Τελικά, η μοίρα του Λένινγκραντ κρίθηκε από ένα τηλεφώνημα. Ηταν Αύγουστος του 1991 και ο κόσμος διαδήλωνε κατά της απόπειρας ανατροπής του Γκορμπατσόφ και της περεστρόικα. Ο επικεφαλής του σοβιέτ του Λένινγκραντ, Ανατόλι Σόμπτσακ, επικοινώνησε με τον τοπικό αρχηγό της KGB, στρατηγό Κουρκόφ και σε μερικά λεπτά αποφάσισαν να μην καταστείλουν τις διαδηλώσεις και να μην επιτρέψουν την επιστροφή στο απολυταρχικό παρελθόν. Το τηλεφώνημα οργανώθηκε από έναν βοηθό του Σόμπτσακ και αξιωματικό της KGB, τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ο διαπραγματευτής
Ο ρόλος του Πούτιν στην κρίση του Λένινγκραντ το 1991 είναι ενδεικτικός της στάσης που κράτησε σε όλη του τη ζωή: ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο και ο διαπραγματευτής. Αυτός οργάνωσε τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ του παλιού και του νέου, η οποία έφερε τη δημοκρατία στη Ρωσία αφήνοντας αλώβητο τον πυρήνα της σοβιετικής μηχανής, την ΚGΒ.
Μετά τον θρίαμβό του στις προεδρικές εκλογές του 1991 αναδείχθηκε ο ισχυρότερος ηγέτης της Ρωσίας από την εποχή του Στάλιν. Ομως, όταν ανέλαβε για πρώτη φορά την προεδρία το 1991 θεωρήθηκε ότι εμφανίστηκε από το πουθενά. Υπό την ηγεσία του η Ρωσία ξεπέρασε την απελπισία της κατάρρευσης του κομμουνισμού και τα μαύρα χρόνια της διαφθοράς και της βίας της δεκαετίας του ’90 και ο ίδιος έγινε σύμβολο. Η δημοτικότητά του στους απλούς πολίτες είναι τεράστια. Εγινε ήρωας αστυνομικών μυθιστορημάτων, ποπ τραγουδιών, πουριτανικών και νεανικών κινημάτων. Η ανάρτηση τιμητικών πινακίδων σε κτίρια τα οποία επισκέφθηκε για λίγες ώρες είναι συχνό φαινόμενο.
Από εργατική οικογένεια
Ο Πούτιν γεννήθηκε σε μια εργατική οικογένεια στις 7 Οκτωβρίου του 1952. Μόλις οκτώ χρόνια νωρίτερα ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε πεθάνει από διφθερίτιδα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ από τους ναζί.
Οι Πούτιν ζούσαν σε ένα παλιό σπίτι με βρώμικη είσοδο. Τα τρία άτομα ζούσαν σε ένα δωμάτιο διαμερίσματος, το οποίο μοιράζονταν πολλές οικογένειες. Το δωμάτιο ήταν πεντακάθαρο. Οι γονείς του ήταν πολύ απλοί άνθρωποι, εργάτες. Ο Πούτιν σύμφωνα με δηλώσεις του οδηγού του και μέντορά του στο τζούντο, Ανατόλι Ράκλιν, ήταν ένα πολύ πειθαρχημένο και καλλιεργημένο παιδί. «Ηταν ήρεμος και πολύ έξυπνος μαχητής. Το τζούντο τού έμαθε να εκμεταλλεύεται τα λάθη των αντιπάλων του και τις ενδεχόμενες στιγμές αδυναμίας τους», τονίζει ο Ράκλιν.
Στο σχολείο ο Πούτιν πέρασε απαρατήρητος. Είχε αναλάβει την εβδομαδιαία παρουσίαση στους συμμαθητές του των εξελίξεων στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Στα 17 του αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην κατασκοπεία. Στη δεκαετία του ’60 το επάγγελμα του κατασκόπου είχε μεγάλη απήχηση. Σήμαινε τη μάχη κατά του φασισμού και όχι του καπιταλισμού. Αφού σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο, ο Πούτιν εισήχθη στη «σχολή ανωτάτων σπουδών της KGB» της Μόσχας. Εστάλη στην τότε Ανατολική Γερμανία όπου στρατολογούσε πράκτορες στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης.
Στα υψηλότερα κλιμάκια
Η πανθομολογούμενη ικανότητά του να γοητεύει τους συνομιλητές του τον οδήγησε στα υψηλότερα κλιμάκια του Κρεμλίνου. Η ακριβής αιτία της αποχώρησής του από την KGB το 1991 παραμένει άγνωστη. Πολύ γρήγορα ο Σόμπτσακ βρήκε στο πρόσωπο του Πούτιν έναν ικανό και προικισμένο βοηθό. Ο Σόμπτσακ και ο Πούτιν αναδείχθηκαν στην ταραγμένη δεκαετία του ’90 του Μπόρις Γέλτσιν. Τον Μάρτιο του 1997 ανέλαβε το πρώτο του πόστο στο Κρεμλίνο. Οι ικανότητες και η αφοσίωσή του, του επέτρεψαν να ξεχωρίσει.
Η εμπιστοσύνη του Γέλτσιν στο πρόσωπό του ήταν τέτοια που τον διόρισε διευθυντή της FSB πρώην KGB. Η υγεία του Γέλτσιν επιδεινώθηκε και ο πρόεδρος τον όρισε διάδοχό του και του ανέθεσε τη θέση του πρωθυπουργού. Η εκτίναξη του Πούτιν έχει μία μόνο εξήγηση. Ο Πούτιν κατόρθωσε να γίνει απαραίτητος στον ασθενικό Γέλτσιν, ο οποίος είχε ανάγκη από έναν έμπιστο και αφοσιωμένο βοηθό.
Ως πρόεδρος, ο Πούτιν εξαπέλυσε τη δεύτερη στρατιωτική εκστρατεία στην Τσετσενία, αντιδρώντας στις πολλαπλές βομβιστικές επιθέσεις που σημειώθηκαν σε ολόκληρη τη Ρωσία και αποδόθηκαν στους Τσετσένους. Η εξουσία του Πούτιν εδραιώθηκε τον Δεκέμβριο του 2003, μετά τις εκλογές.
Ο Πούτιν δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του για συγκέντρωση απόλυτης εξουσίας προς όφελος του ρωσικού κράτους, όπως ο μεταρρυθμιστής μονάρχης του 18ου αιώνα, ο Μεγάλος Πέτρος. Σήμερα ο Πούτιν δικαιολογεί την τσαρικού τύπου απόλυτη εξουσία του υποστηρίζοντας ότι αποτελεί το στήριγμα των εκατομμυρίων ενδεών Ρώσων, οι οποίοι γνωρίζουν ότι υπάρχει ένας μόνο άνθρωπος που μπορεί να τους βοηθήσει.
