Κύριε διευθυντά
Η συνεργάτις σας κ. Πέννυ Μπουλούτζα, σε άρθρο της με τίτλο «Κέντρα Υγείας μόνο… στα χαρτιά», «Κ» 23-12-2016, επισημαίνει την πλήρη απαξίωση των 209 Κ.Υ. που στενάζουν από ελλείψεις υλικών και προσωπικού. Οταν υπάρχουν κέντρα που λειτουργούν με μία νοσηλεύτρια ή έναν ανειδίκευτο ιατρό από το διπλανό αγροτικό ιατρείο, τότε οι μονάδες αυτές του ΕΣΥ είναι εκτός αποστολής.
Υπενθυμίζεται ότι όταν απεφασίσθη η ίδρυση αυτών των κέντρων, στόχος ήταν να προωθηθούν ειδικοί ιατροί στην ύπαιθρο, κοντά στους αγρότες και γενικά στους κατοίκους της περιφέρειας.
Η σύγχρονος ιατρική στηρίζεται, για διάγνωση και θεραπεία, σε πανάκριβο εξοπλισμό (αξονικοί και μαγνητικοί τομογράφοι, ακτινολογικά μηχανήματα, ραδιοϊσότοπα, υπέρηχοι, αυτόματοι αναλυτές), υπηρεσίες αιμοδοσίας κ.τ.λ.
Αν ελαμβάνετο υπόψη ότι μετά δυσκολίας εξασφαλίζετο η λειτουργία αυτού του εξοπλισμού (επάνδρωση και συντήρηση) στα υπάρχοντα νοσοκομεία, τότε η αποτυχία των Κ.Υ. ήταν νομοτελειακά σίγουρη. Στην καλύτερη περίπτωση λειτουργίας του θεσμού θα προσέφεραν νοσηλεία επιπέδου αναρρωτηρίου στρατιωτικής μονάδος (εμπύρετα νοσήματα, αμυγδαλίτιδες κ.τ.λ.) με επόμενο λογικό βήμα τη διακομιδή του ασθενούς στο πλησιέστερο νοσοκομείο για έρευνα και θεραπεία. Ουσιαστικά αυτό γίνεται καθημερινά εις την πράξη.
Σήμερα, ακόμη και στον πόλεμο, το δόγμα ενεργείας του υγειονομικού έχει αλλάξει και αντί η αντιμετώπιση των απωλειών υγείας να γίνεται στο πεδίο της μάχης, παρέχονται Α΄ βοήθειες και ανάνηψη στο σημείο του τραυματισμού και ταχεία μεταφορά, οδικώς ή αεροπορικώς, σε νοσοκομεία των μετόπισθεν.
Το ίδιο δόγμα μπορεί και πρέπει να εφαρμοσθεί στο ΕΣΥ ευκολότερα σε περίοδο ειρήνης, όταν με το υπάρχον οδικό δίκτυο, το πιο απομακρυσμένο χωριό ή χιονοδρομικό κέντρο, απέχει 20-50 χιλιόμετρα από το πλησιέστερο γενικό νοσοκομείο.
Με τη συμπλήρωση 30 και πλέον ετών από της λειτουργίας των Κ.Υ., είναι καιρός να γίνει μία αντικειμενική (διακομματική) μελέτη, αξιολόγηση και απάντηση στα ερωτήματα: Τι προσέφεραν μέχρι σήμερα τα Κ.Υ.; Το επίπεδο των υπηρεσιών ήταν το προσδοκώμενο και αξίζουν τη σπατάλη πόρων για την ίδρυση και συνέχιση της λειτουργίας των;
Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα περισσότερα Κ.Υ. πρέπει να καταργηθούν βαθμιαία. Εξαίρεση θα πρέπει να γίνει στα μικρά νησιά με την προϋπόθεση να επανδρωθούν με το ανάλογο προσωπικό, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα έμφραγμα, ένα ατύχημα ή μια οξεία κοιλία.
ΥΓ.: Τα παραπάνω εκτεθέντα, επεσήμανα προ 32 ετών («Κ» 6-3-1985) όταν ξεκίνησε η ανοικοδόμηση των Κ.Υ., αλλά κανείς αρμόδιος δεν ασχολήθηκε με το θέμα.
Γεωργιος Αραμπατζης, Στρατιωτικό ιατρός ε.α., Χολαργός
