Κύριε διευθυντά
Κάθε καλοκαίρι που επισκέπτομαι το χωριό του πατέρα μου στην ορεινή Αρκαδία, ένας καλοσυνάτος κάτοικος με καλωσορίζει πάντοτε με την ίδια φράση «Κύριε καθηγητά, τη Θράκη και τα μάτια σας». Οταν τον ρωτάω γιατί με καλωσορίζει με αυτόν τον τρόπο, μου απαντάει κάθε φορά με την ίδια φράση: «Γιατί εγώ υπήρξα δάσκαλος σε ορεινή περιοχή της Ροδόπης και έβλεπα καθημερινά τον κίνδυνο του αφελληνισμού της». Δάσκαλος αυτός, καθηγητής στη Νομική Σχολή της Κομοτηνής εγώ, ο στόχος είναι πάντα ο αυτός: Ο,τι μας διαφύλαξαν οι πρόγονοί μας, οι πρόσφυγες που επέζησαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι σημερινοί κάτοικοι μιας πολυπολιτισμικής περιοχής, μας δημιουργεί την αυτονόητη υποχρέωση να μη γίνουμε λιποτάκτες.
Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί η είδηση ότι ο υπουργός Παιδείας, γέννημα θρέμμα Φαναριώτης, ετοιμάζεται να δηλώσει την ίδρυση μιας νέας Νομικής Σχολής στην Πάτρα. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη διαπίστωση από όλους τους δικηγόρους και πανεπιστημιακούς ότι το δικηγορικό επάγγελμα είναι πια κορεσμένο στη χώρα μας, το βέβαιο είναι ότι μια τέταρτη Νομική Σχολή θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα για την ανάπτυξη της Κομοτηνής. Ως αντίδραση σε αυτό, όχι μόνο ομόφωνα οι καθηγητές και οι φοιτητές της Νομικής Σχολής αποφάσισαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας να αναστείλουν τη λειτουργία της σχολής, αλλά και όλοι οι φορείς της πόλης συμμετέχουν σε μια καθολική απεργία. Το να πρυτανεύσει η κοινή λογική για την ανάκληση αυτής της ακατανόητης απόφασης δεν είναι το μόνο που αναμένει κανείς από τον κ. υπουργό. Με δεδομένο ότι το θέμα έχει κατ’ εξοχήν εθνικές προεκτάσεις, είμαι σίγουρος ότι ένας απόγονος Φαναριώτης δεν θα θελήσει να είναι αυτός που θα συμβάλει στο σβήσιμο ενός φάρου του Ελληνισμού, που οι ρίζες του χάνονται στα βάθη της Ιστορίας. Φαντάζομαι άλλωστε ότι και ο ίδιος δεν έχει λησμονήσει πως έσβησε ο φάρος της δικής του καταγωγής, της βασιλεύουσας, μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας.
Στ. Παπαγεωργιου – Γονατας, Αν. καθηγητής Ποινικού Δικαίου, ΔΠΘ-Δικηγόρος
