Kύριε διευθυντά
Αν κανείς ανατρέξει στις διαθέσιμες στο Διαδίκτυο «Δανειακές συμβάσεις» συμφωνίες-μνημόνια, από το 2010 μέχρι σήμερα, θα διαπιστώσει ότι όλες περιλαμβάνουν κατά κανόνα μέτρα που η έγκαιρη, έγκυρη, συνεχής και συνεπής εφαρμογή τους θα μπορούσε να συμβάλει στη θεραπεία των πανθομολογούμενων παθογενειών του ελληνικού κράτους, προκειμένου να υπάρξει ελπίδα ανάπτυξης και ευημερίας. Μέτρα για την αποτελεσματική οργάνωση του κράτους, την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών και του τραπεζικού συστήματος, την εξομάλυνση της αγοράς εργασίας, τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για οικονομική δραστηριότητα και προσέλκυση επενδύσεων, τον εξορθολογισμό του συνταξιοδοτικού, τη βέλτιστη αξιοποίηση των πιστώσεων του ΕΣΠΑ και των άλλων διαρθρωτικών ταμείων, τη δημιουργία αξιόπιστων ανεξάρτητων αρχών, τη σύνδεση έρευνας και παραγωγής και άλλα. Δηλαδή, αυτά που οι δανειστές μας εφαρμόζουν σταθερά εδώ και δεκαετίες!
Από το 2010 έως σήμερα έχουν γίνει αποσπασματικές προσπάθειες, όπως η Διαύγεια, η opengov, ο νόμος για τον εκσυγχρονισμό της παιδείας, η μηχανοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών (όπως νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων), η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, και η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων. Oμως δυστυχώς, η έλλειψη εθνικής συνεννόησης δεν βοήθησε στην επιτυχή και έγκαιρη υλοποίηση των μέτρων στην απαιτούμενη έκταση. Η δημοσιονομική προσαρμογή δεν έγινε, όπως όφειλε, κυρίως με αύξηση των κρατικών εσόδων, με πάταξη ή τουλάχιστον περιορισμό της φοροδιαφυγής και διαφθοράς και, φυσικά, με περιστολή των κρατικών δαπανών. Αντίθετα, εφαρμόστηκαν οι γνωστές οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων και φορολόγηση, που έκαναν τους πολίτες ευάλωτους στην παραπληροφόρηση. Ετσι, τα μνημόνια έγιναν ιδεολογία και δημιουργήθηκαν οι ιδεολογικές τάσεις των δήθεν μνημονιακών και αντιμνημονιακών. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι σήμερα, μετά τα πασιφανή ολέθρια για την εθνική οικονομία αποτελέσματα, υπάρχουν ακόμη εκπρόσωποί μας στη Βουλή, που, στον βωμό της ψηφοθηρίας και της ιδιοτέλειας, παραπληροφορούν αντί να ενημερώνουν. Αντί να πασχίζουν για την αποτελεσματικότερη υλοποίηση των παραπάνω στόχων, ευαγγελίζονται την οπισθοδρόμηση. Δηλαδή, ταυτίζονται με το ασύδοτο ελληνικό κράτος, την αδιαφάνεια, τη σπατάλη, την αναξιοκρατία, την απραξία, την ασυδοσία.
Το πρόβλημά μας είναι η ανυπαρξία σοβαρού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας. Αντί, λοιπόν, οι πολιτικοί να αοριστολογούν και να δαιμονοποιούν τις προσπάθειες θεραπείας χρόνιων παθογενειών του ελληνικού κράτους, οφείλουν να σοβαρευτούν, να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν, να προτείνουν και να συμβάλουν στην ορθολογική ανασυγκρότηση του νεφελώδους κράτους, το οποίο ίσως εξακολουθούν να προτιμούν για να συνεχίζουν τις αδιαφανείς και καταδικαστέες πρακτικές τους. Ιδιαίτερα θλίβομαι με τους συναδέλφους μου πανεπιστημιακούς δασκάλους, που αβασάνιστα ψελλίζουν για τη δραχμοποίηση, πτωχοποίηση και αργεντινοποίηση της χώρας.
