Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατο άρθρο του κ. Δημήτρη Ρηγόπουλου, θα ήθελα να εκφράσω την άποψη που καμιά φορά συμβαίνει να μοιράζομαι με φίλους καπνιστές που συμφωνούν όπως εγώ. Το γιατί δεν απαρνιόμαστε αυτή την (κακή, ομολογουμένως) συνήθεια χρειάζεται συζήτηση και δεν είναι το ζητούμενο εδώ.
Απλά θεωρώ πως το θέμα του καπνίσματος στα εστιατόρια (παγκοσμίως) είναι εν πολλοίς άκρως αντιδημοκρατικό και μονομερές. Σεβόμαστε βέβαια αυτούς που ενοχλούνται, αλλά δεν θα έπρεπε, όταν το επιτρέπει η επιφάνεια του μαγαζιού, να αφιέρωναν έστω το 1/5 του χώρου, με καλό εξαερισμό, για τους «αμαρτωλούς»; Αφήνω το ότι πολλά εστιατόρια και καφετέριες που εφαρμόζουν την απαγόρευση έχασαν μεγάλη πελατεία ακριβώς λόγω τούτου. Αυτό δεν μετράει, με την κρίση;
Πέρα και από τα άκρα στην Αμερική, όπου ήμουν σε θέρετρο πριν από λίγο καιρό: στην ανοιχτή πισίνα, καθισμένη στο κάπως απόμακρο μπαρ, μόνη, μου υπέδειξαν να περπατήσω περίπου 150 μέτρα πιο κάτω, στην παραλία(!) για να καπνίσω. Σαν κατάδικος, ούτε τρόφιμη στη Σπιναλόγκα.
Το «αποφασίσαμε και διατάζουμε» ισχύει και σήμερα;
Μαιρη Αγαθοκλη – Βρυξέλλες
