ομως, στα επτά χρόνια της πρωθυπουργίας του δεν βρέθηκε ποτέ στο Μέγαρο Μαξίμου. Η μισθολογική του κατάταξη θα γινόταν με βάση το κλιμάκιο Δ.Ε. (Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση). Και θα ήταν ο μόνος.
