Κύριε διευθυντά
Ανήκω στους ζωόφιλους κι έχω έναν γάτο (τον Ρόκο), που μόλις ανοίγω την «Καθημερινή», της οποίας είμαι αναγνώστης εξ απαλών ονύχων, σπεύδει να κουλουριαστεί στο στήθος μου, υποθέτω για να διαβάσει κι εκείνος. Το κείμενο για τον γάτο Ραμσή («Σημειωματάριο» 28/1/2017) επιβεβαιώνει πως οι καλές εφημερίδες διαθέτουν στήλες που, πέρα από την ενημέρωση, αγγίζουν και το συναίσθημα του αναγνώστη. Και δεν ξεχνώ πόσα οφείλω στους «χρονογράφους» και των άλλων, παλαιών εφημερίδων. Επιστρέφοντας από το γυμνάσιο στο σπίτι, σταματούσαμε με τους συμμαθητές μου στο περίπτερο και διαβάζαμε στα κρεμασμένα φύλλα –πλην, βεβαίως, των πηχυαίων τίτλων– τα κείμενα αυτά που υπέγραφαν μεγάλοι της δημοσιογραφίας (ο Παύλος Παλαιολόγος στο «Βήμα», ο Δημήτρης Ψαθάς στα «Νέα», ο Σπύρος Μελάς στην «Εστία»). Για να επισημάνω την αξία αυτών των χρονογραφημάτων, να υπενθυμίσω πως ήταν πάντα στην πρώτη σελίδα (και αυτό μας έδινε την ευχέρεια της «λαθρανάγνωσης»). Και σκεφτείτε τι παιδεία για έναν μαθητή, να διαβάζει, καθημερινά, αυτά τα διαμάντια του γραπτού λόγου.
Δημητρης Βλασσης, Αρχιτέκτων – γλύπτης
