Κύριε διευθυντά
Πού χάθηκαν; Πού είναι αυτοί που στα προηγούμενα λιγότερο επαχθή μνημόνια έσπαγαν τα μάρμαρα της πλ. Συντάγματος και απειλούσαν εισβολή στη Βουλή; Διορίστηκαν, βολεύτηκαν εν τω μεταξύ ή αναμένουν να βολευτούν; Η απόδειξη είναι προφανής για το ποιοι είναι, ποιοι τους οργάνωναν και τους καθοδηγούσαν.
Γεωργιος Kωνσταντοπουλος
Μεταναστευτική πολιτική
Κύριε διευθυντά
Ηχώρα μας ίσως είναι η μοναδική στον κόσμο που φαίνεται να διαμορφώνει τη μεταναστευτική της πολιτική με κριτήριο αποκλειστικά και μόνο τα αισθήματα φιλανθρωπίας και συμπόνιας για τους όντως αξιολύπητους και αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας που κατακλύζουν αυτό τον καιρό τα νησιά μας του Ανατολικού Αιγαίου.
Η γεωμετρική αύξηση του αριθμού τους, που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις τους τελευταίους μήνες, προδίδει την ανατριχιαστική αφέλεια της πολιτικής αυτής οφειλόμενη ίσως, για να είμαστε δίκαιοι, και στην εκλεκτική συγγένεια μιας ρομαντικής αριστεράς με τις χριστιανικές αξίες της αγάπης προς τον πλησίον πέρα από έθνη και φυλές. Σχετικά βλέπε και την πρόσληψη του Τσε Γκεβάρα ως αγίου των φτωχών και καταπιεσμένων.
Η σκληρή πραγματικότητα όμως των εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων (δεν έχει σημασία αν τους πούμε λαθραίους, παράνομους ή απλώς παράτυπους) που αυξάνονται καθημερινά, είναι εδώ και θέτει σε μεγάλη δοκιμασία τις αντοχές και τις δυνατότητες μιας χώρας σε κρίση κάθε είδους με πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας και τάσεις φυγής του γηγενούς πληθυσμού. Προφανώς για να παρηγορηθούμε –δεν βρίσκω άλλη εξήγηση– ακούμε συχνά και από επίσημα χείλη τα εξόχως αφελή ότι τα άτομα αυτά δεν θα μείνουν στην Ελλάδα για πάντα αλλά έχουν προορισμό τους άλλες χώρες της Ευρώπης, οι οποίες πάντως δεν τους θέλουν, χωρίς διόλου να διευκρινίζεται πώς, πότε, πού και με ποια μέσα θα πάνε εκεί. Επίσης ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, κάτι που βεβαίως είναι ακριβές για μας και τους Ιταλούς, όχι όμως για τους άλλους Ευρωπαίους. Τελευταία ερρίφθη και η φαεινή ιδέα της προσφυγής στον ΟΗΕ, οργανισμό γνωστό για την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητά του!
Εντύπωση εξάλλου κάνει μια τάση στον δημόσιο λόγο της χώρας μας για βαθμιαία απενοχοποίηση της εξ Ανατολών γείτονός μας για το πρόβλημα αυτό με το λίαν σαθρό επιχείρημα ότι φιλοξενεί ήδη σημαντικό αριθμό προσφύγων. Η θέση αυτή παραγνωρίζει όχι μόνο το μέγεθος της Τουρκίας και του πληθυσμού της αλλά, το σπουδαιότερο, τις δυνατότητες αφομοίωσης, λόγω θρησκείας και κοινού πολιτιστικού υποβάθρου, σε βάθος χρόνου, των προσφύγων αυτών. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι οι Νεοθωμανοί της Αγκυρας υπήρξαν από την αρχή της συριακής κρίσης μέχρι σήμερα συνεπείς στην πολιτική τους περί αλλαγής καθεστώτος στη Δαμασκό και στην αμφιθυμία τους έναντι του Ισλαμικού Χαλιφάτου.
Για την προφανή ανάγκη ανάσχεσης των μεταναστευτικών ροών ίσως θα ήταν χρήσιμο να διδαχθούμε κάτι από την Ιστορία, προσφεύγοντας στο κλασικό έργο του ιστορικού Σπύρου Βρυώνη για το πώς εξισλαμίσθηκε και τελικώς εκτουρκίσθηκε η Μικρά Ασία. (Βλ. Η παρακμή του μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού. 11ος-15ος αιώνας. Εκδόσεις ΜΙΕΤ Αθήνα 1996.) Είναι προφανές ότι στις μέρες μας επιχειρείται μεθόδευση και υλοποίηση του μακρινού αυτού προηγουμένου. Η προφανής πολυπλοκότητα του προβλήματος κάνει απόλυτα επιτακτική και επείγουσα την επεξεργασία εθνικής συναίνεσης που θα λαμβάνει υπόψη όλες τις διαστάσεις του και θα απαντάει στην πρόκληση της στρατηγικής έντασης που αντιμετωπίζουμε ως χώρα και ως έθνος από τα ανατολικά μας σύνορα. Οι καιροί ου μενετοί.
Ηλιας Κατσαρεας
Πρέσβης ε.τ.
