– Θα μπορούσε η Ελλάδα, όχι μόνο ως προεδρεύουσα του ΟΑΣΕ, αλλά και λόγω της σχέσης που έχει με τη Ρωσία, να παίξει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο σε σχέση με τη Μόσχα;
– Ναι. Νομίζω ότι μπορεί. Ηδη ξεχώρισε με την αποτελεσματική προεδρία του ΟΑΣΕ και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στην κρίση της Νότιας Οσετίας όπου μετά την κρίση και τη διάσταση απόψεων ανάμεσα στις δυτικές χώρες και τη Ρωσία, τελικά κατέθεσε μια πρόταση την οποία βρήκαμε πρακτική γιατί θα επέτρεπε σε ένα μικρό αριθμό παρατηρητών να είναι εκεί.
– Πού θα ήταν κυρίως συμβολική κίνηση, αφού οι παρατηρητές θα ήταν πολύ λίγοι.
– Μην το λέτε. Είναι και συμβολική, αλλά όταν δεν υπάρχει κανείς εκεί, είναι καλό να υπάρχουν ακόμη και είκοσι άνθρωποι στην περιοχή για να γνωρίζουμε τι συμβαίνει. Απογοητευθήκαμε που η Ρωσία δεν είδε την ελληνική πρόταση όπως την είδαμε περισσότερα από 50 μέλη του ΟΑΣΕ, ως μια πρόταση που δεν προδικάζει το καθεστώς (status neutral) και η οποία με αυτούς τους λίγους παρατηρητές απλώς θα συνέβαλε στην αύξηση της διαφάνειας σε σχέση με την ανθρωπιστική κατάσταση στην περιοχή. Και αυτό είναι λυπηρό, διότι τώρα δεν υπάρχει κανείς παρατηρητής σε μια ζώνη σύγκρουσης.
– Θα εξέταζαν οι ΗΠΑ σε κάποιο σημείο στο μέλλον το ενδεχόμενο αναγνώρισης της Ν. Οσετίας και της Αμπχαζίας;
– Οχι. Και αυτό δεν ιχύει μόνο για τις ΗΠΑ. Η Ρωσία και το καθεστώς της Νικαράγουας είναι οι μόνες χώρες στον κόσμο που έχουν αναγνωρίσει την Αμπχαζία και τη Ν. Οσετία. Αυτό λέει πολλά, όταν μάλιστα είναι δύσκολο να συμφωνήσει η διεθνής κοινότητα σε κάτι. Ακόμη και μερικοί από τους στενότερους συμμάχους της Ρωσίας είναι απρόθυμοι να ακολουθήσουν σε αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος θεωρεί ως αδικαιολόγητες και παράνομες αναγνωρίσεις.
