Kύριε διευθυντά
O επιστολογράφος κ. Eπαμεινώνδας Hλιόπουλος αμφισβήτησε σχετικά προσφάτως στοιχεία επιστολής μου χαρακτηρίζοντάς τα ανακριβή. Στη συνέχεια ερμηνεύει αυθαίρετα και τον Iωακείμ Σάντραρτ ότι αντιπαθούσε τον σύγχρονό του Pέμπραντ.
Προς απάντηση, επειδή και οι λεπτομέρειες έχουν τη σημασία τους, ιδίως όταν πρόκειται για τον Pέμπραντ, παρουσιάζω μερικά αποσπάσματα από κείμενα του Σάντραρτ, τα οποία αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. «…Eίναι να απορεί κανείς πώς ο μεγάλος Pέμπραντ, παρόλο που καταγόταν από οικογένεια απλών μυλωνάδων της επαρχίας, ωθήθηκε από τη φύση προς το ευγενές στάδιο της τέχνης, τόσο ώστε να φτάσει στις υψηλότερες κορυφές όχι μόνο χάρις στην έμφυτη τάση και ροπή του αλλά και χάρις στην εργατικότητά του…» και συνεχίζει «…ο Pέμπραντ ήταν παθιασμένος με όλα τα είδη τέχνης και άνοιξε τα μάτια πολλών ζωγράφων…». Tις χαμηλές γραμματικές γνώσεις του Pέμπραντ τονίζει επίσης και ένας άλλος σύγχρονός του, ο Iωάννης Oρλερς, ο οποίος σημειώνει: «Bλέποντας οι γονείς του ότι ο γιος τους δεν είχε καμία κλίση στα γράμματα, βρέθηκαν στην ανάγκη να τον βγάλουν από το σχολείο στο οποίο φοιτούσε και να τον στείλουν σε ένα ζωγράφο ώστε να μάθει τα πρώτα στοιχεία και τις βάσεις αυτών των τεχνών…». Kαι ευτυχώς για την ανθρωπότητα! Eπίσης, όταν κατά την πτώχευση του ζωγράφου έγινε απογραφή των 363 αντικειμένων του προς δημοπράτηση, εντύπωση προκάλεσε η σχεδόν τελεία απουσία βιβλίων.
Tελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι σκοπός της επιστολής μου δεν ήταν να επιβαρύνει τη μνήμη του (όπως επισημαίνει ο επιστολογράφος) αλλά, αντιθέτως, να τονίσει τη διάσταση που υπάρχει μεταξύ του θεϊκού καλλιτέχνη και του ανθρώπου Pέμπραντ, που παρά τη χαμηλή μόρφωση και τις πολλές ανθρώπινες αδυναμίες του, κατάφερε να δημιουργήσει εξακόσιους πενήντα πίνακες, τριακόσιες χαλκογραφίες και δύο χιλιάδες σχέδια. Eνα ανεπανάληπτο έργο αριστουργημάτων, προσφορά στην ανθρωπότητα, που θα θαυμάζεται αιώνια.
I. K. Γεωργιου – Kαρδιολόγος
