Κύριε διευθυντά
Οσοι πίστευαν στην άμβλυνση ή και αυτοαναίρεση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ήδη διαψεύδονται. Πίσω από την απόρριψη της ξένης βοήθειας και των όρων και κανόνων που τη συνοδεύουν, υπάρχουν παιδαριώδεις φαντασιώσεις ισχύος που φτάνουν ώς την αυτοκαταστροφική άρνηση της πραγματικότητας. Πρόκειται για μηδενισμό, συνειδητό ή όχι, πάντως ικανό να επιδιώξει το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», που με αποκαλυπτική ψυχολογική προβολή απέδωσε ο κ. Τσίπρας στον τέως πρωθυπουργό. Ολοκληρώνεται τώρα ο κύκλος του παρακμιακού λαϊκισμού, στον οποίο η Αριστερά κατείχε επί δεκαετίες εμβληματικό ρόλο: από την πίστη στην επιθυμία της δυνάμεως (που διακήρυξε ο Μαρξ πριν από τον Νίτσε) περάσαμε στη βεβαιότητα της δύναμης των επιθυμιών, το διακριτικό του αριστερισμού και εθνολαϊκισμού, που συγκυβερνούν τη χειμαζόμενη, μικροαστική κατά βάση κοινωνία μας. Η πολιτική μας προς τους δανειστές και εταίρους είναι το «αν δεν κάνεις αυτό που θέλω, θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω» (και θα φταις εσύ). Σύντομα οι ξένοι θα αντιληφθούν συνολικά ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο ρεαλιστικό σχέδιο για την οικονομία παρά μόνον ωραία συνθήματα και το αίτημα για εξαίρεση της Ελλάδας από τον πραγματικό κόσμο. Το περιθώριο συνεργασίας της νέας κυβέρνησης για την εφαρμογή δυσάρεστων αλλά αναγκαίων πολιτικών είναι μηδενικό. Ομως η χώρα γίνεται όμηρος αυτής της απειλής αυτοκτονίας. Τυχόν δημοψήφισμα θα κατέληγε σε ήττα και παραίτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά, παρά τις πρώτες συνέπειες της κατάρρευσης και την αποσκίρτηση κάποιων οπορτουνιστών, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της συγκυβέρνησης πιθανόν να διατηρείτο μέχρις εσχάτων. Τότε δύσκολα θα βρισκόταν στους συνταγματικούς θεσμούς ομαλή έξοδος από την παρατεινόμενη ακυβερνησία.
Γιωργος Ν. Γκεκας
Το ελάχιστο εγγυημένο
Κύριε διευθυντά
Τελευταία προωθείται με αξιοσημείωτη σπουδή η πιλοτική εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Ο θεσμός αυτός είναι ένα κοινωνικό μέτρο που εφαρμόζεται σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού και αποσκοπεί στην οικονομική χρηματική ενίσχυση ανθρώπων που δεν έχουν κανένα άλλο εισόδημα. Είναι αυτονόητο ότι για να εφαρμοστεί αυτό το μέτρο σε ένα κράτος, πρέπει να συντρέχουν δύο βασικές προϋποθέσεις, ήτοι:
Πρώτον, να είναι δυνατόν να εντοπιστούν αντικειμενικά οι πολίτες εκείνοι που πράγματι δεν έχουν άλλο εισόδημα, γιατί διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να δοθούν χρηματικές ενισχύσεις σε ανθρώπους που δεν τις έχουν απόλυτη ανάγκη, αλλά εμφανίζονται ως πάμφτωχοι επειδή απλώς κάνουν ανειλικρινείς δηλώσεις. Δεύτερον, πρέπει τα οικονομικά του κράτους να είναι τέτοια, ώστε, εκτός από τις κοινωνικές παροχές σε είδος, να μπορεί να δίνει και κοινωνικές παροχές σε χρήμα.
Στη σημερινή Ελλάδα, καμία από τις δύο αυτές βασικές προϋποθέσεις δεν ισχύει. Σχετικά με το πρώτο, δεν υπάρχει σήμερα ούτε υπήρξε ποτέ αντικειμενικός και αξιόπιστος τρόπος για να διαπιστώνονται τα πραγματικά εισοδήματα ενός ατόμου. Εάν εξαιρέσει κανείς ορισμένες περιπτώσεις μισθωτών ή συνταξιούχων, δεν υπάρχει κανείς, πλούσιος ή φτωχός, που να μην κρύβει από το κράτος ορισμένα εισοδήματα. Τα εισοδήματα, μάλιστα, που αποκρύβονται υπερβαίνουν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις το ποσό που θεωρείται ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Η χορήγηση, επομένως, χρηματικού επιδόματος με μόνο κριτήριο τα δηλωμένα, ή έστω και τα τεκμαρτά, εισοδήματα ενός ατόμου θα αποτελέσει ένα ακόμα άστοχο μέτρο, μία ακόμη γκάφα ολκής, μεγαλύτερη από εκείνη της κυβέρνησης Παπανδρέου με το «κοινωνικό βοήθημα», που όλοι ξέρουμε πού πήγε, και από το πρόσφατο «μέρισμα του πλεονάσματος» που δόθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση και το πήραν κυρίως οι μετανάστες. Οι τελευταίοι όχι μόνο δεν δηλώνουν κανένα εισόδημα, παρότι όλοι σχεδόν απασχολούνται σε αδήλωτες εργασίες, αλλά μεγάλο μέρος από αυτά που κερδίζουν το αποστέλλουν στις χώρες τους με καταστρεπτικές συνέπειες για την οικονομία μας. Επιπλέον, κατά κανόνα, δεν διαθέτουν ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα για να τους υπολογιστεί κάποιο τεκμαρτό εισόδημα. Οποιαδήποτε χρηματική παροχή σε αυτούς, εκτός της αδικίας που θα επιφέρει στους γηγενείς, αποτελεί και κίνητρο για αύξηση της λαθρομετανάστευσης.
Σχετικά με το δεύτερο, η Ελλάδα τη στιγμή αυτή δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές παροχές σε είδος προς αυτούς που τις έχουν ανάγκη, όπως π.χ. φάρμακα, τρόφιμα, στέγη, μέριμνα νηπίων κ.λπ., και είναι αδιανόητο να δίνει χρηματικές παροχές σε ανθρώπους που δεν έχουν συνεισφέρει γι’ αυτές. Εδώ έφτασε μέχρι του σημείου να διακόψει τη συμβολική σύνταξη των 100 € μηνιαίως που έδινε στις πολύτεκνες μητέρες και το επίδομα του τρίτου παιδιού, τις μόνες ελπίδες για την αντιμετώπιση του τραγικού προβλήματος της υπογεννητικότητας που τείνει να εξαφανίσει το έθνος μας. Επομένως, ο θεσμός του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εφαρμοστεί τώρα στη χώρα μας και το ποσό που έχει προβλεφθεί γι’ αυτό στον προϋπολογισμό θα πρέπει να αποτελέσει το πρώτο «μαξιλαράκι» για την περίπτωση που εξελιχθούν δυσμενώς τα οικονομικά στη χώρα μας, και όχι η ακύρωση της μείωσης της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης που πρότεινε η κυβέρνηση στην τρόικα.
Ιωαννης Γ. Κουλουρης – Δρ Μηχανολόγος – Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ
