Με τις ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις να βρίσκονται πλέον εκατέρωθεν του Σαγγαρίου, τις συγκρούσεις να έχουν επί της ουσίας πάψει και την ελληνική πλευρά να διακηρύσσει ότι ο σκοπός των στρατιωτικών επιχειρήσεων της φάσης αυτής επιτεύχθηκε, η προσοχή στρεφόταν στο ζήτημα «της οργανώσεως διοικητικώς των νεοκαταληφθεισών μερών».
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Καθημερινής», στις 19 Σεπτεμβρίου 1921, για το θέμα αυτό πραγματοποιήθηκε την προηγουμένη σύσκεψη του πρωθυπουργού και συναρμόδιων υπουργών. «Το ζήτημα τούτο δεν συζητείται υπό μορφήν προσαρτήσεως», έγραφε η εφημερίδα. «Ως ήδη εδήλωσεν ο κ. Πρωθυπουργός, η Κυβέρνησις απεφάσισεν όπως οργανώση αρτιώτερον πάντας τους κλάδους της διοικήσεως των υπό του στρατού κατεχομένων μικρασιατικών εδαφών, ασφαλίση δε δι’ όσον το δυνατόν ολιγωτέρων δυνάμεων στρατού την τάξιν εις τας περιφερείας ταύτας. Ούτω θα διορισθούν πολιτικοί και οικονομικοί διοικητικοί υπάλληλοι οι οποίοι θα διοικήσουν ταύτας επί τη βάσει των ελληνικών νόμων, εν συνδυασμώ προς τα υπό της τουρκικής νομοθεσίας προστατευόμενα συμφέροντα». Το ρεπορτάζ κατέληγε αναφέροντας ότι «πάσα η οργανωτική αύτη εργασία θα εκτελεσθή διά της αρμοδιότητος και δικαιοδοσίας του Υπάτου Αρμοστού κ. Στεργιάδου, εν πλήρει ελευθερία ενεργούντος επί τη βάσει των ληφθησομένων ενταύθα αποφάσεων».
Μια σημαντική πλευρά της διοίκησης των περιοχών αυτών αναδείκνυε σε εκτεταμένο πρωτοσέλιδο άρθρο του, στο ίδιο φύλλο, ο απεσταλμένος της «Καθημερινής» Χ. Νικολόπουλος. «Εύρεν εκεί η Ελλάς», σημειώνει, «συμφέροντα πάσης εθνικότητος –εκτός των τουρκικών–, οργανισμούς οικονομικούς ξένων κεφαλαίων, εκμεταλλεύσεις εταιρειών ευρωπαϊκών, καθεστώς φόρων παραχωρημένων εις την υπηρεσίαν του οθωμανικού χρέους». Στη συνέχεια αναδεικνύει και περιγράφει τα πλέον σημαντικά, σκιαγραφώντας και τις ενέργειες που έγιναν επ’ αυτών: «Δύο εκ των κυριωτέρων προβλημάτων, ων η διαρρύθμισις ήτο ανεπίδεκτος και της ελαχίστης αναβολής, ήσαν: το των σιδηροδρόμων και το της δωδεκάτης – του φόρου επί των σπειρομένων γαιών». Καταλήγοντας, ο Χ. Νικολόπουλος εκτιμά ότι «μέχρι στιγμής υπήρξε τοιαύτη η ελληνική διαχείρισις ώστε ενώ προ των Τούρκων κατοίκων προεβλήθη μία διοίκησις ήτις εσεβάσθη και τας ανάγκας των, αφ’ ετέρου περιφρούρησε τα πολυσύνθετα ξένα συμφέροντα, άτινα είχε μεταχειρισθή προς ιδίαν αυτής συντήρησιν η επανάστασις του Κεμάλ».
