Υπάρχουν, τουλάχιστον τέσσερα, κοινά στοιχεία ανάμεσα στη Μόσχα και στη χώρα μας: Πρώτον, πολλά γράμματα στις διαφημιστικές, αλλά και στις πινακίδες των κτιρίων και των καταστημάτων, μοιάζουν με τα ελληνικά – και ασχέτως του πώς προφέρεται το καθένα, το γεγονός προκαλεί εντύπωση. Δεύτερον, το ίδιο θρήσκευμα, και τούτο φαίνεται στους ναούς. Τρίτον, ο πληθυσμός της Μόσχας είναι… λίγο μεγαλύτερος εκείνου της Ελλάδας και τέταρτον, αμφότεροι έχουμε σοβαρότατα προβλήματα με τη γραφειοκρατία!
Το τελευταίο, εκτός του ότι κάποτε εξουδετερώνει στη σκέψη ενός Ρώσου την άριστη εικόνα που έχει για τους Ελληνες, καθώς του προκαλεί έντονα αρνητικά αντανακλαστικά έναντι του ελληνικού κράτους (ιδού μία ακόμα «ομοιότητα» ανάμεσα στους δύο λαούς…), αποτελεί και σοβαρότατο εμπόδιο γι’ αμφότερες τις πλευρές, στα όποια σχέδια υπάρχουν για περαιτέρω ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων.
Το διήμερο των επαφών στη Μόσχα μεταξύ της πολυπληθούς ελληνικής πολιτικο-επιχειρηματικής αποστολής και των Ρώσων αξιωματούχων και επιχειρηματιών, κατέδειξε, πολλές φορές με έντονο τρόπο, την ύπαρξη του συγκεκριμένου προβλήματος. Για «γραφειοκρατικές δυσκολίες» μίλησε εκτός των άλλων ο υπουργός Γεωργικής Ανάπτυξης κ. Ευ. Μπασιάκος, όπως επίσης και ο υπουργός Αγροτικής Βιομηχανίας της Ρωσίας κ. Αλ. Γκορντίεφ, ο οποίος κάποια στιγμή αναγνώρισε και ένα «ελαφρυντικό» για την ελληνική πλευρά: «Κατανοούμε», είπε, «ότι η Ελλάδα είναι μέλος της E.E. και εφαρμόζονται αρκετά σκληροί, κατά την εκτίμησή μας, περιορισμοί στην εισαγωγή ρωσικών προϊόντων».
Δικαίως, όπως πολλοί ισχυρίζονται, ή αδίκως όπως ορισμένοι αντιτείνουν, η αρνητική για το ελληνικό κράτος εικόνα υπάρχει και σε πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά προσωπικά ενδιαφέροντα (εργασία, έκδοση βίζας κ.ά.). Βεβαίως, σε έναν κόσμο που «μετριέται» δυστυχώς σήμερα με αριθμούς (ευρώ ή δολάρια) και όχι με αξίες και ανθρώπινους όρους, σε επίσημο επίπεδο φαίνεται να μένει το παράδειγμα που έδωσε με έμφαση ο κ. Γκορντίεφ: «Σήμερα, το σύνολο των ελληνικών επενδύσεων στη ρωσική οικονομία ανέρχεται περίπου σε 130 εκατ. δολάρια. Είναι πολλά ή λίγα; Για παράδειγμα, μπορώ να αναφερθώ στην Ολλανδία, της οποίας οι άμεσες επενδύσεις των επιχειρηματικών φορέων στη ρωσική οικονομία είναι 14 δισ. δολάρια. Για το λόγο αυτό», πρόσθεσε, «η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα ως προς αυτό τον δείκτη, μόνο στο τέλος της τρίτης δεκάδας στον κατάλογο των χωρών – επενδυτών»!
Μια άλλη παράμετρος του προβλήματος, έχει όχι ποσοτικά, αλλά «ποιοτικά» χαρακτηριστικά: H Ελλάδα λαμβάνει από τη Ρωσική Ομοσπονδία ενεργειακά προϊόντα αναμφισβήτητης αξίας, ενώ δίνει προϊόντα περιορισμένου «βεληνεκούς», όπως -κατά κύριο λόγο- γούνες, καπνό και φρούτα.
Ταυτόχρονα, όπως πολλοί επισήμαναν και με την ευκαιρία της τελευταίας ελληνικής αποστολής, ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν είναι η απουσία ελληνικών τραπεζών στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ενδεικτικό είναι ότι για την τελευταία αυτή αποστολή στη Μόσχα, μόνο μία ελληνική τράπεζα και μία κυπριακή ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του υπουργείου Εξωτερικών.
Λέγεται, επίσης, ότι πέραν του παραδοσιακού ελληνικού ενδιαφέροντος για τα ενεργειακά προϊόντα και ιδιαίτερα για το πετρέλαιο, ελληνικό ενδιαφέρον επιδεικνύεται (δειλά προς το παρόν) και στον κατασκευαστικό τομέα: H Μόσχα, τουλάχιστον, είναι ένα απέραντο εργοτάξιο, όπως μπορεί πολύ εύκολα ο επισκέπτης να διαπιστώσει, γεγονός το οποίο καταδεικνύει το εύρος των όποιων ελληνικών επενδύσεων.
Προθέσεις
Επιπρόσθετη σημασία έχει ότι, όπως επισήμανε ο επικεφαλής της ελληνικής αποστολής και αρμόδιος για θέματα οικονομικής διπλωματίας υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ευρ. Στυλιανίδης, κατά τη διάρκεια των επαφών στη Μόσχα, διερευνήθηκαν σε βάθος προθέσεις και η εκατέρωθεν βούληση για ανάπτυξη διμερών συνεργασιών με στόχο ανάληψη πρωτοβουλιών και δρομολόγηση ελληνορωσικών δράσεων ακόμα σε τρίτες χώρες. Φιλόδοξα σχέδια; Σίγουρα! Ρεαλιστικά; Το αμέσως προσεχές μέλλον θα δείξει!
