Πριν από λίγες ημέρες ο Ταγίπ Ερντογάν άσκησε για πολλοστή φορά δριμεία κριτική στο Ισραήλ, τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ, εξέφρασε την υποστήριξή του στο Ιράν, έναν από τους κύριους αντιπάλους αν όχι εχθρούς της υπερδύναμης, ενώ προχώρησε σε εμβάθυνση της πολιτικής και ενεργειακής συνεργασίας με τη Ρωσία, τον γεωπολιτικό ανταγωνιστή της Ουάσιγκτον.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός κατηγόρησε το Ισραήλ ότι απειλεί την περιφερειακή ειρήνη και ταυτόχρονα επανέλαβε την υποστήριξή του στην Τεχεράνη λέγοντας ότι η κριτική που δέχεται από τη Δύση είναι άδικη, κατηγορώντας αυτούς που προειδοποιούν το Ιράν για τα πυρηνικά όπλα ότι δεν κάνουν το ίδιο και με το Ισραήλ. Από την πλευρά της η ισραηλινή κυβέρνηση τον κατηγόρησε για ακατάσχετο ρητορικό παροξυσμό και έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η Τουρκία είναι η τελευταία χώρα που δικαιούται να κάνει κήρυγμα ηθικής, αφήνοντας εμμέσως πλην σαφώς αιχμές για την αρμενική γενοκτονία, την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Κούρδων και την εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή της βόρειας Κύπρου.
Ο κ. Ερντογάν μετέβη επίσης στη Μόσχα όπου συμφώνησε να διέλθει ο αγωγός South Stream από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και ανακοίνωσε ότι εξετάζει τη συμμετοχή της Τουρκίας σε νέα διακλάδωση του υφιστάμενου ρωσικού αγωγού Blue Stream, τη μεγαλύτερη ροή ρωσικού πετρελαίου από τον αγωγό Σαμψούντα – Σεϊχάν, αλλά και τη συνεργασία με τη Μόσχα για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου.
Οι επιλογές μιας ανεξάρτητης χώρας είναι σεβαστές και γίνονται με γνώμονα τα συμφέροντά της. Ομως, η συμπεριφορά του Τούρκου πρωθυπουργού φέρνει στον νου τις πιέσεις που ασκήθηκαν στην Ελλάδα για τη συμμετοχή της στον ρωσικό αγωγό South Stream ή για την ένστασή της στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. εάν δεν λυθεί το θέμα του ονόματος, αλλά και στην Κύπρο για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Θα υπάρξει ανάλογη δυσφορία και για την Τουρκία; Και θα ασκηθεί στη γειτονική χώρα η οποιαδήποτε πίεση, καθώς μάλιστα βρισκόμαστε σε κρίσιμη φάση για λύση του Κυπριακού;
