Κύριε διευθυντά
Διάβασα με ενδιαφέρον την επιστολή που δημοσιεύσατε στις 23 Ιουνίου 2015 με τίτλο «Προς μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή;». Μάλιστα, βρίσκω δικαιότατη τη φράση «[…] οι αρχηγοί της Επανάστασης του ’22 και προσωρινοί κυβερνήτες της Ελλάδας, ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Στυλιανός Γονατάς, υπήρξαν στρατιωτικοί με εθνική συνείδηση και πρακτικό πνεύμα […].» Στο τέλος όμως της επιστολής, ο επιστολογράφος σας δείχνει να παραμένει στο 1922 γράφοντας για την «[…] κάθαρση που επήλθε μέσα από τη δίκη και καταδίκη των πρωταιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής […].» Οταν διάβασα την υπογραφή του, Στ.[υλιανός] Παπαγεωργίου – Γονατάς, ένιωσα κατανόηση για τα γραφόμενά του υποθέτων, νομίζω βασίμως, ότι είναι απόγονος του εκ των ηγητόρων της Επαναστάσεως του ’22. Δυστυχώς, όμως, ο επιστολογράφος θέλησε να προσδώσει έμφαση στην άποψή του –συγγνωστή ως απογόνου του Γονατά– με την παράθεση της ιδιότητάς του: Αναπληρωτής καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στο ΔΠΘ.
Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τον επιστήμονα Παπαγεωργίου – Γονατά και σέβομαι απολύτως τον τίτλο του· δεν είμαι καν νομικός. Αναρωτιέμαι όμως αν η αναφορά στην, καθαρτήριο την εποχή εκείνη, εκτέλεση των πρωταιτίων, αναφορά σημερινή από έναν καθηγητή του Ποινικού Δικαίου, δεν θα έπρεπε να περιέχει έστω και μία νύξη του για τις συνθήκες δίκης, καταδίκης και εκτέλεσης της απόφασης του δικαστηρίου.
Παρεμπιπτόντως, η ψοφοδεής Δεξιά πότε θα τολμήσει να αποκαταστήσει πολιτικώς τους έξι εκτελεσθέντες, έστω και αν εκτελέστηκαν εν ονόματι του καιροσκοπούντος τότε βασιλέως Γεωργίου Β΄; Μιλώ για τους Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Θεοτόκη, Γεώργιο Χατζανέστη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή. Ας τολμήσει, επιτέλους. Τι φοβάται;
Μιχαλης Ν. Κατσιγερας
