Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 18ης Σεπτεμβρίου δημοσιεύθηκε άρθρο του καθηγητή Γιώργου Παγουλάτου, με τίτλο «Η κληρονομιά της κυβέρνησης Τσίπρα», στο οποίο κάνει μια σύντομη αποτίμηση των θετικών σημείων όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, μέχρι σήμερα. Κι αφού αναφέρει ότι η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν καταστροφική, κρίνοντας τη δεύτερη κυβέρνηση, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η πλοήγηση των αντιμνημονιακών ψηφοφόρων στην όχθη του ρεαλισμού είναι ένα επίτευγμα».
Η βασική μου επιφύλαξη απέναντι σε αυτό το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ αυτή η κυβέρνηση δεν δέχθηκε την ιδιοκτησία του προγράμματος που ακολουθεί, γι’ αυτό και η ρητορική της είναι αντίθετη (και γι’ αυτό αντιφατική) με όσα κάνει αλλά και, για τον ίδιο λόγο, αναιρεί στην πράξη όσα λέει, βάζοντας συνεχή εμπόδια στις ιδιωτικοποιήσεις. Κορυφαίο παράδειγμα (αλλά όχι μόνο) το Ελληνικό. Πέραν αυτών, ο κ. Παγουλάτος παραλείπει να αναφερθεί στην καταστροφική πολιτική (συνολικά της διακυβέρνησης Τσίπρα) σε όλους τους άλλους τομείς, με κυριότερο την παιδεία αλλά όχι μικρής σημασίας και την υγεία, την ασφάλεια, την ενημέρωση, το μεταναστευτικό κ.λπ. Κυριολεκτικά, δεν έχει αφήσει λίθον επί λίθου, ξεκινώντας από τομείς στους οποίους οι δανειστές μας δεν είχαν λόγο και, ξεπερνώντας τα όρια, τους έφερε κι αυτούς αντιμέτωπους (ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί, π.χ.).
Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι η πλοήγηση στην όχθη του ρεαλισμού είναι εικονική – τουλάχιστον ως προς τον πλοηγό και μεγάλο μέρος των επιβατών. Μόλις ο καπετάνιος κατεβεί από το καράβι, θα αρχίσει πάλι τον αντιμνημονιακό αγώνα του. Αυτόν τον αγώνα προετοιμάζει σήμερα, γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να υποδαυλίσει τον αντιευρωπαϊσμό, κρατώντας «ζεστούς» τους οπαδούς του. Aλλωστε, οι φυσικοί του σύμμαχοι (ΚΚΕ, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης), που τώρα είναι «εχθροί», δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν αλλιώς στο προνομιακό πεδίο του κ. Τσίπρα – τον αντιευρωπαϊσμό.
Συμπέρασμα: Αν, οπωσδήποτε, πρέπει να βρούμε θετικά στοιχεία στην καμένη γη που θα αφήσει πίσω του, αυτά θα είναι η κατάρρευση μύθων που μας ταλανίζουν εδώ και δεκαετίες, όπως το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, που ήδη κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, καθώς και η απαρχή της εκθεμελίωσης της «ιδεολογικής ηγεμονίας» της (που δεν ήταν μύθος αλλά εφιαλτική πραγματικότητα).
Θεμησ Kεσισογλου