Καλλιοπη Α. Ρουμπελακη-Αγγελακη
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης
Μας προτρέπουν στην παρανομία;
Κύριε διευθυντά
Οι περικοπές των αποδοχών εργαζομένων και συνταξιούχων συνεχίζονται. Μισθοί και συντάξεις (κύριες και επικουρικές) είναι ο εύκολος στόχος και το σύνηθες θύμα «πολιτικών οικονομικού νοικοκυρέματος».
Βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις, έγκριτες μεταρρυθμίσεις και άλλα που συντηρούν την κακοδαιμονία του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου και της Ελλάδος γενικότερα. Για μη κρατικά πανεπιστήμια επί ελληνικού εδάφους μόνο λόγια και ευχολόγια από τη μεριά της φιλελεύθερης παράταξης, η οποία όμως μαζεύεται στα γρήγορα μη τυχόν και χάσει την «καλή μαρτυρία» της πάντα άδηλης αλλά κυριαρχικής Αριστερής πνευματικής κυριαρχίας. Περικοπές λοιπόν επί περικοπών, ειδικά των συντάξεων, με ταυτόχρονη αύξηση τιμών σε αγαθά και υπηρεσίες, σε φορολογίες και κρατικές απαιτήσεις, στο εν γένει κόστος ζωής. Κανείς νομοταγής πολίτης δεν αντέχει να πληρώνει χαράτσια, εφορίες και ό,τι οι εκάστοτε «θεοπρόβλητες» κυβερνήσεις απαιτούν για τη «σωτηρία του λαού», την ώρα που οι όποιες αποδοχές του «εν τω νόμω και διά του νόμου» μειώνονται μέχρι σημείου «εσχάτης ταπεινώσεως». Aρα για να αντεπεξέλθει ο πολίτης στον παραλογισμό των κυβερνήσεών του, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, να συντηρηθεί, να επιβιώσει και να πληρώσει τη «μεσαιωνική φορολογική βαρβαρότητα», καλείται από το κράτος του ή να αυτοκτονήσει ή να παρανομήσει. Επειδή η αυτοκτονία δεν είναι εύκολη υπόθεση, η παρανομία είναι πιο εφικτή. Ο πολίτης, «ο κυρίαρχος… που κάθε εξουσία πηγάζει απ’ αυτόν και υπάρχει υπέρ αυτού και του έθνους…» (όπως κελεύει το Σύνταγμά μας, θεωρητικά τουλάχιστον), για να είναι συνεπής οικονομικά έναντι κυβερνώντων, που μάλλον δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με θέματα που αναλύονται σε ποινικά δίκαια και ποινικές δικονομίες για να καταλήξουν στον εισαγγελέα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Με μειώσεις μισθών και των «προσφιλών» στους χασάπηδες κρατικούς λογιστές συντάξεων, με διάλυση κάθε αξιοπρεπούς επιπέδου ζωής, οι κυβερνώντες μπορεί να κάνουν κηρύγματα περί ηθικής και δικαίων, αλλά προτρέπουν τους πολίτες στην παρανομία, αρκεί… να τους τα φέρουν. Να πληρώνουν νομότυπα άνευ αντιλογίας, με πλήρη υπακοή στα όρια της υποταγής. Αυτά, στις αρχές του 21ου αιώνα και μάλιστα με κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά», που τουλάχιστον απέδειξε με το «μνημόνιο» που μας φόρτωσε, πως δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, όπως ήταν η επικρατούσα μοδάτη αντίληψη από τη Μεταπολίτευση και μετά. Η εμπιστοσύνη πια μεταξύ πολιτών και πολιτικών έχει σχεδόν χαθεί. Ας ελπίσουμε σε κάποιο θαύμα πριν «θρηνήσουμε σε ερείπια».
Ιωαννης Α. Μελισσειδης
Δρ Νομικής – Συγγραφέας
