Κύριε διευθυντά
Εδώ και (πάρα) πολλά χρόνια διδαχθήκαμε ότι «Κράτος είναι ορισμένος λαός, που κατοικεί σε ορισμένη χώρα και είναι οργανωμένος σε ιδιότυπο νομικό πρόσωπο, το οποίο ασκεί αυτοδύναμη εξουσία». Ο ορισμός περιείχε πάντα την απάντηση στο ερώτημα «τις πταίει» του Χαριλάου Τρικούπη, στους «Καιρούς» της 29-6-1874, το οποίο –φευ– έφερε και πάλι στα πρωτοσέλιδα η τραγική επικαιρότης. Η προσφιλής και βολική επινόηση του κράτους-δυνάστη, εκμεταλλευτή κ.λπ. δεν μπορεί να έχει πεδίο εφαρμογής (παρά μόνο προσωπικώς σε συγκεκριμένα όργανα του κράτους), αφού η διαφοροποίηση –και μάλιστα σε εχθρική σχέση– κράτους/πολίτη δεν μπορεί να υπάρξει, εφόσον το κράτος είναι ο λαός του. Συνεπώς η απάντηση στο, στερεότυπο πια, ερώτημα απεικονίζεται στον καθρέφτη του ερωτώντος – η απάντηση είναι ότι εμείς φταίμε.
Εμείς θεσπίζουμε ή δεν θεσπίζουμε, τηρούμε ή παραβαίνουμε τους κανόνες της διαβίωσης – ενίοτε και επιβίωσής μας. Εμείς δηλώνουμε στον/στη συμβολαιογράφο ότι το ακίνητό μας στη Μάνδρα δεν βρίσκεται σε ρέμα, εμείς αγοράζουμε και χτίζουμε «με τους κόπους μιας ζωής» το αγροτεμάχιο που έχει «πρόσωπο» σε οδό με πλάτος που δεν αρκεί για δύο αυτοκίνητα. Εμείς είμαστε οι υπάλληλοι της πολεοδομίας, οι εφοριακοί, οι επιτιθέμενοι μπαχαλάκηδες αλλά και οι αστυνομικοί που τους υφίστανται (επειδή, όπως λένε, τους το επιβάλλει η πολιτική τους ηγεσία, η οποία όμως και αυτή από εμάς αποτελείται). Ολοι αυτοί δεν είναι εξωγήινοι, «δικά μας παιδιά» είναι.
Ο καθένας μας –προπαντός τα θύματα–, πριν κατηγορήσει και κατακρίνει το κράτος, ας τα σκεφτεί όλα αυτά και ας ελέγξει τον εαυτό του. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ελεγχθούν και να λογοδοτήσουν συγκεκριμένα πρόσωπα και για συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις.
Κωστας Γ. Μπονιφατσης
