Κύριε διευθυντά
Ετούτες τις ημέρες, η Hπειρος δοκιμάστηκε σκληρά από τους καιρούς και μαζί ο Ηπειρωτισμός όλος θρήνησε που έχασε ένα καμάρι του, το «γιοφύρι» της Πλάκας στα Τζουμέρκα. Eνα γιοφύρι άφατης ομορφιάς, άξιο δείγμα μαστόρικης σοφίας κι ακόμα, μνήμη προγονικής ευψυχίας όπως και σύμβολο αδελφοσύνης. Hταν μια παρουσία λεβεντιάς που, ωσάν μελωδική μονοκοντυλιά, πέταγε πάν’ απ’ τους θυμούς του Aραχθου να κάνει τα αντίπερα αδελφά.
Eξω απ’ όλα αυτά, ήταν το «πέρασμα» των μπουλουκιών των φημισμένων μαστόρων και των καραβανιών αυτών που ταξίδευαν ή ταξίδεψαν στα μακρινά· ένα σημάδι φορτισμένο με μνήμες, πότε για το γέλιο της χαράς, στα ανταμώματα που γίνονταν τραγούδι, και πότε για το δάκρυ του χωρισμού, που έκανε τους απόηχους της ψυχής, πικρό μοιρολόι: «Τώρα στον αποχωρισμό τρεις ποταμούς διαβαίνω, / ο ένας χωρίζει αντρόγενα, κι ο άλλος χωρίζει αδέρφια, / κι ο τρίτος ο φαρμακερός τη μάν’ απ’ τα παιδιά της…». Για όλα αυτά κι άλλα φανερά κι άδηλα, ετούτο το γιοφύρι ήταν ένα σήμα που άκουγε καημούς, έτρεφε ονείρατα, μιλούσε στις καρδιές των ανθρώπων κι έφτανε, έτσι, να γίνει παραμιόμυθος. Γι’ αυτό πολύ «έκλαψαν και στέναξαν» σαν το είδαν γκρεμισμένο.
Oμως από το κακό του χαλασμού βλάστησε και το καλό. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες ώρες για να ξεπεταχτεί μπροστά κάποιο Ηπειρωτόπουλο, όμοια, όπως κάποτε τα προγονικά του, να προσφέρει το βιός του για να ξαναχτιστεί το γιοφύρι. Κι έγινε έτσι, μαζί, αιτία όχι μόνο να ξαναζωντανέψει το γεφύρι, αλλά και ν’ αναστήσει το πανηπειρωτικό έθος του ευεργέτη, που άλλα «σημεία των καιρών», ύπουλα και χειρότερα απ’ τις μπόρες, πάνε σαν σαράκι να τ’ αφανίσουν. Γι’ αυτό και, όπως συμβαίνει με κάθε τι ευλογημένο, η θυσία του γεφυριού της Πλάκας έφερε την ανάσταση της ηπειρωτικής ευψυχίας. Και μαζί, ήρθε άξια να δικαιώσει την παλιά ρήση πως: «Τα Ιωάννινα έχουν τιμήν… Εκεί ευρίσκεις άρχοντες εντίμους και άξιους να δώσουν λόγον και βουλήν εξ ό,τι γηρεύσης».
Βασιλης Αν. Χαρισης – Αρχιτέκτων
Θέατρο Χατζηχρήστου
Κύριε διευθυντά
Προ ημερών περνώντας από τη στοά που ενώνει την οδό Πανεπιστημίου με την Ιπποκράτους, η οποία ατύπως έχει καθιερωθεί να λέγεται Στοά Χατζηχρήστου, με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη βλέποντας έξω από το εκεί θέατρο, που ίδρυσε και λειτουργούσε όσο ζούσε ο Κώστας Χατζηχρήστος, να έχει αφαιρεθεί η μέχρι πρότινος ένδειξη ως Θέατρο Ορφέα και τώρα να έχει αναρτηθεί ταμπέλα αναγράφουσα Θέατρο Χατζηχρήστου.
