Κύριε διευθυντά
Η ερμηνεία των κανόνων Δικαίου είναι διεργασία ψυχής κατά λόγο, επιστήμη και αρετή, μάλιστα δε των κανόνων του Δικαίου Συντάγματος, επιπλέον, με ευσέβεια και φιλοπατρία. Διότι η κρίση του συνταγματικού νομοθέτη περί μελλόντων ανάγεται (Αριστοτέλης, «Ρητορική» Α΄ 1354 Β΄ και 1358 Β΄). Διότι το Σύνταγμα συντάσσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Οσο τέλειο είναι το Σύνταγμα, τόσο εφαρμόζεται η γραμματική ερμηνεία, η οποία συνάδει με την επιστημονική ή λογική ερμηνεία και, βέβαια, με την τελολογική ερμηνεία. Γι’ αυτό, το Σύνταγμα πρέπει να έχει το χάρισμα της απλότητος, ώστε να γίνεται αντιληπτό από κάθε πολίτη. Η διάταξη του άρθρου 88 παρ. 5 του Συντάγματος ορίζει: «Οι δικαστικοί λειτουργοί, έως και τον βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας τους και όλοι όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους. Για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής θεωρείται, σε κάθε περίπτωση, ως ημέρα που συμπληρώνουν το όριο αυτό η 30ή Ιουνίου του έτους της αποχώρησης του δικαστικού λειτουργού». Η διάταξη αυτή είναι απλή και καθαρή για κάθε πολίτη. Εφαρμόζεται επί 41 έτη, από της ισχύος του Συντάγματος του έτους 1975. Χωρίς να ελέγξει κανείς τη σαφή βούληση του συνταγματικού νομοθέτη, την οποία εφαρμόζει απαρέγκλιτα. Για εμάς τους Ελληνες, η ορθή εφαρμογή των κανόνων του Δικαίου αποτελεί εκπλήρωση θείας εντολής, με βαρύτατο τίμημα για τους τυχόν παραβάτες. Αρκεί η υπόμνηση του μύθου του Πρωταγόρα. Επειδή ο Ζεύς φοβήθηκε για το γένος μας μήπως ολότελα εξαφανισθεί από τη μεταξύ των ανθρώπων διαφθορά, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την «αιδώ» και τη «δίκη», δηλαδή την αξία του ανθρώπου και την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη, για να υπάρξουν αρμονία στις πόλεις και δεσμοί φιλίας δημιουργικοί. Σε όλους τους ανθρώπους να δώσει τα δύο υπέρτατα αυτά αγαθά. Και να βάλει νόμο από μέρους του Διός, όποιος δεν μπορεί να μετέχει στην ευπρέπεια ή την εντροπή και στη δικαιοσύνη, να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλεως (Πλάτωνος, «Πρωταγόρας» 3226…). Τα δύο αυτά αγαθά, η αξία του ανθρώπου και η δικαιοσύνη, απετέλεσαν τις υπέρτατες αξίες του Δικαίου της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Ο παραβάτης των δύο αυτών αξιών παύει να συγκαταλέγεται μεταξύ των συνανθρώπων. Είναι οπωσδήποτε ανάξιος για οποιοδήποτε δημόσιο λειτούργημα, κατά το ύφος του αξιώματος, από το οποίο πρέπει πάραυτα να εκπέσει. Διότι το μολύνει. Εν προκειμένω, είναι παραβάτης του Δικαίου του Συντάγματος, το οποίο αποτελεί μία σύνθεση των αρχών και των αξιών της ζωής.
Το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του Συντάγματος επιβάλλει τη θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων να σέβονται το Σύνταγμα. Εντούτοις, παραβιάζεται. Από ποιον; Από τον υπέρτατο εγγυητή. Από την πρόεδρο του Αρείου Πάγου!
Οι υψηλές έννοιες του Συντάγματος επιδέχονται ερμηνευτικές αναζητήσεις από τη λαϊκή θυμοσοφία, κατά την οποία «ανύπαντρος προξενητής για λόγου του γυρεύει».
Κωνσταντινος Χρ. Τρακας, Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου Ε.Τ.
