Κύριε διευθυντά
Επειδή ο κ. πρωθυπουργός και ο τέως συνέταιρός του κ. Καμμένος, μετά το πολιτικό τους διαζύγιο, στη μεταξύ τους αντιπαράθεση στη Βουλή κατέφυγαν σε στίχους Ελλήνων ποιητών, θα ήθελα και εγώ να μνημονεύσω τους στίχους του Ζακυνθινού ποιητή μας Ανδρέα Κάλβου, καθώς και απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του ένδοξου στρατηγού του ’21 Μακρυγιάννη, τα οποία μετά τόσα χρόνια παραμένουν επίκαιρα και δείχνουν ότι η νοοτροπία μας, και ειδικά των κυβερνώντων σήμερα τη χώρα, παραμένει στα εθνικά μας ζητήματα η ίδια.
«…Της θάλασσας καλύτερα φουσκωμένα τα κύματα να πνίξουν την πατρίδα μου, ωσάν απελπισμένην έρημον βάρκαν. […] Καλύτερα, καλύτερα, μίαν φλόγα να ιδώ παντού χυμένην,τρώγουσαν πόλεις, δάση, λαούς και ελπίδας. Καλύτερα,καλύτερα διασκορπισμένοι οι Ελληνες να τρέχωσι τον κόσμον, με εξαπλωμένην χείρα, ψωμοζητούντες. Παρά προστάτας ν’ άχωμεν…»
Κάλβος
«…Σας βοήθησαν οι φιλόσοφοι με αρετή, με φώτα πατριωτικά. Εκείνοι είχαν φώτα και αρετή, εσείς γενναιότητα και καθαρόν πατριωτισμόν. Και δοξαστήκατε. Δεν είχατε τον Κωλέτση, τον Ζαΐμη, τον Μεταξά, κι άλλους τοιούτους, να θέλουν άλλος την Αγγλίαν, άλλος την Γαλλία, άλλος την Ρουσία, άλλος την Αούστρια, κι άλλος την Μπαυαρία και έκαναν χιλιάδες αντενέργειες και συχνούς εμφύλιους πολέμους και ζητούσαν να σκοτώσουν μ’ αυτές τις αντενέργειες όσους ήθελαν να βαστάξουν την πατρίδα όταν οι Τούρκοι κινδύνευαν και τους σκότωσαν και χάθηκε όλο το άνθος των Ελλήνων εις τους εμφυλίους πολέμους. Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, που ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης…»
Μακρυγιάννης
Παναγιωτης Καραμανωλης, Αντιναύαρχος (ε.α), Π. Φάληρο
