Κύριε διευθυντά
Αναπολώ τον αξέχαστο αιώνιο έφηβο της Βουλής των Εφήβων και αγαπημένο συγγραφέα, Αντώνη Σαμαράκη, (και κουμπάρο μου διότι με στεφάνωσε), ο οποίος ήταν πανταχού παρών, όπου τον ζητούσαν, στα σχολεία να μιλήσει στα παιδιά και να τους δώσει ελπίδα για το μέλλον τους. Εφυγε με πικρία διότι δεν έβλεπε ελπίδα σε αυτόν τον τόπο. Πώς να υπάρξει ελπίδα όταν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι που ψηφίζουν οι 300 (όχι οι ήρωες του Λεωνίδα) τους οποίους οι ίδιοι δεν εφαρμόζουν. Εχουν ψηφίσει το άσυλο που τους προστατεύει από όλες τις παραβάσεις, οικονομικές ή άλλες… Τι σημαίνει άσυλο στα πανεπιστήμια, ιδίως στο ΕΜΠ όπου εγκαταστάθηκε το εργαστήριο παραγωγής μολότοφ από Ελληνες και ξένους αναρχικούς που καταστρέφουν όποτε θέλουν ανενόχλητοι τα πάντα; Είναι οι προστάτες των Εξαρχείων (που κατάντησε Χάρλεμ). Πού είναι η πρυτανεία, η αστυνομία, η Δικαιοσύνη; Οσο για το υπουργείο Παιδείας, είναι υπό διάλυση, αφού ετοιμάζουν ήδη από το Δημοτικό τα παιδάκια να αποφασίζουν στα συνδικαλιστικά τους συμβούλια για τους καθηγητές τους. Τι αίσχος… όπως οι προηγούμενοι Μπαλτάς – Φίλης και ο καινούργιος Γαβρόγλου θέλουν να εφαρμόσουν ένα σύστημα Παιδείας στα δικά τους κομμουνιστικά πρότυπα. Ερωτώ, πού είναι οι διανοούμενοι αυτής της χώρας; Γιατί αδιαφορούν; Να ξεσηκωθούν, να επαναστατήσουν για μια σωστή παιδεία που είναι το μέλλον της χώρας. Ζητείται Ελπίς αείμνηστε Αντώνη Σαμαράκη, αλλά δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα με τέτοιες προσωπικότητες…
Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη
