Κύριε διευθυντά
Αν κάποιος παρακολουθούσε την πολιτική επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα θα άκουγε και θα έβλεπε πολλά. Μεταξύ άλλων, θα άκουγε τον πρωθυπουργό της χώρας να χαρακτηρίζει το 70% των πολιτών που εναντιώθηκε στη συμφωνία των Πρεσπών «ακροδεξιούς» και «μη σκεπτόμενους». Θα έβλεπε τον αναπλ. υπουργό Υγείας κ. Παύλο Πολάκη να επιτίθεται με χυδαίο τρόπο σε δημοσιογράφο και την ίδια στιγμή να καλύπτει με την εκκωφαντική του σιωπή τα ερωτήματα για τα τέσσερα πλαστά πτυχία του διοικητή του Κρατικού Νίκαιας. Θα άκουγε την κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου να καλεί τους βουλευτές της αντιπολίτευσης να «δώσουν πόνο», ενώ λίγο αργότερα θα έπλεκε το εγκώμιο των δημοσίων υπαλλήλων και των wanabee δημοσίων υπαλλήλων που θα στείλουν τη Ν.Δ. «και πάλι στην αντιπολίτευση».
Θα παρατηρούσε, επίσης, την κυβέρνηση της χώρας να είναι η μόνη στον δυτικό κόσμο που στηρίζει το καθεστώς Μαδούρο. Θα παρακολουθούσε τον κ. Αρ. Φωκά να κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι δεν «προβλέπει ο κανονισμός να σταματάει η διαδικασία και να γίνεται ονομαστική ψηφοφορία. Αυτό που κάνατε είναι για γέλια». Την επόμενη ημέρα θα μαθαίναμε ότι ο βουλευτής έλειπε από την ψηφοφορία κατ’ εντολήν του αρχηγού του κόμματός του. Είχε πάει να πιει μια γκαζόζα. Για γέλια όντως. Ως επιστέγασμα των παραπάνω, θα μάθαινε ότι ο πρόεδρος της Βουλής ζήτησε από μέλος του Κοινοβουλίου να καθυστερήσει την παραίτησή του για να εξυπηρετήσει τις σκοπιμότητες της κυβέρνησης.
Αν κάποιος παρακολουθούσε τα παραπάνω περιστατικά θα μπορούσε να βγάλει ορισμένα πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για το ύφος και το ήθος των ανθρώπων που μας κυβερνούν. Θα παρατηρούσε την αλαζονεία και τον αυταρχισμό μιας εξουσίας σε αποδρομή, μιας κυβέρνησης που ξεθυμαίνει μέρα με τη μέρα σαν την γκαζόζα του κ. Φωκά. Θα αντιλαμβανόταν τις (αντι)θεσμικές παρεκτροπές που εξυφαίνονται εν είδει πολιτικού παιγνίου στον βωμό της μικροκομματικής σκοπιμότητας. Τον κουτσαβακισμό και την κουτοπονηριά ανθρώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιληφθούν τις αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν μπροστά στα μάτια της κοινής γνώμης. Την «πολιτική αυταρέσκεια» που μεταξύ άλλων ποιοτικών χαρακτηριστικών «συνιστά ύφος μιας εξουσίας» όπως σημειώνει ο κ. Μ. Τσιντσίνης («Η Καθημερινή» 31.01.2019).
Σύμφωνα με τις διδαχές του Ηράκλειτου, «η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του». Αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να σημαίνουν για τη μοίρα αυτής της χώρας οι παραπάνω συμπεριφορές…
Δημήτρης Τζινης, ΜSc Management, University of Glasgow
