Κύριε διευθυντά
Στην τακτική κυριακάτικη επιφυλλίδα του της 5ης τρέχοντος, ο κ. Γιανναράς αναφέρεται στην… ένοπλη ανταρσία των κομμουνιστών, έξωθεν ποδηγετούμενη και επικουρούμενη, που βαφτίστηκε ψευδεπίγραφα «εμφύλιος». Την ίδια άποψη περί ψευδεπίγραφης και παραπλανητικής χρήσης του εν λόγω χαρακτηρισμού για την αδελφοκτόνα σύγκρουση των χρόνων 1946-1949 έχει επαναλάβει στο παρελθόν και σε άλλες επιφυλλίδες του, όπως π.χ. στις 7 Οκτωβρίου 2001 και στις 2 Μαρτίου 2008, έτσι ώστε να δικαιούται κανείς να συμπεράνει πως δεν πρόκειται για κάποια βιαστική και αβασάνιστη κρίση της στιγμής, αλλά για εδραία και κατασταλαγμένη πεποίθησή του. Επειδή η προαναφερθείσα σύγκρουση εξελίχθηκε από αρχής μέχρι τέλους εντός της ελληνικής επικράτειας με εκατέρωθεν εμπολέμους αποκλειστικά Eλληνες πολίτες, έτσι ώστε, σύμφωνα με όλα τα ελληνικά και ξένα λεξικά, να καλύπτονται απολύτως οι προδιαγραφές χαρακτηρισμού της ως εμφυλίου πολέμου, νομίζω πως ο κ. Γιανναράς είναι υποχρεωμένος να δικαιολογήσει κάποτε τις ανεξήγητες αυτές εμμονές του.
Μιλτιαδησ Δ. Πολυβιου – Θεσσαλονίκη
Απάντηση
Αν από μόνος του ο επιστολογράφος δεν έχει αναζητήσει ιστορική τεκμηρίωση των αντιρρήσεων για τον χαρακτήρα «εμφύλιου» πολέμου της κομμουνιστικής ανταρσίας, θα μου επιτρέψει να τον παραπέμψω, ενδεικτικά, στο μελέτημα του Νίκου Μαραντζίδη, «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949», Αθήνα (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) 2010.
Χρηστος Γιανναρας
