Κύριε διευθυντά
Τώρα στα βαθιά γεροντάματα, ούτε ελπίδες ούτε όνειρα συντροφιά σού κάνουν. Ευτυχώς που ευκαιρία γυρεύουν οι αναμνήσεις κοντά σου να ζωντανέψουν! Να, π.χ. με κάποιο θόρυβο ανώτατων μάλιστα δικαστικών, που δεν τους έφτασε ο καθιερωμένος συνταγματικά χρόνος το καθήκον τους να ολοκληρώσουν και ζητάνε παρατάσεις… Οι αναμνήσεις μου ολοζώντανες μπροστά μου προβάλλουν και μου θυμίζουν κάτι δασκάλους –δάσκαλος, βλέπετε, κι εγώ– που στα χωριά τούς είχαν με απόλυτο σεβασμό και όλοι όσο ψηλά και αν ανέβηκαν, έσκυβαν με δακρυσμένα μάτια να φιλήσουν τα ροζιασμένα χέρια των δασκάλων τους! Τους θυμάμαι –τότε ήμουν βυζασταρούδι της παιδείας εγώ– πόση ευτυχία πλημμύριζε τούτο το χειροφίλημα τους πνευματικούς γονείς –τους δασκάλους– και πόσα δάκρυα συνόδευαν την ευτυχία αυτή.
Ομολογώ, πως και τώρα που κι εγώ γέρασα –παραγέρασα μάλιστα– μεγαλύτερη πληρωμή για τον δάσκαλο –όσο ψηλά κι αν ανέβηκε πάλι δάσκαλος νιώθει– δεν μπορεί να γίνει! Γι’ αυτό και καθώς προς το τέρμα βαδίζει, τούτη η ευτυχία σαν χαρά θεία τον συντροφεύει!
Βέβαια υπήρχαν και υπάρχουν και σήμερα μερικοί –λείπει η ήρα από το στάρι;– που όλο ανικανοποίητοι είναι κι όλα τους φταίνε, οι συνθήκες της ζωής τους, ο χρόνος που δεν έφτασε να ολοκληρώσουν το έργο τους κ.λπ. Ολα λοιπόν τους φταίνε και ποτέ ο εαυτός τους.
Δεν το κρύβω πως από πίσω τους ακούνε ψιθυριστά τη μεγάλη αλήθεια, πως στην πραγματικότητα ευτυχώς που πήραν σύνταξη και δεν πρόλαβαν κι άλλα να γκρεμίσουν, κι ένα σωρό άλλα σχόλια καθόλου κολακευτικά για το έργο τους! Αυτά βέβαια για την παιδεία που κάπως καλά ξέρω! Μακάρι να μη γίνονταν και στη Δικαιοσύνη τέτοια ή και χειρότερα. Ομως δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μπορούν κάποιοι να κάνουν όσο είναι μεσήλικες ό,τι νέοι δεν μπόρεσαν! Μήπως φοβούνται αντί να ελπίζουν πως ό,τι αυτοί δεν μπόρεσαν οι διάδοχοί τους θα κάνουν; ΄Η μήπως τους θεωρούν ανίκανους, ενώ αυτοί… αλλά ας σταματήσω… Το σήμερα για τη Δικαιοσύνη μιλάει μόνο του…
Ιωαννης Κων. Θανος, Συντ/χος Εκπαιδευτικός