Επιτέλους, είπα μέσα μου ενθουσιασμένος, αποδόθηκε η πρέπουσα τιμή στον κορυφαίο και αγαπημένο μας καλλιτέχνη Κώστα Χατζηχρήστο. Πόσες στιγμές ακράτητου γέλιου και ευφροσύνης δεν περάσαμε στο θέατρο αυτό. Εκεί μέσα είδα το έργο «Της κακομοίρας» και φοβήθηκα ότι θα πέσει το ταβάνι από τα γέλια. Δεν γνωρίζω σε ποιον ανήκει η πρωτοβουλία της επαναφοράς του τίτλου ως «Θέατρο Χατζηχρήστου», εάν δηλαδή προέρχεται από τον ιδιοκτήτη του θεάτρου (ανήκει στον Πανάγιο Τάφο) ή από τους κληρονόμους του Χατζηχρήστου ή τον επιχειρηματία του (νομίζω ότι είναι ο Βασίλης Πλατάκης). Αλλά σε όποιον και αν ανήκει, τον συγχαίρουμε και τον ευχαριστούμε για την ενέργεια αυτή. Πέραν της πρέπουσας τιμής προς τον άξιο καλλιτέχνη, ο τίτλος αυτός θυμίζει στους Αθηναίους αξέχαστες στιγμές. Γιατί πέρα από αγαπητός πρωταγωνιστής, ο Χατζηχρήστος υπήρξε και επιτυχημένος θιασάρχης και είναι γνωστές οι περιπέτειες της υγείας του και οι οικονομικές θυσίες που υπέστη προσπαθώντας να συγκαταλέγονται στο θίασό του λαμπρά ονόματα της σκηνής (Αυλωνίτης, Βασιλειάδου, Ρίζος, Βλαχοπούλου, Χιώτης – Μαίρη Λίντα, μπαλέτο από το Παρίσι κ.λπ.).
Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να συστήσω στους ταλαντούχους ηθοποιούς μας, να συνεχίζουν να μας χαρίζουν το γέλιο που έχουμε τόση ανάγκη σήμερα, αντί να ασχολούνται με την πολιτική (εκτός κι αν πρόκειται για το φαινόμενο Μελίνα). Ο Χατζηχρήστος αν ήθελε θα μπορούσε να καταλάβει αξίωμα στη Βουλή. Απλώς δεν θα ήταν ο Χατζηχρήστος της καρδιάς μας.
Βασιλης Αθ. Ζακοπουλος – Δικηγόρος
Ενας αξέχαστος ποδοσφαιριστής
Κύριε διευθυντά
Στους χαλεπούς καιρούς για το ελληνικό ποδόσφαιρο, η αποδημία του Γιάννη Παπαντωνίου σμίκρυνε έτι περισσότερο την ομαδική άθληση. Στη μακρινή 10ετία του ’50 οι αδελφοί Αντώνης και Γιάννης Παπαντωνίου πρόσφεραν ωραίο ποδόσφαιρο, αριστουργηματικές ντρίπλες, έξοχες σέντρες και αξέχαστες παραβιάσεις της αντίπαλης εστίας. Τα δύο αδέλφια έκαναν υπερήφανους τους φίλους του Παναθηναϊκού – και όχι μόνον.
Από τη γειτονιά της Παλαιάς Σκοποβολής (σήμερα περιοχή Χίλτον – Κάραβελ – Ριζάρη) ανηφορίζαμε για το γήπεδο της Λεωφόρου φίλαθλοι του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού δίπλα δίπλα, φιλαράκια στη ζωή και στον αθλητισμό, με ζωηρά πειράγματα, γιουχαΐσματα και προσμονή για την απόλαυση του ποδοσφαιρικού ρεσιτάλ. Πρωταγωνιστής σ’ αυτό το θέαμα ο Γιάννης Παπαντωνίου. «Δεκάρι», κρατούσε τον ρόλο του δημιουργού, ντριπλάροντας και σέρβιρε έτοιμες πάσες στους συμπαίκτες του για γκολ. Το πώς «άδειαζε» τους αντιπάλους του ήταν ένα φαινόμενο αξεπέραστο για την εποχή του. Με άνεση και δεξιοτεχνία «έσπαγε» τη μέση του, μια δεξιά και μια αριστερά, ξεπερνούσε τον αντίπαλο και προχωρούσε μέχρι την αντίθετη εστία. Στον καταπράσινο παράδεισο όπου αναπαύεται είναι βέβαιο πως διδάσκει αφιλοκερδώς την τέχνη της ντρίπλας.
Μαριος Καλφογλου – Μάδαινα
