Κύριε διευθυντά
Μετά επτά χρόνια, τρία μνημόνια, αναβολές και ατέρμονες συζητήσεις, έκλεισε και η δεύτερη αξιολόγηση. Μια συμφωνία καλή, κακή ή μέτρια, ο χρόνος θα το δείξει. Σημασία έχει ότι η χώρα από την απόλυτη ακινησία βρίσκεται σε αφετηρία για επανεκκίνηση. Η διαδρομή που έχουμε να διανύσουμε αποτελεί ηράκλειο άθλο. Θα πρέπει να διανύσουμε σαράντα δύο συνεχόμενους Μαραθώνιους κι ένα Σπάρταθλο. Εδώ το Σπάρταθλο συμβολίζει τα επόμενα πέντε χρόνια συνεχές πλεόνασμα πάνω από 3,5% και οι σαράντα δύο Μαραθώνιοι συνεχές πλεόνασμα 2% μέχρι το 2060. Δύσκολο αγώνισμα ή τιμωρία από τους δανειστές, αν λάβουμε υπόψη μας ότι στις καλές εποχές, που έρρεε άφθονο χρήμα, το πλεόνασμα δεν υπερέβαινε το 2%. Οσο για την ανάπτυξη, που απαιτούν και γι’ αυτήν υψηλά νούμερα, θυμίζουμε ότι με άνθηση της οικοδομής με τα ολυμπιακά έργα, τα τελευταία είκοσι χρόνια προ κρίσης δεν υπερέβαινε τον μέσο όρο του 1,5%. Και εδώ το ΔΝΤ κάτι ξέρει και επιμένει. Με τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας (βλ. αυτόματο «κόφτη») και τα πεδούκλια στα πόδια μας για υπερβολική ανάπτυξη, οι Ελληνες θα πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Κόμματα και πολιτικοί, που έχουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, οφείλουν να σταθούν για μια φορά στο ύψος των περιστάσων και να πορευθούν ενωμένοι με τον λαό, που δεν είναι άμοιρος ευθυνών, άλλοτε ακούσια και άλλοτε εκούσια. Τα επτά χρόνια των καθυστερήσεων με λεονταρισμούς και απειλές ή και απειρία λειτούργησαν όπως η γάγγραινα που οι κομπογιαννίτες προσπαθούσαν να τη γιατρέψουν με ασπιρίνες και ξόρκια. Οσο για το χρέος, είναι πολύπλοκο, αφού η όποια ευεργετική ρύθμιση για μας μπορεί να αποτελέσει δεδομένο και για άλλες χώρες με πολλαπλάσιο χρέος. Γι’ αυτό ας κρατήσουμε την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.
Δημητρης Μαυραειδοπουλος
